16.januar 2026

Hví hava vit brúk fyri Jesusi?

„Tí at so elskaði Guð heimin, at hann gav son sín, hin einborna, til tess at ein og hvør, sum trýr á hann, ikki skal glatast, men hava ævigt lív. “
Jóh.3,16

Kanska trýrt tú, at Gud er til, men tú heldur, at hann tykist vera so langt burturi? Og so hetta við Jesusi. Hvar kemur hann inn í myndina? Hví er tað so avgerandi at hava við hann at gera? Er tað ikki nóg mikið at trúgva á Gud - og so liðugt, punktum?

Trýrt tú, at tað er ein góður Gud til, sum kann alt?

Um Gud er soleiðis, kundi tú so hugsað tær at havt samband við Hann? Kanska hevur tú møtt trúgvandi fólkum, sum eldhugað siga frá “øllum tí frálíka, tey uppliva saman við Gudi”, meðan tú heldur, at tú ongantíð hevur upplivað nakað tílíkt. Gud tykist so fjarur, og tú undrast á, hvat ið skal til, so hann skal gerast nær og livandi fyri tær. Lykilin inn í nærveru Guds eitur Jesus. Latið okkum hyggja eftir, hví tað er so.

Hvussu mong menniskju kennir tú, sum ikki eina einastu ferð hava gjørt okkurt, tey ikki áttu at gjørt, sagt okkurt, sum tey ikki áttu at sagt, ella hugsað okkurt, sum ikki hevði riggað at sett upp á prent...?

Tú svarar heltst: “Ongan.” Og har eru tú og Bíblian samd - sovorðin yvirmenniskju eru ikki til. Víst eru mong góð menniskju til, men “blett-frí”, lýtaleys eru tey ikki! Bíblian sigur, at sjálvt um vit so inniliga fegin vilja, so megna vit ikki bara at gera gott, soleiðis sum Gud vil! Tá síggja vit beinanvegin trupulleikan: Gud er góður, vit eru ikki bara góð. Soleiðis sum Gud er, og soleiðis sum vit eru, ber ikki til at sameina báðar partar - hvussu kunnu vit menniskju so koma inn í Guds nærveru?

Men Gud vil hava samband við øll menniskju! Fyri at tað skuldi bera til, mátti hann fyri tað fyrsta: rudda upp í tí, sum skilti okkum frá honum, og fyri tað næsta: gera tað so lætt at gerast kend við hann, at øll kunnu megna tað. Gud visti, at vit ongantíð fara at batna so nógv, at vit orka at “klintra upp til Guds” við góðum gerðum - tí kom Jesus niður til okkara! Og tað er tí gjøgnum Jesus, tú hevur tín einasta møguleika at fáa nært samband við Gud. Sært tú Guds logikk?

Hevur tú nakrantíð gjørt okkurt, tú ikki átti at havt gjørt?

Tað er hesa persónligu, ærligu játtanina, Gud vil hava frá okkum, uttan at vit fjala okkum aftan fyri onnur ella gera okkum sjálvrættvís og koma við “vánaligum umberingum”. Tí harvið hava vit sæð, at vit eru tað, sum Bíblian kallar “syndarar”. Orðið synd merkir “at raka við síðuna av málinum” - og vit hava øll rakt við síðuna av her í lívinum. Um tú viðgongur, at tú hevur rakt við síðuna av og gjørt okkurt býtt, sært tú, at tær tørvar fyrigeving. Og tørvar tær fyrigeving, tørvar tær Jesus. Tá ið tú gjøgnum hann fært Guds fyrigeving, er einki longur, sum skilir teg frá Gudi, og tú kanst koma inn í Guds nærveru. Soleiðis syrgdi hann fyri fyrigeving.

Kundi tú havt doyð fyri onkran, tú vart góður við?

