10.juli 2026
Ein ófatiligur kærleiki
„Um vit játta syndum okkara, tá er hann trúfastur og rættvísur, so at hann fyrigevur okkum syndirnar og reinsar okkum frá allari órættvísi. “
1.Jóh.1,9
Richard Wurmbrand (1909 – 2001) var av jødaætt, føddur í Rumenia. Hann var evangelisk-lutherskur prestur og professari. Í 1948 – 10 ár eftir at hann varð blivin kristin – segði hann alment, at kommunisman og kristindómurin kundu ikki sameinast. Hann og konan Sabina hava bæði verið í Føroyum. Eg minnist einaferð uppi í ítróttarhøllini á Nabb, at hann stóð á pallinum og vendi ryggin til og togaði undirtroyggjuna upp og vísti okkum, hvussu illa ryggurin var meinslaður. Mong líða nógv fyri sína kristnu trúgv. Tey siga sum so: ”Jesus hevur ongantíð svikið meg. Eg vil heldur ikki svíkja Hann.”
Rita Aasen í Bedehuskanalen greiddi einaferð frá, at Richard Wurmbrand hevði sagt frá nøkrum, sum hann hevði upplivað. Hann lá í einari song í einum sjúkrahúsi, tí teir høvdu farið so illa við honum. Ein annar maður lá á somu stovu, og hann var uppaftur verri viðfarin. So brádliga verður ein triði maður koyrdur inn á somu stovu. Tað er bøðilin hjá tí illa pínda manninum. Hann man hava gjørt okkurt, tá ið hann er fallin í ónáðir hjá teimum ráðandi.
Klokkan eitt um náttina hoyrdi Wurmbrand okkurt skava. Tá ið hann hugdi upp, sá hann ”ofrið” royna at aka seg út úr songini. Hann fall á knæ og grulvaði yvir til sín ”bøðil” og segði: ”Eg fyrigevi tær alt, sum tú hevur gjørt móti mær. Vilt tú ikki taka ímóti Jesusi og blíva frelstur?”
”Tað kann eg ikki, tí eg havi skikkað mær so illa!”
”Jú, Jesus kom at frelsa syndarar. Tað er einki menniskja, sum Hann ikki hevur goldið fyri. Men tú mást biðja Hann um fyrigeving fyri allar tínar syndir, og síðani skalt tú taka ímóti Honum sum Frelsara og Harra.”
Tað gjørdi maðurin, og hann bleiv so glaður. Tá ið Wurmbrand vaknaði morgunin eftir, vóru báðir deyðir.
Effie Campbell
9.juli 2026
Sjónir og opinberingar av Jesusi 3:3
„Hvat skulu vit tá siga? Er nøkur órættvísi hjá Guði? Á ongum sinni! Tí at hann sigur við Móses: »Eg vil miskunna tí, sum eg miskunni, og eg vil eymka tann, sum eg eymki.« “
Rom. 9,14-15
Ein blindur maður úr Pakistan var á pílagrímsferð til Mekka. Meðan hann og fylgisneyti hansara ganga rundan um Kabain (hin svarta steinin), stígur ein maður fram yviri á hinari síðuni, tekur í hondina á honum og sigur: “Eg eri Jesus. Tú hoyrir ikki heima her. Far heim aftur til Pakistan, so skal eg geva tær sjónina aftur!”
Blindi maðurin skifti beinanvegin flogferðarseðilin um. Á flogvøllinum, tá ið teir skuldu fara úr Saudiarábia, fór hann so smátt at hóma ljós. Tá ið hann setti føturnar á pakistanska jørð, vórðu eygu hansara fullkomiliga latin upp.
Í einum øðrum arábiskum landi gav lærarin flokkinum, sum taldi 30 børn, nakrar uppgávur, sum tey skuldu gera, meðan hon var úti eina løtu. Beint eftir, at hon fór úr skúlastovuni, kemur ein maður inn og sigur, at hann eitur Jesus. Hann sigur, at Hann er deyður fyri syndir teirra og kann geva teimum ævigt lív. Øll børnini taka ímóti hesum einastandandi tilboði. - Og maðurin hvørvur.
Beint eftir, kemur lærarin aftur, og børnini siga henni um henda Jesus, sum hevur verið í skúlastovuni. Sum frá líður verður stór øsing millum foreldrini. Børnini verða avhoyrd eitt og eitt, og øll søgdu akkurát somu søguna.
Líknandi vitnisburðir streyma inn úr øllum tí muslimska heiminum. Frá teimum mest fjaru ættarbólkunum í Afrika, til Miðeystur, Evropa, USA og restina av heiminum.
Gud hoyrir róp Ísmaels í dag. Gud reisir eisini upp “Ánaniastænastur”, sum hava fingið lut í Guds opinberingum fyri Ísmaels ætt. Men sum ta ferðina, eru tey tíverri ikki í fleirtali í dag.
Róp Ísmaels
Rópið eftir Gudi og eftir Vatni og Breyði (Jesusi), fær okkum at skilja sálarfrøðina handan róp Ísmaels. Hví rópar Ísmael í dag? Uttan ein pápa hevur ein sonur ongan samleika (identitet).
Tú gerst sonur gjøgnum DNA frá faðir tínum. Ein trælur hevur sín samleika í sínum arbeiði.
Í dag er islam bygt upp sum ein minnisvarði kring róp Ísmaels.
