24.februar 2026

Pálmaolja til særda sinnið

“Bragdið og kennið, at góður er Harrin!”
Sálm. 34,9

Trúboðarin Bodil Skjøtt greiðir soleiðis frá: “Nú ein dagin, tá ið eg spákaði í býnum, kom eg fram við einum húsum, har ein kona sat á trappusteininum. Høgri armur hennara var eitt stórt sár. Øll húðin varð álað av, tá ið ein grýta við kókandi vatni hvølvdist niður yvir hana úti á bóndagarðinum. Hon hevði smurt armin inn í pálmaolju, men annars var sárið heilt bert. Tað var skilligt, at armurin gjørdi tað, at allur kroppurin kendist eymur og svíðandi. Hon royndi at halda armin púra stillan og ansaði gjølla eftir, tá ið onkur kom framvið, at tey ikki dumsaðu inn í hana.

Soleiðis kenna vit øll til at hava eym støð í lívi okkara. Viðurskifti, sum við minstu rørslu, fær tað at kyla gjøgnum allan kroppin, og vit eru beinanvegin varug við tað, um onkur “dumsar” inn í okkara eymu støð.

Bíblian er full av “pálmaolju” til slík eym sinni og særd viðurskifti. Við frásøgnunum um Gud, bønum hennara og undirvísingini í at liva lívið við Gudi kann Bíblian av sonnum koma til okkara sum ein salva, sum linnar pínu og sviða ella tekur trýstið av einum svulli. At duga at lesa og hava atgongd til Guds goymslu er sanniliga eini forrættindi.”

Skriftorðið omanfyri ljóðaði: “Bragdið, t.v.s. smakkið og kennið, at góður er Harrin.” Hvussu kunnu vit smakka, at Harrin er góður? Við at taka til okkum ta sálarføðina, hann hevur givið okkum, sítt egna orð, Bíbliuna.

E. Campbell umsetti

23.februar 2026

Ein dag í senn

„Stúrið tí ikki fyri deginum í morgin; tí at morgindagurin man stúra fyri sínum egna. Hvør dagur hevur nóg mikið í síni plágu. “
Matt.6,34

Hon var vorðin einkja og sat eftir við einum flokki av smábørnum. Og tey tímiligu korini vóru eisini smá. Men hon helt seg flótandi, og tað gekk ár undan ári. Ein dagin spurdi ein gomul vinkona hana, hvussu tað hevði gingist øll hesi árini, hon hevði verið einkja. Tá smíltist hon og segði: „Á, eg havi bara verið einkja ein dag í senn.“

Vinkonan hugdi spyrjandi at henni. Tá segði hon: „Tá ið maður mín doyði, vildi tann hugsanin tyngja meg til jarðar, at eg nú skuldi vera einsamøll í lívsins bardaga. Men so mintist eg á orð Jesusar: „Verið ikki stúrnir fyri degnum í morgin!“ Hvønn morgun havi eg hugsað um hetta og roynt at gjørt skyldu mína ein dag í senn. Og soleiðis hevur gingið, við Guds hjálp.“

Effie Campbell umsetti

22.februar 2026

Heimferðin

„Farið tí og gerið øll fólkasløgini til lærusveinar mínar, við tað at tit doypa tey til navns faðirsins og sonarins og hins heilaga anda, “
Matt.28,19

Daniel Kort, sum er úr Týsklandi, arbeiddi í nógv ár á einari prentsmiðju á Sri Lanka, sum prentar Bíbliur, bíbliupartar og kristnan lesnað og roynir at spreiða evangeliið á tann hátt. Hann er farin heim aftur til Týsklands, men ferðast javnan til londini í Asia at halda ráðstevnur og fundir, har hann greiðir frá, hvussu týdningarmikið tað er at týða Bíbliuna, bíbliupartar og kristnan lesnað til øll mál og at breiða hetta út.

Hann greiðir soleiðis frá: „Eg hevði verið á einari ráðstevnu og skuldi heim aftur. Tá ið eg kom á flogvøllin og sá øll hesi fólkini, hugsaði eg: „Hvussu kanst tú luta Guds kærleika til hesi fólkini, sum hava slíkan skund og ikki vilja, at nakar skal órógva tey?“

Eg fór umborð á flogfarið og kom at sita undir liðini á einum jøda, sum ikki var trúgvandi. Hann tók sjálvur stig til eina samrøðu. Tað riggaði so væl okkara millum, so vit prátaðu saman á næstan allari ferðini, sum vardi í ellivu tímar.

Hann vildi fegin hoyra, og eg segði honum, hvussu mektigur Ábrahams Gud er, tá ið vit fáa eitt persónligt samband við Hann. Vit tosaðu um, at Gud hoyrir, tá ið vit tosa við Hann, og Hann talar eisini til okkara. Hann ger enn undur. Eg fekk eisini sagt honum um partar av mínari gonguferð saman við Harranum, og hvussu eg havi upplivað, at Hann svarar bønum okkara. Vit tað at hann eisini hevði nakrar heilsutrupulleikar, so bóðu vit saman og bóðu Jesus møta honum og grøða hann. Áðrenn vit fóru hvør til sín, fingu vit telefonnummarið hjá hvør øðrum, og eg eri vísur í, at Harrin vil møta hesum persóni á ein ella annan hátt í lívinum.

Effie Campbell umsetti

21.februar 2026

143 talar sítt egna mál

„og tey verða rættvísgjørd fyri einki av náði hansara við endurloysingini, sum er í Kristi Jesusi, “
Róm.3,24

Tá ið tann maðurin, sum helt Jesus vera ein svindlara og lumpara, fekk ábyrgdina at skriva næstan helvtina av Nýggja Testamenti, brúkar orðingina „Í KRISTUSI“ og „Í HONUM“ 143 ferðir, so mugu hesar málberingarnar vera so nógv meira enn bara orð. Tey eru ein LYKIL til tað sigrandi lívið, Paulus livdi.

Eitt SIGRANDI lív? Ja, hóast jagstran og tað sum ofta fyri onnur líktist ósigri og tapi. Hevur tú nakrantíð lisið tað, sum Paulus fekk at kenna? Í 2. Kor. 11,23–27 V.D. skrivar hann:
„Eg havi fingið fleiri sløg enn teir, verið oftari í fangahúsi, mangan í deyðavanda. Av jødunum havi eg fimm ferðir fingið fjøruti sløg, frároknað eitt. Tríggjar ferðir eri eg húðflongdur, eina ferð steinaður; tríggjar ferðir havi eg verið fyri skipbroti, eitt samdøgur havi eg verið í sjónum. Nógv havi eg ferðast; eg havi verið í vanda av áum, í vanda millum ránsmenn, í vanda av fólki mínum, í vanda av heidningum, í vanda í býi, í vanda í oyðimørk, í vanda á sjógvi, í vanda millum falskar brøður, í strevi og møði, mangan í náttarvøku, í hungri og tosta, mangan í føstu, kaldur og nakin,“ og Paulus nevnir nógv meira.

Alt hetta hendi honum, meðan hann var „Í KRISTUSI“. At vera „Í KRISTUSI“ merkir ikki, at so sleppa vit undan royndum. Men av tí at Paulus var „Í KRISTUSI“, varð hann varðveittur, og kanska vóru tað Paulusar seinastu orð, sum hann har skrivaði í 2. Tim. 4,6–8, meðan hann bíðaði eftir at verða tikin av døgum.

Hann skrivaði til Timoteusar: „Tí at nú er komið at teirri stund, at eg verði ofraður, og tíðin er komin, at eg fari avstað. Eg havi strítt hitt góða stríðið, havi fullrunnið skeiðið, havi varðveitt trúnna. Og nú liggur rættlætiskransurin goymdur til mín, sum Harrin skal geva mær á hinum degi, hann hin rættvísi dómarin, og ikki mær eina, men eisini øllum teimum, sum hava elskað opinbering hansara.“

Í KRISTUSI ERU VIT VARÐVEITT ALLAN VEGIN HEIM! LEINGIST TÆR EFTIR, AT KRISTUS SKAL KOMA AFTUR?
Moses Hansen Effie Campbell umsetti

20.februar 2026

Orð hins æviga lívs

”Símun Pætur svaraði honum: »Harri, hvønn skulu vit fara til? Tú hevur orð hins æviga lívs; ”
Jóh. 6,68

Hetta orðið hjá Símun Pæturi er sum afturljóðið frá suffunum hjá einum glataðum heimi eftir lívi og frelsu.

Hvønn skulu vit fara til?

Og tann blindi heimurin vendir sær higar og hagar - trilvandi og leitandi.

Til Buddha, men Buddha hevur ikki lekidóm móti synd. Til Muhammed, men tann falski profeturin stendur kaldur mótvegis suffunum hjá syndarum eftir friði. Til eitt milliónatal av avgudum; men teir standa har málleysir og hóttandi, og hin leitandi sálin fer burtur, sum hon kom - við tí bivandi óttanum hjá trælinum.

Til heimsins mongu brunnar, har sum friðleysa mannaættin heldur seg finna lívsins vatn, men teir eru allir “brunnar við sprungum” - og hin leitandi finnur bert tómleika og vónbrot.

Men ”... Tú hevur orð hins æviga lívs; ” játtar ápostulin. Hetta er kristindómsins sigur, frægd og frøi yvir allar sonevndar religiónir.

Suffið býr í hvørji einastu mannasál; men Jesus livir og ber lekidóm og frelsu við sær.

Á gævi, at allar heimsins suffandi og leitandi sálir bert vildu farið til hansara.

E. Campbell umsetti

19.februar 2026

Harrin talar gjøgnum sítt egna Orð

„Um hetta mundið legðist Hizkia deyðasjúkur, Tá kom Jesaja Ámozson profetur til hansara og segði við hann: »So hevur Harrin sagt: Skipa nú fyri húsi tínum, tí at tú fert at doyggja og ikki liva longur.« “
Jesaja 38,1

Einaferð, tá ið Ludvig Karlsen talaði í Bjørbekk kirkju, spurdi hann sum vant Harran, hvat hann skuldi tala yvir. Hann fekk tá tekstin frá Jesaja 38, 1–8. Honum dámdi best positivar tekstir, men Harrin er stjórin, og vit skulu bara akta Hann og gera eftir boðunum. Tí kanska situr onkur har, sum júst hevur tørv á hesum boðskapinum. Hann las fyrst tekstin upp, sum í stuttum er um Hizkia kong, sum legðist deyðasjúkur.

Jesaja profetur kom til hansara og segði: „So sigur Harrin: Skipa nú fyri húsi tínum, tí at tú fert at doyggja og ikki liva longur.“.
„Tá snúði hann andliti sínum móti bróstinum og bað soleiðis til Harrans: »Á, Harri, minst til, hvussu eg havi gingið fyri ásjón tíni í trúfesti og av heilum huga og gjørt tað, sum gott var í tínum eygum!« Og Hizkia græt sáran. Tá kom orð Harrans til Jesaja soljóðandi: »Far og sig við Hizkia: So sigur Harrin, Guð Dávids forfaðirs tíns: Eg havi hoyrt bøn tína og sæð tár tíni; sí, eg vil leggja fimtan ár aftur at aldri tínum; “ Jes.38,2-5

So greiddi Ludvig frá einari heilt serligari hending um henda tekstin: „Eg og Lisa vóru einaferð fyristøðupar fyri eina samkomu í Miðnoregi. Ein dagin, tá ið eg sat á skrivstovuni, sá eg ein mann koma til gongu niðan til mín. Maðurin var blindur, tað sá eg, tí hann hevði hin hvíta stavin, sum er blindastavur. Kona hansara hevði koyrt hann, og hon gekk uttanfyri, meðan hann kom inn.

„Eg komi við einari heilsan frá Harranum,“ segði hann, „tú skalt tala yvir Jes. 38, 1–8. Men eg vil siga tær nakað, sum vit sum familja hava upplivað av hasum tekstinum, tí Harrin sjálvur hevur talað við meg gjøgnum handa tekstin. Hetta er nakað, sum eg sjálvur havi upplivað.

Ein morgunin, tá ið konan er farin til arbeiðis, og eg eri einsamallur inni, ringir telefonin. Eg fari trilvandi yvir til telefonina, og ein rødd sigur: „Hetta er sjúkrahúsið! Beiggi tín hevur verið úti fyri einari ferðsluvanlukku, hann er ákoyrdur og liggur at doyggja. Skalt tú síggja hann, mást tú koma beinanvegin, tað hevur skund!“

Eg fari so trilvandi yvir til eitt skáp at finna mær eina skjúrtu og onnur klæði. So helt eg, at eg mátti hava eitt Guds orð at siga við beiggja mín. Eg havi eina blindabíbliu, men hon er ikki innbundin, men hevur leys ørk. Eg fann eitt ark á stovuborðinum og las: „So sigur Harrin: Skipa nú fyri húsi tínum, tí at tú fert at doyggja og ikki liva longur.“ (Jes. 38,1). So fari eg inn á sovikamarið eftir pengapunginum, so eg fái goldið fyri bilin, og eg trilvi eftir náttborðinum og finni eitt annað ark. Har stendur: „So sigur Harrin: Skipa nú fyri húsi tínum, tí at tú fert at doyggja og ikki liva longur.“ Er hetta ikki sama skriftstaðið, sum eg fekk í áðni? Jú, tað var tað, men hetta stóð í 2. Kongabók 20,1. Eg fari so út til telefonina og skal ringja mær eftir einum hýrivogni, tá finni eg aftur eitt leyst ark í telefonbókini, og tað er frá 2. Krýnikubók 32,24, og sanniliga er hatta eisini um Hizkia, sum lá deyðasjúkur. Tá visti eg, at Harrin vildi hava meg at siga hatta við beiggja mín. Hann hevði tríggjar ferðir givið mær hatta skriftstaðið.

Ein sjúkrasystur leiddi meg inn til beiggja mín. „Er tað tú, sum liggur har?“ spurdi eg. „Ja,“ kom tað grælandi frá honum. „Ja, eg havi fingið eitt orð frá Harranum til tín. Harrin sigur: „Skipa nú fyri húsi tínum, tí at tú fert at doyggja og ikki liva longur.“ Hann vendi sær móti vegginum og fór at gráta. „Men um tú vendir við og biður Harran fyrigeva tær, so vil Hann geva tær 15 ár afturat. Far og bið nú beinanvegin,“ segði eg.