Islam merkir: Geva seg upp í hendurnar á Gudi, geva seg undir Gud, sum ein tænari. Islam roynir at fylla tað tóma rúmið í hjørtum muslimanna. Teir vóna, at teir gjøgnum arbeiðið kunnu verða góðkendir av Gudi og sleppa undan dómi. Og flestallar kirkjur venda sær burtur frá teimum, tí tær óttast atsókn og jagstran.
Men nú eru teir so smátt farnir at varnast Pápa, sum gevur teimum vatn og breyð. Gud kallar á muslimarnar í hesi tíðini. Hann hoyrir teirra róp og letur upp teirra eygu. Hann vísir teimum Jesus. Gud vil geva teimum samleika (identitet) nú. Ísmael verður føddur av nýggjum! Og gjøgnum Jesus Kristus eru heidningarnir (íroknað skandinavar og muslimar) komnir inn í signing Ábrahams.
Trælkonan Hágar er sambært Nýggja Testamenti ein mynd upp á Móses og lóg jødanna. Lógin blakaði Ísmael út og gjørdi hann arvaleysan. Náðin í Jesusi Kristi hevur ført Ísmael aftur og inn í signing Ábrahams. Í Kristi er Ísmael samarvingi til lyftini.
Hetta er Guds tími fyri muslimska heimin. Ísmael má verða innheystaður, so at heidningafólkini kunnu koma inn í fullum tali, so at Jesus, Kongurin, kann koma aftur. Og tú og eg kunnu vera Guds frímóðigu Ánaniasar í okkara tíð.
Effie Campbell umsetti
8.juli 2026
Gud hoyrdi og sá til Ísmael 2:3
„Far og tak sveinin upp og hav hann í góðari varðveitslu, tí at eg skal gera hann til mikla tjóð!« “
1.Mós.21,18
Í ljósi av evangeliinum og Jesu hjarta, síggja vit, at Gud elskar øll menniskju. Í hansara eygum eru eingi menniskju vorðin til av einum “mistaki” og eru óektað børn og vrakað. Hetta er ein grundleggjandi fatan, sum eigur at gjøgnumseyra alt, vit fáast við í sonevndum “kristiligum virksemi”, annaðhvørt tað er í misjón, blaðgreinum, politikki ella meinigheitsarbeiði.
Tá ið Hágar var við barn og gekk við Ísmaeli, fann eingil Harrans hana í oyðimørkini og opinberaði Guds ætlan fyri henni og soni hennara. Eg eri sannførdur um, at hetta var Jesus sjálvur, sum opinberaði seg fyri teimum.
Í øðrum førum, tá ið talan er um einglavitjan, hoyra vit um eingilin Gabriel, Mikal ella bara ein eingil, skrivað við lítlum byrjanarstavi. Men her stendur Eingil Harrans (við stórum í norsku Bíbliuni), og so sum eg síggi tað, er hetta Jesus. Hin sami opinberaði seg fyri Jósva, sum Høvdingi yvir heri Harrans.
“Men Eingil Harrans fann hana við vatnlindina í oyðimørkini. Hann mælti: “Hágar, trælkona Sárai, hvaðan kemur tú, og hvar ætlar tú tær?” Hon svaraði: “Eg eri flýdd frá Sárai, húsfrú míni.”
Eingil Harrans segði við hana: “Vend tú heim aftur til húsfrú tína og gev teg undir vald hennara.”
Og Eingil Harrans segði við hana: “Eg skal gera avkom títt so fjølmangt, at ikki skal fáast tal á tí vegna fjøld tess.” (1. Mós. 16,7-10)
Gud gav Ísmaeli navn, áðrenn hann varð føddur
Hetta er fyrstu ferð, at Gud gav nøkrum navn, áðrenn tey vórðu borin í heim. Tað er bara komið fyri fýra ferðir í allari Bíbliuni, at onkur hevur fingið navn við guddómligari opinbering. Tað er vorðið profeterað um onnur, men Gud sjálvur hevur ikki givið teimum navn. Hesi fýra eru: 1. Ísmael, sum merkir Harrin hoyrir. (1. Mós 16,11) 2. Ísakur (1. Mós 17,19) 3. Jóhannes doyparin (Luk. 1,13) 4. Jesus (Luk. 1,31)
Ísmael og Ábraham
Ísmael var 13 ár, tá ið Gud opinberaði seg fyri Ábrami og broytti navn hansara til Ábraham.
Tá ið Gud skifti orð um sáttmála sín við Ábraham og lyftið hansara at geva Sáru ein son, spyr Ábraham Gud um Ísmael og framtíð hansara.
“Ábraham segði við Gud: “Gævi, at Ísmael mátti liva fyri ásjón tíni!”
Gud segði: “Nei, Sára, kona tín, skal føða tær son, ið tú skalt nevna Ísak; við hann vil eg gera sáttmála mín, ævigan sáttmála fyri eftirkomarar hansara eftir hann.
Men viðvíkjandi Ísmaeli havi eg bønhoyrt teg; eg vil vælsigna hann og lata hann nørast og fjølgast í stórum; tólv høvdingar skal hann gita; og eg skal gera hann til mikla tjóð.” (1. Mós. 17,18-21)
Í 1. Mós. 21,9 lesa vit, at Ísmael happaði Ísak. Ísakur var tá 3 ára gamal. Og í 1. Mós. 21,10-14 lesa vit, at Ábraham dagin eftir blakar Hágar og Ísmael á dyr. Tey fáa bara eitt sindur av vatni og breyði við sær. Ísmael var tá umleið 15 ár.