Tvær sjúkrasystrar komu rennandi og skumpaðu meg út, tí tað bleiv sovorðin røringur inni har. Men líka mikið, nú eru 7 ár farin, og beiggi mín livir í besta lagi. Eg veit sjálvandi ikki, um hann fer at fáa 15 ár afturat. Men beiggi mín vendi um og er frelstur og gongur á møti. Tá ið tú prædikar um handa tekstin, so kanst tú siga frá hasari hendingini, tí hatta havi eg sjálvur upplivað.“

Effie Campbell umsetti

18.februar 2026

Hvat er hægsta ynski títt?

„Men mítt góða er at vera Guði nær, til Harrans eg seti mína lít, til tess at boða frá øllum verkum tínum. “
Sálm.73,28

Ofta verða vit spurd, tá ið vit hava føðingardag ella onkran merkisdag: „Hvat ynskir tú tær?“

Men okkurt er størri enn merkisdagar, og tað er sjálvt lívið. Vit áttu øll at spurt: „Hvat ynski eg mær úr lívinum?“

Dávid kongur svarar hesum spurningi í Sálmi 27,4: „Um eitt havi eg biðið Harran, tí trái (ynski) eg eftir: At eg skal sleppa at búgva í húsi Harrans allar dagar mínar, til at skoða, hvussu lívsælur Harrin er, og grunda í templi Hansara.“ V.D.

Eg hugsi ikki, at nóg stórur dentur kann leggjast á hetta ynski hansara: AT LIVA Í GUDS NÆRLEIKA ER MÍTT HÆGSTA YNSKI.

Vit kunnu og skulu hava mong ynski fyri lívið. Men mítt HÆGSTA YNSKI má og skal vera AT LIVA GUDI NÆR.

Sálmaskaldið Ásaf sigur í Sálmi 73,28: MÍTT GÓÐA (MÍN LUKKA) ER AT VERA GUDI NÆR.

Moses Hansen – Effie Campbell umsetti

17.februar 2026

Pelle í skóginum

„Og Jesus talaði aftur til teirra og segði: »Eg eri ljós heimsins. Tann, sum fylgir mær, skal ikki ganga í myrkrinum, men hava lívsins ljós.« “
Jóh.8,12

Ludvig Karlsen, sum stovnaði Evangeliesenteret, greiðir frá:

Eg var ein túr yviri í Svøríki og vitjaði ein mann, sum kallast Erik Heldin. Hann rekur eitt arbeiði av sama slagi sum okkara. Hann segði mær hesa frásøgnina:

Tað var ein ungur drongur, sum kom her á Sentrið. Hann hevði verið alkoholikari og útiliggjari, men so bleiv hann frelstur. Tað er eingin, sum er so brennandi at vitna um Kristus, sum nýumvend menniskju. Hesin ungdómurin fór niðan í skógin, har ein vinmaður helt til uppi í einari moldholu. Hann kallaðist Pelle og hevði verið útiliggjari í 30 ár. Hann hevði ikki skift klæði í mánaðir, kanska ár. Hann luktaði rotin sum eitt livandi lík.

Tann ungi drongurin fór inn til Pelle, sum ikki mundi kent hann aftur, tí hann var so reinur og penur. „Ja, eg havi møtt Jesusi, og hann hevur gjørt alt nýtt. Nú mást tú eisini koma.“

„Nei, tað nyttar einki við mær. Eg eri gamal og oyðilagdur, havi ligið úti í 30 ár. Tað er øðrvísi við tær, tú ert ungur.“

„Ja, men kom við og royn kortini.“

So fóru teir við tokinum inn til Stockholm. Teir fingu klivan fyri seg sjálvar, tí øll ferðafólkini flýddu undan tí ringa deyminum.

Á Sentrinum tóku tey øll klæðini av honum úti á gongini, og so fór hann í bað og fekk nýggj klæði. Í fýra vikur mataðu tey hann við skeið, tí hann fall heilt saman, meðan alkoholið fór úr kroppinum. Eingin trúði, at hann fór at liva.

Men so ein dagin møtti eg einum manni, sum vaskaði úti á gongini. Hann var høgur, fattur og væl ílatin og rakaður.

„Hvør ert tú?“ spurdi eg.

„Pelle í skóginum,“ svaraði hann.

Hann greiddi mær tá frá, at tey ungu har á sentrinum bóðu fyri sær hvønn dag, og klokkan trý um náttina kom Pelle inn og vakti hann og segði: „Vit mugu biðja.“ - „Og nú eri eg førur fyri at biðja sjálvur,“ endaði hann.

Ja, vit hava ein Frelsara, ið segði: „Fylgið mær.“ Um vit eru lýðin við at gera eftir boðum hansara, ja so gongur tað uppeftir og heimeftir. Effie Campbell

16.februar 2026

Bønarinnar verjugarður

„Harrin skal bjarga mær frá øllum illum verki og føra meg frelstan inn í sítt himmalska ríki. Honum veri æran um aldur og allar ævir! Amen. “
2.Tim.4,18

Tað avgerandi fyri kirkju- og kristinlív er hitt andaliga lívið við Kristusi, sum hvør einstakur kristin livir. Tað er tað, sum avger framtíðina hjá kristindóminum, einki annað.

Ein einasti einfaldur, sannur, biðjandi kristin er sterkari verja enn hundrað vísindaligir fyrilestrar. Hvør einasti okkara stendur við henda verjugarðin.

Eivind Berggrav, bispur. – Effie Campbell umsetti

- Framhald

15.februar 2026

Bønarsvar(2)

So segði Håkon frá trimum bønarsvørum, hann hevði upplivað:

1. Vit vóru farin til Onglands at vitja systur mína, men 2 km frá húsum hennara steðgaði bilurin. Hetta var eitt serliga heitt summar, og eg var bara í svimjibuksum. Tá kom ein bilsmiður har. Hann segði, at kølarin lak. Eg skuldi so fara heim til hennara eftir vatni. Stutt frammanundan hevði eg frætt um ein, sum eg kendi. Hann var farin til Afrika. Har bleiv hann bitin av einum hundi og fekk hundaøði (rabies), og hann doyði. Tá ið eg komi gangandi í berum svimjibuksum og havi einki at verja meg við, tá kemur ein svartur ómetaliga stórur hundur við gapandi kjafti leypandi oman brekkuna. Tað bleiv sum í dreymi, tá ið tú hevur marruna, eg royndi at flyta meg, men fekk ikki. Tá sigi eg: „Harri, ver við mær nú!“ – Hundurin steðgaði í somu løtu, vendi og fór rennandi niðan aftur, sum varð hann sligin við einum stokki. Eg ivist onga løtu í, at tað var ein eingil, sum varð sendur at hjálpa mær. Hundurin ikki so frægt sum snoddaði at mær.“

2. Vit vóru á santallegu á Sotra. Hetta var ein ungdómslega fyri 4. – 6. fl. Vit plagdu at lurta eftir tíðindunum, og har søgdu tey, at tað fór at verða ferjuverkfall. Tað hildu tey á at siga líka til kl. 6 (18). Tá tordu vit ikki longur at vera har, tí streikaðu ferjumenninir, so sluppu vit ikki av aftur oynni. Men hetta var keðiligt, tí tað var leygardagur, og tað var tann stóri dagurin hjá ungdómunum. Men vit tordu ikki longur og fóru avstað. Tá ið vit komu til fyrstu bygdina, kom slíkur ófriður á meg. Eg tók Bíbliuna og læt hana upp. Veitst tú, hvat ið stóð har: „Hann skal fara avstað aftur sama veg, sum hann kom...“ (2. Kong. 19,33). Tá ið tú fært eitt sovorðið orð, hevur tú einki val. Klokkan 10.30 varð verkfallið blást av.

3. Triðja frásøgnin er um eina systur mína, sum hevði verið á stovni í 70 ár. Hon hevði einki mál og fekk tí ikki givið boð frá sær. Hon doyði undir koronu. Beiggjar mínir kundu ikki koma til jarðarferðina, men 6 fólk skulu jú til fyri at bera kistuna. Trý komu frá stovninum, ein systirdóttir kom, og so bað eg ein vinmann koma, so vit fingu borið kistuna út. So Harrin var við eisini har.

So hugsaði eg, at eg skuldi syngja ein sang um sálina, sum treingir til hvílu. Eg ætlaði at spyrja prestin, sum kom av ellisheiminum á stovninum, um hon ikki kundi talað yvir: „Komið higar til mín øll tit, sum arbeiða og ganga undir tungum byrðum, og eg vil veita tykkum hvílu.“ Matt. 11,28. Tá upplivdi eg eitt, sum eg ongantíð havi upplivað fyrr ella síðani. Harrin talaði til mín og segði: „Nei, Håkon, tað skalt tú ikki gera. Tað skal eg gera.“ Eg var spentur. Prestur helt andaktina yvir Matt. 11,28. Hon greiddi frá um Kristusfigurin hjá Thorvaldsen í Vor Frue kirke. Fyrst hevði Thorvaldsen latið Kristus staðið við ørmunum høgt upp um høvd, men lærlingurin gjørdi eitt mistak og legði eitt vátt klæði oman yvir figurin eftir loknan arbeiðsdag.

Morgunin eftir vóru armarnir signir niður. Tá sá Thorvaldsen, at nú sá Jesus so innbjóðandi út, sum segði hann: „Komið higar til mín øll ...“ Hatta var so sterkt!
Effie Campbell

14.februar 2026

Bønarkrókurin hjá Irenu(1)

„Og hann kemur til lærusveinarnar og hittir teir sovandi, og hann sigur við Pætur: »So vóru tit ikki mentir at vaka ein tíma við mær! “
Matt.26,40

Irene Krokeide Alnes sang í mong ár saman við Marit Stokken. Tær vóru væl kendar í Føroyum. Irene hevur byrjað eina sending í Bedehuskanalen, sum kallast „Irenes bønnekrok“. Hon hevur altíð ein gest við í sendingini.

Eitt kvøldið var Håkon C. Hartvedt gestur. Hann presenteraði seg sum „Visergut for Jesus“, og so helt hann fram: „Sagt er, at tað, sum kann bjarga tjóðini eru møður og ommur, sum læra børnini at biðja. Susanne Westley átti nógv børn, og tey høvdu eisini mist fleiri børn. Hon bað hvønn dag í ein tíma fyri hvørjum einstøkum barni.

Tað gjørdi hon, meðan hon gjørdi húsarbeiði, og vit vita, hvat ið spurdist burtur úr tí. Synirnir John og Charles Westley byrjaðu methodistakirkjuna.“ „Håkon, tú býrt uttan fyri Bergen, á Fitjar. Har er nógv bøn.“ sigur Irene. – „Ja, har verður biðið 7 X 24.

Fólk skriva seg upp á ein lista til tað, sum hóskar fyri tey, t.d. eru tað eini hjún, har konan biður í 15 min. So tekur maðurin yvir og biður í 15 min. Tað ger stóran mun á møtunum, tað merkist týðiliga. Tey, sum biðja saman, kjakast ið hvussu er ikki tá. Eg las bókina hjá Aril Edvardsen „Timen, som forandrer verden (og deg selv)“.

Tað hevði stóra ávirkan á meg. Í Matt. 26,40 sigur Jesus: „So vóru tit ikki mentir at vaka ein tíma við mær.“ Loynikamarið eru tey minst brúktu forrættindi hjá tí kristna.
Framhald ...

13.februar 2026

Altíð høvi at vitna

”„Sælur er hann, hvørs misbrot er fyrigivið, hvørs synd er kvittað. Sælur er maður, hvørs syndasekt Harrin ei roknar, og í hvørs anda ikki eru svik.“
Sálmur 32,1-2

Ein maður stóð ein dagin og hugdi inn gjøgnum eitt handilsvindeygað. Í vindeyganum lógu ur, klokkur, gull- og silvurlutir. Á innaru síðu á rútinum var klistrað eitt pappír. Har stóð at lesa: “Vit hava ikki ráð at geva upp á borg. Lesið 32. Sálm vers 1-2.” Hesin maður var trúgvandi. Hann smíltist, tí hann visti væl, hvat ið stóð í 32. Sálmi.

Hann læt hurðina upp og fór inn í handilin, og har kom hann í prát við handilsmannin, sum segði honum, at nógv fólk komu inn á gólvið og spurdu, hvat ið stóð í 32. Sálmi. So gav hann teimum eitt kort, har hann hevði latið prentað hesi versini. Hann vísti manninum tveir dungar av smáheftum, sum hann plagdi at geva fólki, tá ið tey soleiðis komu inn á gólvið at spyrja. Annað heftið var Sálmarnir, so kundu fólk jú lesa allar Sálmarnar hjá Dávidi, og hitt heftið var Evangeliið eftir Jóhannes. Stór signing var komin burtur úr hesi vitnitænastuni, fólk vóru blivin frelst, og tey vóru trúføst at møta upp til gudstænastur og møti.

Ja, um vit veruliga leggja í, so eru tað nógvir mátar at vitna uppá. Men hvat stendur so í 32. Sálmi? Jú, har stendur soleiðis: “Sælur er hann, hvørs misbrot er fyrigivið, hvørs synd er kvittað. Sælur er maður, hvørs syndasekt Harrin ei roknar og í hvørs anda ikki eru svik.”

Tað menniskjað, sum hevur fingið goldið fyri sínar syndir, hevur fingið “kvittan” upp á tað, kann av sonnum vera lukkuligt, tí tað er tað størsta, sum kann vera einum menniskja fyri. Gud strikaði út skuldabrævið, og hann beindi fyri tí, við tað at hann negldi tað á krossin (Kol. 2,14). Taka vit ímóti tí og siga Jesusi takk fyri, hvat ið hann hevur gjørt fyri okkum, so er gávan okkara. Tað staðfestir orðið: “Tað var Gud, sum í Kristi gjørdi heimin sáttan við seg, og hann tilroknar teimum ikki misgerðir teirra.” 2. Kor. 5,19.

E. Campbell umsetti

12.februar 2026

Hvør flenti?

”»Farið tykkara veg, tí at gentan er ikki deyð, men hon svevur!« Og tey læðu at honum. ”
Matt.9,24

Tey flentu at honum hesi fólkini, sum stóðu við songina hjá teirri deyðu gentuni í húsinum hjá synagoguformanninum. Tey vistu einki um hansara serligu fortreytir at møta deyðans trupulleikum. Tey vóru komin at syrgja eftir eysturlendskum siði við gangi og floytuspæli, og so kom hann og segði: “Gentan er ikki deyð, hon svevur!” Tey vistu jú, at hon var deyð, og at tað nú var jarðarferðin, sum var fyri framman.