Ísmael er um at doyggja
Í 1. Mós. 21,15-21 verður greitt frá tí skakandi støðuni, har bæði Hágar og Ísmael eru um at doyggja av tosta og svongd í oyðimørkini. Men “Gud hoyrdi sveinin” (v. 17). Hetta er í samljóði við navnið, Gud gav Ísmaeli. Og hetta er profetiskt fyri Ísmael í okkara tíð. Ísrael var í oyðimørkini í 40 ár. Ísmael hevur verið í einari andaligari oyðimørk í skjótt 4000 ár.
Tá ið Ísmael varð blakaður út úr heimi Ábrahams, uml. 15 ára gamal, var hann ikki bara kropsliga um at doyggja, men eisini hjartað og sálin vórðu knúst av at verða vrakaður. Eftir einari løtu fór hann frá at vera sonur til at gerast trælur.
Í 15 ár livdi hann við faðirsins kærleika. Hann vaks upp og lærdi, hvør ið Ábrahams Gud er. Og næstu ferð, Ísmael sær Ábraham, er, tá ið hann jarðar hann í Hebron saman við Ísaki. (1. Mós. 25,9) Her gjørdust eisini møguleikarnir aftur at verða sonur jarðaðir. Vónin doyði.
7.juli 2026
Guds tíð fyri Ísmael 1:3
„og hann fell til jarðar og hoyrdi eina rødd siga við seg: »Saul, Saul, hví søkir tú at mær?« “
Áps.9,4
Bjørnar Heimstad, trúboðari
Bjørnar Heimstad úr Nordkjosbotn í Troms fylke er ein hin kendasti altjóða trúboðarin úr Norðurlondum. Hansara stóru átøk í mongum londum, eisini sterkum muslimskum londum, hava savnað fólk í tíggjutúsunda tali at lurta eftir Jesu evangelium. Hann hevur sæð muslimar í túsundatali taka ímóti Jesusi sum Frelsara í Pakistan, Sudan, Darfur, Tansania og í mongum øðrum londum. Hann brúkar brævaskeiðið hjá Arili Edvardsen “Tað nýggja lívið”, tá ið hann vil fylgja hesum mongu nýfrelstu upp. Tað er sum eitt framhaldsskeið. Her ber Bjørnar Heimstad okkum ein týdningarmiklan boðskap, sum vísir, at eitt nýtt “jarntjald”, oyðimarkartjaldið, er um at falla:
Eg rokni við, at tú eins og eg sjáldan ella ongantíð hevur hoyrt nógv gott sagt um son Ábrahams, Ísmael. Vit hugsa um hann sum Ábrahams mistak við trælkonuni Hágari og eina framleiðslu í egnari megi. “Ísmael” verður ofta virðismett sum ein mynd av onkrum, vit seta í gongd til egið gagns, uttan at Gud hevur leitt okkum til tað, og sum vit síðani noyðast at stríðast við restina av lívinum. Men Gud hevur eina ætlan eisini fyri Ísmael, og hansara ætlanir verða framdar til fulnar júst í okkara døgum.
Ættarfaðir til yvir 1,2 milliardir menniskju í heiminum í dag
Profeturin hjá islam, Muhammed, var ættaður beinleiðis frá Ísmaeli gjøgnum næsta son hansara Kedar. So her finna vit Bíbliunnar grundarlag og upprunan til teir muslimsku fólkabólkarnar í dag.
Á sama hátt kunnu røturnar hjá islam rekjast aftur til Ísmael. Ísmael giftist við konu úr Egyptalandi og fekk 12 synir. Hesir eru ættfedrar til 21 tjóðir á okkara døgum, so sum Egyptaland, Irak, Jemen, Sýria, Libanon, Tunesia, Algeria, Libya, Marokko, Saudiarábia, Sambeindu Emirríkini og fleiri onnur. Hesi muslimsku fólkasløgini vóru til, langt áðrenn tey tóku ímóti islam, og høvdu ein týdningarmiklan leiklut í menningini av Miðeystri, bæði tá ið ráddi um politikk, handil og at taka nýtt land.
Eftirkomarar Ísmaels eru eisini í miðdeplinum í heimstilburðum í dag.
Yvirgangskroppurin Saul, sum seinni varð kallaður Paulus
Eftir 11. september 2001 hevur heimssamfelagið vent sínum eygum móti teimum eindunum innan islam, sum brúka kollvelting og yvirgang.
Fyrsta kirkjuliðið í Ápostlasøguni livdi í ótta fyri tátíðar yvirgangskroppinum, Sauli úr Tarsus. Eisini í dag liva partar af Jesu meinigheit í ótta fyri islam.
Ein annar meinlíkur og merkisverdur tilburður her er, at tað eftir øllum at døma ikki var nakar í tí fyrstu meinigheitini, sum sjálvboðin bjóðaði seg fram til tænastu at vitna fyri Sauli. Tí noyddist Jesus sjálvur á ein yvirnatúrligan hátt at opinbera seg fyri honum á vegnum til Damaskusar.
Tað sama hendir í dag. Meðan meginparturin av kristinfólkinum livir í ótta fyri muslimunum, opinberar Jesus seg sjálvur fyri teimum gjøgnum sjónir, dreymar, grøðingar, og við at hann sjálvur vísir seg fyri teimum og talar til teirra. Vitnisburðir í túsundatali streyma inn úr øllum tí islamiska heiminum um slíkar hendingar, sum leiða muslimar til trúgv og frelsu.
Men sum á døgum Sauls reisir Gud eisini í dag upp “Ánanias-tænastur”, sum síggja Ísmael gjøgnum Guds eygu, eisini íroknað minnilutan innan islam, sum nýtir harðskap. Tað vanliga er, at mong kristin í dag líta at muslimum, so sum fólk fyrr litu at Sauli, men Gud lítur at teimum, sum hann leit at einum Paulusi í einari tíð sum hesari.