Jesus læt seg ikki nerva av teirra látri. Hann er hásinnaður og veit, at menniskju siga, sum tey gera, av tí at tey ikki vita betur. Hvør vil ikki fegin hava deyðans trupulleikar loystar? Hann, sum kann loysa trupulleikarnar, er ein veruleiki, men tey flestu vita tað ikki. Ikki enn ið hvussu er! Her ræður um Guds náði.

Dóttir synagoguformannin bleiv sjúk, hon doyði. Tá var tað, at Guds náði vísti seg í hesum manni.

Hvør kann greiða frá, hví summi menniskju eru so opin fyri andaligum sannroyndum, meðan onnur bert kunnu takast við materiellar lutir? Summi hava andaligan sans og onnur ikki. Tað hoyrir til tað gátuføra, sum vit ikki fáa loyst í hesari verð. Men vit vita bæði frá Skriftini og frá royndum, at bønarinnar lykil er lagdur í trúarinnar hond. Hann kunnu vit brúka, og vit eiga at gera tað.

“So stóra trúgv havi eg ikki funnið hjá nøkrum í Ísrael,” hevði Jesus sagt, tá ið hann stutta tíð frammanundan møtti hinum rómverska høvuðsmanninum. Og so møtti hann kortini einari líknandi trúgv hjá hesum jødanum: “Dóttir mín er beint nú deyð; men kom og legg hond tína á hana, so livnar hon upp aftur!” (Matt. 9,18)

“Og Jesus reisti seg upp og fór við honum.” Eisini í Ísrael fann hann trúgv. Hjarta hansara má hava frøtt seg, tí tá ið samanum kom, var hann fyrst sendur til teir glataðu seyðirnar úr Ísraels húsi. Fyrst fyri jødar og síðani fyri hinar, sigur Bíblian um raðfylgjuna av fólkasløgunum í frelsuætlanini. Men trúarinnar gáva verður givin til hina einstøku sálina, uttan mun til, um tað er jødi ella ikki-jødi. Rómverjin eins væl og jødin fingu teirra hjartans bøn uppfylta.

Synagoguformaðurin fekk dóttur sína aftur, júst soleiðis sum hann sjálvur málbar seg: “Legg hond tína á hana, so livnar hon upp aftur!” Hann fekk, sum hann trúði, og uttan mun til vantrúnna hjá øllum hinum, sum bara flentu.

Jesus vakti ikki øll deyð upp aftur, tá ið hann gekk her niðri á jørðini, men tað hendi nakrar ferðir sum ein fyrimynd upp á ta stóru uppreisnina, sum skal fara fram, tá ið Guds fulla ráð skal fullbúgvast. Beint nú liva vit í einari tíð, har Ísraels fólk savnast í tí lovaða landinum, og heidningarnir í mongum londum venda um. Vit kunnu ikki forða fyri, at forargingar koma, tær ræðuligu hendingarnar, sum fara fram í hesari apokalyptisku tíðini. Men vit kunnu seta álit okkara á Harran, og tá skulu vit ikki verða til skammar.

E. Campbell umsetti

11.februar 2026

Georg Müller og Bíblia hansara

”Men søkið fyrst Guðs ríki og rættvísi hansara, so skal alt hetta verða tykkum givið umframt. ”
Matt.6,33

Hin kendi Georg Müller, sum setti fleiri barnaheim á stovn í Bristol, segði einaferð:

“Okkara andaligi vøkstur hongur gjølla saman við tí rúmi, Bíblian hevur í lívi okkara og hugsanum okkara. Hetta kann eg hátíðarliga vátta av 54 ára royndum. Í 4 ár misrøkti eg Bíbliuna, tí eg las hana ikki samanhangandi, hóast eg var orðsins boðberi. Eg var eitt barn í kunnskapi og náði. Eg hevði onga framgongd, av tí at eg ikki fekk mær av tí føði, sum Gud sjálvur hevur víst okkum á, so okkara andaliga lív kann styrkna.

Men so fekk eg at síggja, at Heilagi Andin er lærarin, og orðið tað amboðið, hann nýtir. Eg lá tríggjar tímar á knæ og hevði sovorðna framgongd, at hesar tríggjar tímarnar lærdi eg meir, enn eg hevði lært í fleiri ár. Í juli 1829 byrjaði eg við hesum arbeiðshátti, nevniliga at lesa bæði Gamla og Nýggja Testamenti. Síðani tá havi eg lisið Bíbliuna á tamb hundrað ferðir, og hvørja ferð við størri gleði. Tá ið eg byrji upp á hana av nýggjum, er tað altíð, sum tað kundi verið ein nýggj bók. Eg kann ikki siga frá, hvussu stóra signing eg havi havt, av tí at eg dagliga havi lisið Bíbliuna samanhangandi. Hendir tað onkun dagin, at eg ikki fái eina góða bíbliuløtu, tá haldi eg, at hasin dagurin er spiltur fyri meg.

Vinir mínir siga ofta við meg: “Á, eg havi so nógv at gera, so mong fólk at tosa við, eingin tíð loypur av hjá mær til bíbliugranskan.”

Tey eru ikki mong, sum hava havt meir at gera enn eg. Í meir enn hálvt hundrað ár hevur tað ikki verið ein dagur, uttan at eg havi havt meir at gjørt, enn eg kundi komast út fyri. Í 40 ár havi eg móttikið umleið 30.000 brøv árliga, og tey flestu eru farin gjøgnum mínar egnu hendur. Eg havi 9 skrivarar, sum støðugt arbeiða við at skriva brøv á týskum, fronskum, enskum, italienskum, russiskum og øðrum málum. Eg eri fyristøðumaður í einari meinigheit, sum telur 1200 trúgvandi, og hetta hevur lagt hald á ein stóran part av tíð míni. Harumframt havi eg 5 ógvuliga stór barnaheim og eina prentsmiðju, har eg prenti og spreiði út milliónir av traktatum og bókum. Men eg havi gjørt tað til eina fasta reglu ongantíð at byrja arbeiði mítt, fyrr enn eg havi havt eina góða stund við Gudi, og síðani fari eg undir dagsins gerning við lív og sál, men steðgi nakrar minuttir av og á at halda bøn.”

E. Campbell umsetti

10.februar 2026

Vegurin

”Eg vil teg læra og vísa tær vegin, tú skalt ganga, eg vil hava eyguni eftir tær. ”
Sálm.32,8

Ein trúboðari kom ein dagin koyrandi í bili sínum. Framman fyri honum lá vegurin gráur, regnvátur og keðiligur. Men so kom hann at hyggja í bakspegilin, og tá sá hann, at aftanfyri var vegurin turrur, og luftin var farin at blána.

Tá kom tað til hansara, at soleiðis er mannalívið. Dagarnir fyri framman síggja ofta gráir og tungir út, og tað er so nógv at óttast. Men tá ið vit eru komin ígjøgnum teir og líta aftur um bak, so vóru teir kortini ikki so vánaligir, og tá duga vit at síggja, at Jesus leiddi ígjøgnum alt, sjálvt um vit ikki dugdu at síggja tað tá.