Framhald ...
6.juli 2026
Bønin hjá einari mammu
„Og tá ið hon hevur funnið hana, kallar hon saman vinkonur sínar og grannkonur og sigur: »Samgleðist við mær; tí at eg havi funnið ta drakmuna, sum eg misti.« Soleiðis, sigi eg tykkum, verður gleði hjá Guðs einglum um ein syndara, sum vendir um.« “
Luk.15,10
Fyri ikki so langari tíð síðani segði ein ungur maður við trúgvandi og biðjandi móður sína: “Ja, eg veit, at tú biður fyri mær; men eg hevði helst viljað, at tú gevst við hasum tvætlinum. Undir øllum umstøðum vil eg ikki síggja ella skilja av tínum andlitsbrøgdum og suffum, at tú biður fyri mær, tí tað er mær ein sonn plága, og eg hati tað. Mær dámar heldur ikki, at tú syngur og biður, men als ikki, at tú gert meg til eitt bønarevni. Bara tí trívist eg ikki heima, nei, so eiðasørt.”
Neyðars mamman! Hon slapp ikki at biðja fyri egna soni sínum. Hann kallaði tað tvætl. Og hann ákærdi hana, hesa elskuligu, uppofrandi mammu, at hon gjørdi heimið óhugaligt, so tað ikki var inniverandi har hjá honum, av tí at hon var eitt Guds barn og trúliga bar hann fram fyri náðinnar trónu!
Og hetta noyddist hon at hoyra av hansara munni, hon, sum var til reiðar at ofra alt, um tað hevði gagnað honum. Men hansara atburður og freku orð, hvat vitnaðu tey um? Um eina ringa samvitsku og eitt ófriðarligt hjarta, og hann varð støðugt ámintur um hetta, tá ið hann sá gudrøknu móður sína biðja.
Stutt eftir at hann hevði sagt hesi freku orð, kom hann seint til hús eitt kvøldið. Mamman var farin til songar. Tað nyttaði henni einki at sita uppi og bíða eftir honum. Hann kom altíð so seint til hús. Mamman svav, tá ið hann kom; men hann hevði ongan hug at fara til songar.
Á borðinum stóð matur, sum mamman hevði sett til hansara. Hann tók lokið av og skar út úr at gráta, meðan hann spakuliga mutlaði fram fyri seg: “Á, mamma vælsignaða, sum tú ert góð! Tú veitst, at mær dámar so væl hetta; men í kvøld skal eg ikki leska nakað. Eg má fara inn at vekja hana.”
Og hann fór inn, tók varisliga um arm hennara og spurdi so milt: “Svevur tú, mamma?”
Hon vaknaði beinanvegin og svaraði: “Nei, góði. Men maturin stendur á borðinum. Far og fá tær.”
“Eg skal einki hava í kvøld.”
“Hvat sigur tú, skalt tú einki eta? Ert tú sjúkur?” spurdi hon bangin.
“Nei, men..n...tú...tú mást biðja fyri mær, mamma, og tú mást fyrigeva mær, at eg havi verið so óndur og ljótur! Eg havi verið á einum møti í kvøld, og eg varð so undarliga við. Á, eg gjørdist so bangin og illa við. Eg havi roynt at givið meg yvir til Frelsaran; men tú veitst, at eg eri ein so sera stórur syndari. Tað er ikki lætt at trúgva á nakra náði og fyrigeving í mínari vánaligu støðu og standi.”
“Á, góði!” næstan rópti hon av gleði. “Jesus tekur ímóti syndarum, og hann tekur ímóti tær.”
“Ja, Jesus tekur ímóti syndarum. Tað havi eg hoyrt í kvøld, og tað havi eg hoyrt fyrr. Eg haldi, at tað er gleðiligt; men so koma mínar ræðuligu syndir fram fyri meg, og so ...”
“Ja, men Jesus tekur ímóti tær kortini, og hansara blóð reinsar frá allari synd, um hon enn er reyð sum blóð og skarlak. Tað reinsar og vaskar teg hvítan sum kava og sum ta hvítastu ull.”
Og mamman helt fram at greiða frá Jesu kærleika og hansara offurdeyða fyri tey ógudiligu. Hjarta hennara var so fult, at hon neyvan varnaðist, at sonurin lá samansokkin í gráti, bøn og tøkk fyri henda undurfulla sannleikan, at Jesus tekur ímóti syndarum.
Har var ikki nógvur svøvnur; men hetta gjørdist ein undurfull nátt, og nú, tá ið sonurin læt hjartað upp og fekk tosað um síni viðurskifti, tá kundi hann greiða frá, at Harrin hevði verið eftir sær allastaðni og ikki unt sær nakran frið í syndini. Og tá ið hann var mest fjálturstungin, tá mátti hann leika í og geyla ímóti øllum hesum.
Hvussu tað bar til, at hann fór á hetta møtið, fekk hann ikki greitt frá øðrvísi, enn at hann kom framvið har, og so mátti hann fara inn har. Hann fekk ikki annað. Men har gjørdist gleði í hansara hjarta og í hjartanum í mammuni og hjá Guds einglum í himli. Luk. 15,10.