Vit kenna farnar dagar og løtuna beint nú. Jesus harafturímóti kennir eisini framtíðina og hevur gott yvirlit yvir alt, sum kallast tíð. Tí skulu vit hava fast álit á, at soleiðis sum hann leiðir okkum, er tað til okkara besta - hóast alt virkar grátt og keðiligt - tí hann kennir tað endaliga úrslitið.

E. Campbell umsetti

9.februar 2026

Heimsins mest lisna ferðahandbók

„Orð Títt er fóti mínum lykt og ljós á leið míni. “
Sálm.119,105
Hoyrið ørindið 

Ferðahandbøkur eru hentar. Tær hjálpa okkum at finna hagar, vit skulu. Tær gera túrin meira spennandi og innihaldsríkan.

Bíblian er á ein hátt ein ferðahandbók fyri ferð okkara gjøgnum lívið. Bíblian kann gera lív okkara meira innihaldsríkt og meiningsfylt. Hon ávarar okkum móti vandum á leiðini og greiðir okkum frá tí besta vegnum.

Summi hava eina ferðahandbók við sær, tá ið tey eru úti og ferðast, men tey brúka hana ikki. Tí missa tey nógvar fínar upplivingar. Summi hava Bíbliuna standandi í bókahillini ella liggjandi í einari skuffu. Tá er lítil hjálp í henni. Bíblian má liggja frammi og brúkast. Regluliga.

Summar ferðahandbøkur eru torførar at finna fram í. Soleiðis er tað eisini við Bíbliuni. Tað er tí av stórum týdningi at kenna “leiðbeiningina” til Bíbliuna. Tað er tað sama sum við øðrum ferðahandbókum, tú skalt ikki byrja at lesa á fyrstu síðu í Bíbliuni og so úteftir.

Byrja heldur at lesa evangeliið eftir Lukas ella Markus. Har sært tú ein samandrátt av tí týdningarmesta í Bíbliuni. Tey seinastu árini hava verið givnar út Bíbliur og Nýggja Testamenti á donskum og norskum, har málið er lættari at skilja enn í teimum gomlu. “Godt nytt. Det nye testamente for mennesker i dag.” er norskt og sera lætt at skilja við orðafrágreiðingum, tekningum og býtt sundur í smærri stykki við yvirskrift.

Sjálvt um orðini í Bíbliuni eru søgd fyri 2-3000 árum síðani, so hava tey framvegis áhuga fyri menniskju í dag, mitt í teirra gerandisstrevi. Royn bert.

Tosa við onnur um tað, tú lesur. Summi bíbliuvers eru torfør at skilja. Tá kann tað vera gagnligt at tosa við ein vin um tey, ella spyr ein trúboðara ella prest.
E. Campbell umsetti

8.februar 2026

At vitna

„Men tit skulu fáa kraft, tá ið heilagur andi kemur yvir tykkum, og tit skulu verða vitni míni bæði í Jerúsalem og í allari Júdeu og Sámáriu og líka til ytstu endamark á jørðini.« “
Áps. 1,8

“So elskaði Gud heimin ...,” segði Jesus. Vit hava sanniliga okkurt at fortelja fólkasløgunum, eina frásøgn um kærleika og ljós.

At ferðast gjøgnum oyðimørkina saman við øðrum og líða av tosta, og so finna eina keldu og drekka úr henni sjálvur, uttan at siga hinum frá, so at tey eisini kunnu verða bjargað, tað er júst hitt sama sum at njóta Kristi frelsu uttan at siga øðrum um hana.

Í Jósvabók lesa vit um ísraelsmenn, sum skuldu fara inn og leggja tað landið undir seg, sum Gud hevði lovað teimum. Eins og ísraelsmenn hava vit eitt “land”, sum vit skulu leggja inn undir okkum, og tað eru øll tey óumvendu, vit koma í samband við. Tað gera vit við at vitna fyri teimum - fortelja teimum um Jesus - og biðja fyri teimum.

Mong menniskju, sum ikki eru trúgvandi, suffa: “Hvørjum skulu vit trúgva? Skriftin verður jú týdd akkurát, sum tað hóskar einum og hvørjum, og øll siga tey seg at hava rætt!”

Jú, ivaleyst er tað so! Men lat teg ikki freista at halda, at Bíblian hevur skuldina. Bíblian gongur beint ímóti tíðarinnar tolkingar-ruðuleika! Her eru tvey dømi:

„Tí at tann tíð skal koma, tá ið teir ikki skulu tola hina heilnæmu læruna, men eftir sínum egnu lystum taka sær lærarar í hópatali, soleiðis sum tað kitlar teir í oyruni, “
2. Tim. 4,3

„Og mong skulu fylgja teimum í ósiðum teirra, so at sannleikans vegur fyri teirra skuld skal verða spottaður. “
2. Pæt. 2,2.

Á, sum tað er neyðugt í dag at verða varðveittur í sannleikanum, so vit ikki lata okkum tøla av tulkingar-snildum!

Men Harrans orð stendur fast - óvikandi sum kletturin og boðar okkum beint í tíðarinnar tolkingar-ruðuleika: „ein harri, ein trúgv, ein skírn; “ Ef. 4,5

Gud hevur ikki kallað okkum at tulka, men at vitna! Og júst tað vilja vit halda á við: Vitna um ein livandi Frelsara og hansara dýrd og megi. - Hann, sum ber eld í hondum sínum, fær ongantíð bíðað leingi.

E. Campbell umsetti

7.februar 2026

Eru vit ólýðin?

”Og vit eru vitni um hesar lutir, og heilagi andin, sum Guð hevur givið teimum, sum eru honum lýðin.« ”
Áps. 5,32

“Eg hoyri róm av regni.” 1. Kong. 18,41.

“Far og lat Ákab síggja teg. Eg ætli at lata tað regna aftur á jørðina,” hevði Harrin sagt.

Og Elia var lýðin, tí kom regnið.

Vit suffa eftir regni - eftir at hoyra Andans sús við teimum livandi vatnstreymunum. Men kann Gud senda regn av Himli?

Tað vil siga, eru vit lýðin?

Gud gevur teimum Heilaga Andan, sum eru honum lýðin. Áps. 5,32.

Vit ynskja, vit biðja, vit gera kanska nógv; men vilja vit fara inn til Ákab og siga: “Tað ert tú, ið volt hevur Ísrael ógævu.” 1. Kong. 18,18.

Vilja vit rudda alt burtur, sum tarnar Guds ríki og forðar veking? Tað eru kanska nakrir fjaldir húsgudar ella verðsligheit. Vilja vit vera lýðin í hesum føri, sjálvt um tað kann kosta okkara lív - okkara sjálvgóða lív?

“Far!” segði Harrin, “so skal eg lata tað regna.” Og Elia fór, og Harrin helt sítt orð.

Døgg av himli falla lat á mína tystu sál,

døgg av himli falla lat á meg.

Halgi Andi kom og fyll av nýggjum hjarta mítt.

døgg av himli falla lat á meg.

E. Campbell umsetti

6.februar 2026

Frammihjárættindi og heppin

”Jesus sigur við hann: »Eg eri vegurin og sannleikin og lívið. Eingin kemur til faðirin uttan við mær. ”
Jóh.14,6

Peter Haltorp

Tað týdningarmesta her í lívinum er at blíva kendur við og at kenna Jesus sum vin og bróður. Hatta skilti eg ógvuliga tíðliga gjøgnum góð foreldur og livandi meinigheitslív. Tað kann vera gagnligt og týdningarmikið at vita nógv um ein persón, men at fáa ein persónligan kennskap er nakað heilt annað, tá ið persónurin, sum tú ert komin at kenna, er Vegurin, Sannleikin, Lívið og Ljósið. Hann, sum hevur navnið yvir øllum øðrum nøvnum, sum vann ein ævigan sigur og so nógv meir. Tá kenni eg, at eg havi eini frammihjárættindi og eri heppin.

Harrin hevur ikki givið okkum eina tilráðing, men eini boð um at spreiða boðskapin um Hansara uppreisn, Hansara náði og Hansara afturkomu. Tú hevur ikki skilt evangeliið, hugsi eg, um tú ikki tekur missión í álvara og livir við hesum, sum Hann hevur litið tær upp í hendur, hvønn dag. Bíblian tekur tað sum eina sjálvfylgju, at vit ikki bara hoyra tað, Kristus hevur sagt, men at vit eisini gera tað. Um ikki, so lumpa vit okkum sjálv (sambært Ják. 1). Hvør hevur hug at lumpa seg sjálvan?

Effie Campbell umsetti

5.februar 2026

Gud elskar trúgv

”Við trúgv rapaðu Jeriko-múrar, tá ið teir høvdu verið umgingnir í sjey dagar. ”
Hebr.11,30

Gud hevði sagt, at hann fór at geva býin Jeriko upp í hendurnar á Jósva, og í trúgv roknaði Jósva hetta at vera satt. Vantrúgvin kundi ógvuliga væl havt sagt: “Best man vera at bíða við sigursrópinum, til múrarnir av sonnum eru falnir, tí um tað nú svitast, fara fólkini í Jeriko at gleðast, og vit fara at bera skomm yvir á Guds navn.”

Men trúgvin flenti at slíkum trygdaráskoðanum, og meðan hon í áliti hvíldi á Guds orð, rópti hon sigursrópið ta løtuna, hvar sigurin enn tyktist ógjørligur.

Mong hundrað ár seinni greiðir Heilagi Andin í Hebrearabrævinum frá trúarinnar sigursgleði. “Við trúgv rapaðu Jeriko múrar ...” Hebr. 11,30

E. Campbell umsetti

4.februar 2026

Guds vísdómur

”Tit eru ljós heimsins. Ikki kann tann staður verða fjaldur, ið er uppi á fjøllum. ”
Matt.5,14

Gud gevur kraft og vísdóm í tøkum tíma. Vit hava tað ikki á goymslu, men fáa tað í tí løtuni, vit hava brúk fyri tí. Mikhail Sigarev úr Russlandi greiðir soleiðis frá:

“Eg plagdi altíð at lurta við hávirðing eftir mínum kristnu brøðrum, tá ið teir greiddu frá samrøðum, teir høvdu havt við ateistiskar forhoyrsleiðarar. Eg hugsaði við mær, at eg hvørki átti styrki ella vísdóm at fara undir slíkt orðaskifti. Men so ein dagin varð eg róptur inn til forhoyr, og eg bað familju mína biðja fyri mær.

Eg skuldi luttaka í einum kjaki við ein harra Yanev, sum var kendur fyri at skriva anti-kristiligar greinir. Yanev segði: “Um Gud av sonnum er til og er um allan heimin, so høvdu fólk flest trúð á hann og biðið til hansara á sama máta. Hevur tú hugsað um, hvussu nógvar religiónir eru til, og hvør einasta teirra sigur seg vera hina einastu røttu?”

Yanev tók pappír og teknaði ein runding, sum hann býtti sundur í fleiri partar, og hvør partur skuldi so vera tey ymisku trúarsamfeløgini og ateisman. Burtur úr øllum hesum var bert ein lítil brotpartur kristin.

Eg bað um eina Bíbliu, og Yanev tók eina heilt nýggja Bíbliu upp úr lummanum. Eg læt hana upp og vendi aftur til evnið. ”Tit eru salt jarðarinnar; ...” (Matt. 5,13). Fremsta uppgávan hjá kirkjuni er at vera salt í verðini. Hevur tú nakrantíð sæð eina húsmóður brúka eina hálva grýtu av salti til eina fulla grýtu av mati? Onnur uppgávan hjá kirkjuni er at vera ljós í verðini (Matt. 5,14). Tú og eg sita í einari skrivstovu, har bert ein einstøk pera lýsir í rúminum. Hetta svarar aftur til tann lítla brotpartin, tú nevndi.”

Orðini komu lættliga og uttan trupulleikar eins og ein á. Eg tosaði sinniliga. Eg hevði lisið Guds lyfti; men eg hevði ongantíð kent, at eg var førur fyri at brúka svørðið, Guds orð, í tí røttu løtuni. Eg sannaði í hjarta mínum, at sannleiki Guds altíð er nógv sterkari og máttugari enn mannavit.
E. Campbell umsetti

3.februar 2026

Hvat fer Gud at siga við teg?

”Jesus sigur við hann: »Eg eri vegurin og sannleikin og lívið. Eingin kemur til faðirin uttan við mær. ” Jóh.14,6

”Og ikki er frelsa í nøkrum øðrum; tí at ikki er heldur nakað annað navn undir himlinum, givið millum manna, sum vit skulu verða frelstir við.« ”
Áps. 4,12

Nógvir spurningar møta okkum á ferð gjøgnum lívið. Nógvar trongar smogur skulu vit ígjøgnum. Ofta er vegurin krókutur og dimmur. Tað koma eisini tíðir, har tað gerst so torført, at vit næstan ikki orka at halda á.

Tá ið alt stríð er strítt, verður ein spurningur eftir: spurningurin um frelsu. Tá ið vit eru komin út í hin uttasta endan, har ógjørligt er at venda aftur, hevur alt annað ongan týdning. Hin síðsti spurningurin á jørð er hin fyrsti spurningurin í ævinleikanum.

Fyri Guds dómstóli hevur alt annað minni at siga. Hvar skalt tú vera í ævinleikanum í Himli ella í Helviti? Ert tú frelstur ella glataður? Hvat fer Gud at siga við teg?

Svarið er tengt at tínum sambandi við Jesus. Tað er nevniliga ikki frelsa í nøkrum øðrum.

Tú kanst ikki frelsa teg sjálvan. Kanska hevur tú verið eitt gott fólk, sum mong eru takksom fyri. Men alt tað, sum tú hevur gjørt, telur ikki hjá Gudi. Hann er ikki nøgdur. Hin einasti, sum Gud er nøgdur við, er Jesus. Gud hevur knýtt frelsuna til hann einsamallan: “Tann, sum hevur sonin, hevur lívið; tann, sum ikki hevur Guds son, hevur ikki lívið.” (1. Jóh. 5,12) Tí verður spurningurin um frelsu tína avgjørdur av tínum sambandi við Jesus. Hevur tú tikið ímóti honum sum tínum persónliga Frelsara? Hevur tú nakrantíð merkt, at Jesus stóð við tínar hjartadyr og bankaði? Hevur tú latið upp fyri honum? Kanst tú svara ja, skalt tú vita, at Jesus bleiv byrjanin í tínum lívi. Men at byrja er ikki hitt sama sum at enda. Hevur tú hildið á gonguferðina saman við Jesusi sum Frelsara og einastu vón? Kanst tú av sonnum svara ja, kennir hann teg, og tá ert tú frelstur í honum.