Effie Campbell umsetti
5.juli 2026
Tá ið Reinhard Bonnke fekk kyndilin handaðan
„Men tá ið teir vóru komnir yvirum, mælti Elia við Elisa: »Bið um okkurt, sum eg skal veita tær, áður enn eg verði tikin frá tær!« Elisa svaraði: »Gævi at tveir triðingar av anda tínum mega koma yvir meg!« “
2.Kong.2,9
Reinhard Bonnke er úr Norðurtýsklandi. Hann varð frelstur sum blaðungur og upplivdi Heilaga Andans dóp. Tá fekk hann eisini kall at fara til Afrika.
Tað fyrsta, hann gjørdi, var at fara á bíbliuskúla í Onglandi. Tá ið hann var liðugur við bíbliuskúlan 21 ára gamal, skuldi hann fara heim aftur til Týsklands. Hann ferðaðist um London. Av tí at tokið ikki skuldi fara fyrr enn um kvøldið, hevði hann stundir at hyggja seg um.
Hann helt, at tað kundi verið stuttligt at sloppið at gjørt eina rundferð til tey kendu støðini í London; men tað hevði hann ikki ráð til. Tó hevði hann so frægt, at hann fekk keypt sær ein bussferðaseðil, sum tú kanst brúka í ein heilan dag.
Hann fór so inn í ein tvídekkara og koyrdi norðureftir. So skifti hann buss og koyrdi vestureftir. So fór hann úr bussinum og koyrdi suðureftir, og at enda fór hann við einum bussi, ið koyrdi eystureftir. Tá helt hann, at nú var hann so móður at sita, so nú var best at fara at ganga eina løtu.
Sum hann gongur bara onkrastaðni og ikki hevur nakra ávísa ætlan, kemur hann til suðursíðuna á Temsánni og endar í teimum vøkru gøtunum í Clapham. Á einum gøtuhorni aftan fyri ein høgan rimagarð, sær hann eitt skelti á einari hurð, og á tí stendur: George Jeffreys.
Tað er, sum eldur slær niður í hann. Hann hevur júst lisið eina bók, sum hesin trúboðarin hevur skrivað, og hann fær seg næstan ikki at trúgva, at hann av tilvild kanska stendur í túninum hjá hesum manni. Kann hetta vera hin stóri trúboðarin, sum hevði sínar røtur í tí walisisku vekingini? Hann boðaði hitt fulla evangeliið um alt Ongland saman við bróður sínum Stephen og øðrum í familjuni. Hann hevði rist býir við orðum sínum, og fólk í tíggjutúsunda tali høvdu upplivað stór undur. Nei, tað kundi ikki bera til, hann mundi vera deyður langt síðani, og harumframt var Jeffreys eitt vanligt eftirnavn í Onglandi, og George var eitt uppaftur vanligari fornavn.
Hann skuldi fara víðari, men okkurt steðgaði honum, og hann vendi aftur og ringdi upp á duraklokkuna.
Ein stór og breið kona læt upp. “Er tað trúboðarin George Jeffreys, sum Gud brúkti so veldiliga, sum býr her?” spurdi Bonnke.
“Ja,” svaraði konan.
“Kann eg sleppa at tosa við hann?”
“Nei,” svaraði konan.
Hon var stór og breið og fylti alt duragloppið, so ógjørligt var at sleppa fram við henni.
Tá ljóðaði alt í einum ein djúp rødd oman av loftinum: “Læt hann sleppa inn!”
Og oman gjøgnum loftstrappurnar kom George Jeffreys. Hann var 72 ára gamal; men hann sá út, sum var hann 90 ár.
“Hvat vilt tú?” spurdi hann.
Bonnke segði, hvør ið hann var, og at hann beint var liðugur við bíbliuskúlan og hevði kall at fara til Afrika. Hann segði eisini, at hann hevði lisið um George Jeffreys og tí fegin vildi heilsa upp á hann. So tosaðu teir saman um Guds arbeiði.
Brádliga fall George Jeffreys á knæ og togaði Reinhard Bonnke niður við sær. Hann legði hendurnar á høvur hansara, og so fór hann at vælsigna og vælsigna og vælsigna hann við allari himmalsins signing. Heilagi Andin fylti alt rúmið. Salvingin fleyt júst sum oljan hjá Ároni. Tað var eins og rann hon niður eftir høvdinum og niður “til seymin á klæðunum” so at siga. Bonnke hevði svimbul, tá ið hann fór haðani.
Fýra vikur seinni var George Jeffreys farin inn í dýrdina.
Reinhard Bonnke var komin til Jeffreys í evstu løtu, og hann er púra vísur í, at tað var Harrin, sum hevði lagt ætlanir um henda fundin. Hví skuldi Bonnke annars endað beint í túninum hjá Jeffreys í einum býi, har 10 milliónir búgva, tá ið hann ikki so frægt sum hugsaði um George Jeffreys? Bonnke sá skilliga Guds hond uppi í øllum. Tað var ikki av tilvild, at hann fór av bussinum júst har. Jeffreys handaði honum kyndilin, so hann kundi bera hann víðari.
Í Bíbliuni lesa vit um Elisa, sum læt seg í kappan hjá Eliasi, og hvussu ríka tænastu hann fekk. Og so kunnu vit spyrja: “Bar Reinhard Bonnke kyndilin víðari?”
Ja, so sanniliga. Hann hevur stovnað og er leiðari fyri “Christ for All Nations”. Á hvørjum ári sær hann tvær milliónir menniskju troka seg fram, tí tey vilja verða frelst, og nógv undur og nógvar grøðingar fara fram.