Tað er av sonnum frelsa í Jesusi. Hoyrir tú honum til, ert tú frelstur heilt og fult. Jesus styrkir teg ikki, so tú kanst frelsa teg sjálvan. Nei, hann hevur tikið alla ábyrgdina. Tað er hann, sum førir teg til Himmals. Tað er hansara offur og gerningur, Gud roknar við. Alt eigur tú í trúnni á Jesus. Tað er óuppiborið av náði. Lova tí Jesusi inn í hjarta títt og liv lív títt við honum.

Og hjá okkum, sum hava tikið ímóti Jesusi, hevði tað verið gott dag og dagliga at minst henda setningin: “Við ævinleikanum beint framman stavn!”

Hugsa trær, um tað stóð skilliga fyri mær í gerandisdegnum, at eg eri á veg móti ævinleikanum. So var tað kanska eitt og annað, sum hevði fingið eitt annað innihald bæði í egna lívi mínum og í mínum kristna arbeiði? Tá verði eg noydd at steðga á við spurningarnar: Hvussu brúki eg evnini, kreftirnar, mína tíð og mínar pengar? Brúki eg tað, tí eg hómi ævinleikan framman stavn?

Tú mást svara fyri teg og eg fyri meg; men skulu vit vera sonn, so miseydnast tað ofta hjá okkum, og tá er gott at vita, at Gud er villigur at byrja av nýggjum við okkum, og at vit fáa loyvi at koma til hansara við øllum tí, sum miseydnast, við øllum ósigrunum og allari sjálvgóðskuni. Mátti Gud styrkt okkum, so vit vóru trúgv til deyðan, og máttu vit verið villig at gingið ørindi fyri hann, tí kongsins boð hava skund. Niðurlagið í einum sangi ljóðar soleiðis:

“Hva har du gjort for din neste i dag,

kan noen regne med deg?

Noen må starte og slå et slag,

noen må bane veg.

Stå ikke stille mens tiden går,

gjør noe, gjør det nå.

Engang du høster av det du sår,

det bør du tenke på.”

E. Campbell umsetti

2.februar 2026

Guds nærvera ella frávera

”Harranum lovið! Tí góður hann er, tí miskunn hans varir um ævir! ”
Sl.107,1

Håkon Bojsen, sóknarprestur við Silkeborg kirke.

Hesa royndina vil eg siga eitt sindur um út frá Sálmi 107 í Gl. Testamenti. Hvat hoyra vit her - ikki minni enn fýra ferðir? Hetta: Tey heittu (t.e. róptu) á Harran í neyð síni, og hann hjálpti, frelsti tey úr trongdum teirra.

Hvør var orsøkin fyri neyðini tá? “Tey vóru vilst, sótu í myrkri og heljarskugga, vóru sjúk vegna syndalívs síns og píndust fyri misgerðir sínar, so tey vinglaðu og sløðraðu og einki vistu til ráðs at taka.” Og hetta var úrslitið: Gud var burtur. Tey kendu ikki longur nærveru hansara, bara fráveru.

Vegna hesa neyðina - og óivað eisini gjøgnum angur og bót - róptu tey á Harran! Tí tey vóru frá sær sjálvum, vildu bert eitt: aftur til Guds fyri ein og hvønn prís.

Og tá ið neyðin er størst, er hjálpin næst! Gud greip inn og frelsti tey út úr trongdum teirra. Og fólkið upplivdi aftur nærveru Guds - við øllum tí, sum tað inniber av signingum fyri eitt fólk. So tey millum annað av hjarta kundu siga (vers 1): Harranum lovið! Tí góður hann er, tí miskunn hans varir um ævir! Tey høvdu jú beint nú upplivað, at soleiðis var tað.

Ein sovorðin uppliving av nærveru Guds átti at verið ein uppliving hjá øllum kristnum eisini. Tí hon er ikki bert ein karismatisk ella hvítusunnulig uppliving. Og sum tað hevur stóran týdning fyri okkara kristinlív og kirkjuliðslív. Vit vita tað jú frá teimum nýtestamentligu kirkjuliðunum, kanska serliga frá kirkjuliðinum í Jerusalem, har tey kristnu vóru blivin “Kristi likam”, ein “bústaður fyri Heilaga Andanum”, og har tey hvønn dag “lótu seg fylla við Andanum”. Tey høvdu av álvara sannað, at Gud hevði frelst tey, hevði gripið inn, hevði endurloyst tey. Tey kundu av sonnum siga: Harrin er nær!

Okkum nýtist júst hitt sama, so eisini vit fáa eina ítøkiliga uppliving av, at Jesus fyrigevur, reisir upp og setir í frælsi. Eina uppliving, at hann er førur fyri at grøða likamligar líðingar og sálarligar plágur, ella at hann hjálpir menniskjum at bera tær. Eina uppliving, at Jesus er uggarin og vegleiðarin. Eina uppliving, at hann skapar vøkstur og ger okkum út til uppgávurnar.

E. Campbell umsetti

1.februar 2026

Kristi innbjóðing

„Komið higar til mín øll tit, sum arbeiða og ganga undir tungum byrðum, og eg vil veita tykkum hvílu. “
Matt. 11,28

Nú vil eg vísa tær, hvat harri okkara Jesus Kristus lovar tær. “Komið higar til mín,” sigur hann, “og eg vil veita tykkum hvílu.” Hvíla er ein av teimum týdningarmiklastu gávunum, gleðiboðskapurin bjóðar tær.

“Kom til mín,” sigur heimurin, “og eg vil geva tær ríkidømi og stuttleika.” - “Kom til mín,” sigur djevulin, “og eg vil geva tær stórleika, makt og ríkidømi.” - “Kom til mín,” sigur Kristus, “og eg vil geva tær hvílu.”

Tann hvíla, Kristus bjóðar tær, er nakað innvortis og andaligt. Tað er hvíla fyri hjartað, samvitskuna, sinnið, kensluna og viljan. Tað er ein hvíla, sum sprettur úr vitanini um , at syndir okkara eru fyrigivnar, skuld okkara tikin burtur.

Eina sovorðna hvílu gevur Jesus einum og hvørjum, sum kemur til hansara. Hann ger tað við at vísa teimum hitt fullgjørda verkið á krossinum, við at klæða tey í sítt egna rættvísi og reinsa tey í sínum egna dýrabara blóði. Tá ið eitt menniskja fer at síggja, at Guds sonur doyði fyri syndir tess, byrjar sálin at smakka ta innvortis kvirruna og friðin.

Tað er bert ein kongligur vegur til hvíld fyri sálina. Gloym ongantíð tað. Tað er bert ein vegur til Faðirin: Jesus Kristus. Tað er bert ein hurð til himmalin: Jesus Kristus. Tað er bert ein vegur til hjartafrið: Jesus Kristus.

Kom til Kristus í trúgv. Legg hjarta títt opið fyri honum. Sig honum alla lívssøgu tína og bið hann taka ímóti tær. Rópa á hann, sum hin angrandi ránsmaðurin gjørdi, tá ið hann sá Jesus á krossinum. Sig við hann: “Harri, frels eisini meg! Harri, minst til mín!”

Kom! Kom til Kristus.

E. Campbell umsetti