Hann hevur skrivað bókina “Evangelisering med Ild”, sum Hermon Forlag hevur givið út. Effie Campbell umsetti
4.juli 2026
Okkara landi tørvar umvending
„Og teir, sum vóru av Ísraels ættarkyni, skildu seg burtur úr øllum fremmandum fólkum og gingu fram og játtaðu syndir sínar og misgerðir fedra sína. “
Neh.9,2
“... og teir gingu fram og játtaðu syndir sínar og misgerðir fedra sína.”
Max Lucado skrivar: “Tá ið Nehemia hevði hoyrt, at Jerusalem var lagdur í oyði, bað hann: “... eg játti tær syndirnar, sum vit ísraelsmenn hava gjørt ímóti tær, eisini eg og faðirætt mín hava syndað.” Neh. 1,6.
Máttmiklasti maður í landinum, skeinkjarin hjá kongi, sigur, at áðrenn teir kunnu fara at byggja uppaftur, mugu teir angra. Á tann mynd! Mannamúgvan biður í nógvar tímar. Fólk umbera seg ikki, tey koma ikki við frágreiðingum; men tey bara játta og angra. Kunnu vit ímynda okkum formenninar í landstýri og løgtingi, í ídnaðinum, í rættarverkinum, í undirhaldsvinnuni og undirvísingarverkinum gera tað sama? Hevði tað verið gjørligt?
Ja, um tað byrjar við okkum. “Um fólk mítt, sum navn mítt er nevnt yvir, tá bønandi fellur á knæ og søkir ásjón mína og víkur frá vondu vegum sínum, tá vil eg bønhoyr tey á himni og fyrigeva syndir teirra og grøða land teirra.” 2. Krýn. 7,14.
Tjóðin broytist, tá ið Guds fólk broytist. Vit taka til orðanna, tá ið tað ræður um tað, sum er skeivt í landi okkara; men vit gerast kvirr, tá ið tað ræður um tað, sum er skeivt við okkum sjálvum. Vit kunnu sammetast við mannin, sum á einum bønamøti bað: “Gud, eg takki tær, at tað í hesum landi eru menniskju sum eg. Manninum á gøtuhorninum tørvar umsorgan. Tað tørvar mær ikki. Skøkjan úti á gøtuni hevur AIDS, tað havi eg ikki. Brennivínsmanninum á vertshúsinum tørvar alkohol, tað tørvar mær ikki.”
Undir liðini á honum sat ein niðurundirkomin maður, sum eyðmjúkt teskaði: “Harri, sum bróðir mín, ið fær eina veiting úr Almannastovuni, eri eg eisini bundin at tínari náði. Sum systir mín við AIDS, eri eg smittaður við mistøkum og skeivleikum. Sum vinur mín á vertshúsinum, er mær tørvur á onkrum, ið linnar mína pínu. Gud náði meg arma syndara.”
Eftir at Jesus hevði borið fram eina líknandi frásøgn, segði hann: “Hesin fór rættvísgjørdur heim til húsa, men hin ikki; tí at ein og hvør, sum setir seg sjálvan høgt, skal verða settur lágt; men tann, sum setir seg sjálvan lágt, skal verða settur høgt.” Luk. 18,14.
Hugmóð peikar á onnur. Eyðmýkt peikar á ein sjálvan og viðgongur, at umvending er neyðug, og at hon byrjar við mær.”
- - -
Tað eru ting, sum vit ikki kunnu biðja okkum frá.
Tað eru ting, sum vit ikki kunnu gráta okkum frá,
tí hetta eru ting, sum vit mugu umvenda okkum frá.
“... et Ord til Dagen” Effie Campbell umsetti
3.juli 2026
Ríki maður og Lázarus
„Tann, sum oyru hevur, hann hoyri, hvat andin sigur kirkjuliðunum! Tí, sum sigrar, honum skal eg geva at eta av lívsins træi, sum er í Guðs páradísi. “
Op.2,7
„Tí at vit eru vorðnir luttiknir í Kristi, so framt sum vit fasthalda óvikaðum líka til endans treysti okkara, soleiðis sum tað var í fyrstuni. Tá ið sagt verður: »Í dag, um tit hoyra rødd hansara, tá forherðið ikki hjørtu tykkara eins og í beiskleikanum« – “
Hebr.3,14-15
Lukas 16,19-31
Emanuel Minos
Vit lesa í Lukas 16 um ríka mann og Lázarus. Báðir doyðu, og einglarnir bóru Lázarus til himmals, meðan ríki maður endaði í glatan.
Allir fimm sansir eru óskalaðir, tá ið vit koma tvørturum. Tað fyrsta, vit geva okkum far um, er, at ríki maður sær (v. 23). Hann sær Ábraham langt burtur og Lázarus í fangi hansara. Latið okkum síggja sannleikan, meðan vit eru á jørðini. Tað er nú, at vit skulu síggja sannleikan. Tað er nú, at vit skulu síggja framtíðarútlitið fyri okkara gerðir. Útsýnið í ævinleikanum er ikki til nakað gagn. Tá er ov seint um aldur og allar ævir. Tað er her niðri, at vit spinna búnan til ævinleikan.
Tað næsta, vit síggja, er, at ríki maður pínist (v. 24). Hann følir. Hvussu hann hevur verið í sínum jarðarlívi, veit eg ikki. Kanska kaldur og kensluleysur. Hann hevur óivað kent Guds kall, tá ið hann sá ólukkudýrið Lázarus, og hetta hevur mint hann á, at tað er meir enn hús og ognir, partabrøv og pengar. Einaferð kemur ein endaleysur ævinleiki. Í sínum býttleika skúgvaði hann slíkar tankar til viks og legði einki petti í tað. Í Hebrearabrævinum verða vit mint á, at um vit hoyra rødd Harrans, mugu vit ikki herða okkum, tí í dag er frelsudagur, í dag er Harrin at finna. Óvist er, um vit fáa kallið aftur. Okkara ævinleikakall er at fáa ein hóp av menniskjum við okkum til himmals, so at tey øll kunnu sleppa at sessast við brúdleypsborðið. Ríki maður hevði ikki følt nakra samkenslu, men nú følir hann, og nú er tað ov seint.
So rópar ríki maður á Ábraham (v. 24). Hann kann tosa og brúka málið. Allir fimm sansir eru óskalaðir. Tað eru bara tvær útgongdir úr hesum lívi, onnur gongur til æviga gleði í himli og hin til æviga glatan. Um hetta greip okkum, broyttu vit í stundini okkara lívsstíl og gjørdust sálarvinnarar.
Ábraham segði við ríka mann: “Minst tú til, sonur... (v. 25). Ríki maður hoyrdi. Tá ið hann livdi á jørðini, veit eg ikki, hvat ið hann lurtaði eftir. Tað eru menniskju, sum bara lurta eftir prísum, lánsbrøvum, framgongd og æru. Orðið sigur: “Tann, sum oyru hevur, hann hoyri, hvat ið andin sigur kirkjuliðunum!” Opb. 2,7. Lurtið ikki eftir teimum atfinningarsomu, eftir slatri, útspilling, rákinum í tíðini og gallup. Lurtið eftir, hvat ið andin talar til samvitskuna. Tað er ov seint at hava samvitskubit hinumegin. Tað er nú, vit skulu lurta eftir samvitskuni.
So rópar ríki maður á Ábraham og biður hann senda Lázarus til teir fimm brøðurnar, sum ríki maður eigur. Eg veit ikki, hvussu nógv hann legði í brøðurnar, meðan hann livdi. Eg kenni fólk, brøður og systrar, sum eru vorðin óvinir eitt langt lív. Tey tosa ikki hvør við annan vegna ein arv. Tað eru bara nøkur fá ár, vit eru her á jørðini. Tað er nú, at vit skulu hava umsorgan fyri okkara familju. Tað er nú, at vit skulu hava neyð fyri okkara ætt og halda saman hendur og biðja fyri teimum. Eg kenni eitt stað, har tey hava bønarmøti í 24 tímar um samdøgrið. Tað er í glatanini. Har nyttar einki at biðja. Tað er ov seint. Tað er nú, at bønarmøtið skal vera. Far á bønarmøti og bið fyri teimum ófrelstu í tínari slekt. Vit mugu biðja um, at vantrúarmúrarnir mugu rapa, og at fólk ikki bara síggja seg í virðisbrøvum, í prísum, í æru og framgongd, men í ævinnar ljósi.
“Ikki hvør tann, ið sigur til mín: “Harri, harri,” skal koma inn í himmiríkið; men tann, ið ger vilja faðirs míns, sum er í himlunum.” Matt. 7,21.
Effie Campbell umsetti
2.juli 2026
Ikki líknilsi, men veruleiki
„So bar á, at hin fátæki doyði, og hann varð av einglunum borin í fang Ábrahams. Og hin ríki doyði við og fór til gravar. Og tá ið hann læt eygu síni upp í helheimi, har sum hann var í pínu, sær hann Ábraham langt burtur og Lázarus í fangi hansara. “
Luk.16,22-23
Emanuel Minos
Í Lukas 16 lesa vit um ríka mann og Lázarus, sum var fullur í sárum og lá uttan fyri dyrnar hjá ríka manni. Lázarus doyði og varð av einglunum borin í fang Ábrahams. Hin ríki doyði eisini, men læt eyguni upp í helheimi.
Uppi yvir hesi frásøgn stendur yvirskriftin “Líknilsið um ríka mann og Lázarus”. Yvirskriftina hava teologar gjørt, tá ið teir deildu Skriftina upp í kapitlar og vers. Eg trúgvi einki uppá, at hetta er eitt líknilsi. Eg trúgvi, at hetta er ein verulig hending, og eg skal siga tykkum hví.
Um tú kannar øll líknilsini hjá Jesusi, so sigur hann altíð: “Tað var ein maður, ein húshaldari, ein kona, ein kongur, ið gjørdi brúdleyp hjá syni sínum o.s.fr. Men her ger Jesus nakað, sum hann ongantíð plagar at gera í líknilsum. Hann nevnir navnið á einum persóni.
Farisearar stóðu har í mannamúvuni og lurtaðu eftir Jesusi. (Luk. 16,14) Teir vóru altíð so ógvuliga atfinningarsamir og dømandi og settu fellur fyri Jesus. Saddukearar munnu eisini hava verið har. Teir trúðu ikki upp á uppreisnina, einglar ella andar. (Áps. 23,8)
Um hetta hevði verið ein íspunnin søga, so høvdu teir verið kvikir at sett Jesus skák og mát. Men nú er púra kvirt, og eg ivist onga løtu í, at allir áhoyrararnir kendu ríka mann og høvdu sæð ólukkudýrið Lázarus úti í túninum hjá honum. Eg trúgvi, at hetta er ein frásøgn úr veruliga lívinum. Lukas er altíð so nágreiniligur, tá ið hann greiður frá, og her koma eingi mótmæli frá teimum atfinningarsomu.
Tað, sum er so álvarsamt við hesi frásøgn, er, at Jesus sigur, at vit vakna upp í ævinleikanum og vita til okkum upp á allar mátar. Vit sveima ikki burtur, vit droyma okkum ikki burtur. Allir fimm sansir eru óskalaðir.
Effie Campbell umsetti
1.juli 2026
Ævinleikin er lagdur inn í okkum
„Alt hevur hann gjørt lagaligt til sína tíð, eisini ævina hevur hann lagt í hjørtu teirra, men tó so at menniskjan ikki er før fyri at skilja tað verk, sum Guð ger, frá upphavi og til enda. “
Præd. 3,11
Emanuel Minos
“Alt hevur hann gjørt lagaligt til sína tíð, eisini ævina hevur hann lagt í hjørtu teirra.” So leingi sum menniskju hava livað á hesi jørð, hava tey trúð á eitt lív handan deyða og grøv. Eg havi lisið nógv og granskað, hvat ið vantrúgvandi vísindamenn siga um hetta evnið, og tað vísir seg, at í teimum fimm varaldarpørtunum, har fólk búgva, hava menniskju frá fyrndartíð trúð á eitt lív handan deyða og grøv.
Vit skulu nú taka heimspartarnar ein fyri og annan eftir. Fyrst taka vit Evropa. Í 1904 varð norska Osebergskipið grivið út, og í 1933 fór pápi við mær, sum tá var ein smádrongur, at hyggja at hesum 22 m langa skipi. Beinagrindirnar av tveimum konum lógu í skipinum. Onnur hevur helst verið drotning og hin húshjálp hennara. Alskyns hugsandi lutir frá einum veitsluvogni til bakiamboð vórðu stúgvað niður í hetta skip. Tá ið pápi spurdi Brögger, hví norðbúgvar gjørdu hetta, svaraði hann: “Víkingarnir trúðu á eitt lív eftir deyðan. Víkingarnir trúðu á ævigt lív handan deyða og grøv.”
So fara vit til Ásia. Eg var einaferð í Japan, og tað var ein spennandi ferð. Har eru mong buddistar. Teir trúgva, at fólk verða endurfødd, fødd aftur og aftur. Tá ið teir doyggja, er ikki liðugt, tá er eitt nýtt lív handan deyða og grøv.
So koma vit til Avstralia. Upprunafólkið stóð á einum lágum menningarstøði. Tey dugdu bara at telja upp í 6. Men tey høvdu greiðar áskoðanir um tað æviga lívið. “Einaferð var samband millum himmal og jørð,” søgdu tey, “men tað sambandið varð brotið.” Tað, teir søgdu frá, minti nógv um skapanarsøguna í Bíbliuni. Vísindamenn stóðu bert og gapaðu, tá ið teir funnu út av hesum. Teir vistu altso um hitt mista paradísið at siga og lív handan deyða og grøv.
So taka vit Amerika. Indiánararnir bæði í Mayaríkinum og Inkaríkinum høvdu eina greiða mynd av einum frelsara. Hann skuldi koma tvørtur um havið og hava ein annan húðarlit. Vit kunnu siga, at teir høvdu eina týðiliga messiasmynd og vissuna um lív handan deyða og grøv.
At enda koma vit til Afrika, til Egyptalands. Upprunafólkið har hevði høga mentan. Fyri 3342 árum síðani doyði hin 18 ára gamli kongurin Tutankahmon. Grøv hansara er funnin í okkara tíð. Hann hevði eina deyðsgrímu, tað er ein formur, ið verður stoyptur eftir andliti á líki. Hon var úr reinum gulli. Á henni stóð: “Gjárdagurin er farin, og morgindagin havi eg sæð.” Gomlu egyptararnir trúðu á æviga lívið handan deyða og grøv.
Eg spyrji evolutionistarnar, teir, sum trúgva, at alt er komið av sær sjálvum, eg spyrji ateistarnar, sum hvørki trúgva á Gud ella nakran himmal, eg spyrji teir liberalu teologarnar, sum hava skorið burtur av Bíbliuni hjá okkum fleiri ferðir: “Hvaðani hava hesi menniskjuni um allan jarðarknøttin fingið hetta frá, at tað er eitt lív handan deyða og grøv? Tað eru høv, sum skilja tey, tað eru fleiri øldir, sum skilja tey, tað eru mentanir, sum skilja tey. Summi eru á høgum menningarstøði og byggja pyramidur, meðan onnur nóg illa duga at rokna. Men øll hava tey eina greiða vissu um, at lív er eftir deyðan. Frá hvørjum hava tey fingið tað?”
Eg havi bara eitt svar, og tað er svarið, sum klókasti maður, ið nakrantíð hevur livað á hesum foldum - og hann hevði guddómligan vísdóm - skrivar í Prædikaranum: “Eisini ævina hevur hann lagt í hjørtu teirra.” Præd. 3,11. Skuldu vit sagt hatta í hesum teldutíðum, so høvdu vit sagt: “Menniskjan er kodað at liva í ævir.”
Skulu vit ikki fyrireika menniskju til hetta? Tá ið fólk seta seg í bilin, spenna tey seg í trygdarbeltið, tá ið tey fara í opnan bát, fara tey í bjargingarvest. Skuldu vit so ikki tryggja okkum ævinleikan og bjóða Jesusi at komið inn í okkara hjarta sum Harra og Frelsara? “ ... Tann, sum trýr á hann, skal ikki verða til skammar.” Róm. 9,33. Kæra menniskja, tryggja teg, lat teg í tann himmalska bjargingarvestin. “Sonur mín (dóttir mín) gev mær hjarta títt.” Orðt. 23,26.
Effie Campbell umsetti