Ein stórur spurningur! Tað er eingin sjálvfylgja, at svarið er “ja”. Men foreldranna kærleiki til børn síni hevur ofta okkurt av hesum “at-stíga-inn-í-staðin-fyri” í sær. Tá ið børnini fara ígjøgnum okkurt pínufult, tá vildu mong foreldur skift um pláss við tey, um børnini sluppu undan. Frá krígssøguni kenna vit dømi um menniskju, sum “skifta um pláss” við deyðadømd og ofra lívið, fyri at onnur skulu sleppa at liva.

Royn at ímynda tær hetta: Tú stendur í einari røð, har tey deyðadømdu standa, og tú veitst, at tú hevur gjørt okkurt, sum tú skalt standa til svars fyri. Jesus kemur gangandi, steðgar framman fyri tær, tú sært hitan í eygum hansara, og hann sigur: “Eg taki títt pláss og tína revsing, so at tú sleppur undan at doyggja. Tú hevur fingið fyrigeving!”. Ímynda tær, hvussu tú stígur út úr røðini, fríur og fyrigivin, meðan hann stendur eftir á tínum plássi. Tú veitst, at Jesus doyr fyri teg. Tú kennir lættan og gerst bilsin, tí tú veitst, at hetta hevur tú ikki uppiborið. Tað er hetta óuppiborna Bíblian við einum fínum orði kallar “náði”. Tað er hetta bjargingarverkið hjá Jesusi, sum kallast “frelsan”.

Trúgvin á Jesus, at tað, hann gjørdi, eisini fevndi um teg, er hitt einasta, sum krevst, fyri at taka ímóti frelsuni. So einfalt hevur Gud gjørt tað fyri teg at koma inn í nærveru hansara. “Tí at so elskaði Gud heimin, at hann gav son sín, hin einborna, til tess at ein og hvør, sum trýr á hann, ikki skal glatast, men hava ævigt lív” (Jóh. 3,16).

Ger eina “roynd”: Skift orðini “heimin” og “ein og hvør” um við egna navn títt í bíbliuorðinum omanfyri. So persónligur er Guds kærleiki. So inniliga ynskir hann at gerast kendur við teg! Sig Gudi, at tú vilt gerast kendur við hann! Kvika tær inn í Guds nærveru nú - tað er jú har, tú hoyrir til!

“Krigsropet” E. Campbell umsetti

15.januar 2026

Gávan er til okkara

”Tí at barn er okkum føtt, sonur okkum givin, og á herðum hans skal høvdingadømið hvíla; navn hans skal verða kallað undur, ráðgevi, veldigur Guð, ævinnar faðir, friðarhøvdingi. ”
Jes. 9,6

“ ... sonur er okkum givin; navn hans skal verða kallað undur.”

Menniskju kunnu geva stórar gávur. Men hvat fyri eitt menniskja kundi hugsað sær at givið egna son sín? Tá ið Gud skuldi geva, tá gav hann son sín. Hann gjørdi tað, av tí at hann elskaði heimin, sum var sokkin niður í synd og vesaldóm, og av tí at eingin annar kundi hjálpa heiminum upp úr vesaldóminum. “So elskaði Gud heimin, at hann gav son sín, hin einborna, til tess at ein og hvør, sum trýr á hann, ikki skal glatast, men hava ævigt lív.” Jóh. 3,16.

Navn hans skal verða kallað Undur. Tað er einki navn, ið djevulin hatar sum hatta, og hann hevur altíð roynt at skrætt hatta navnið frá honum, og til tað hevur hann altíð havt ov mikið av hjálparmonnum, sum eru villigir at rætta honum eina hjálpandi hond í ónda gerningi hansara.

Longu á ápostlanna døgum vóru menniskju, sum sýttu fyri, at Jesus var Kristus, komin í holdi, og Gud sigur okkum gjøgnum Jóhannes, at hetta er Antikrists andi. Ja, tað er djevulsins verk at skræða guddómsgloriuna frá Jesusi, og til hetta hevur djevulin ov mikið av hjálparmonnum eisini á okkara døgum. Burtur við undrunum, siga teir, burtur við tí, at hann skal vera gitin av Heilaga Andanum, burtur við uppreisnini.

Men vit siga við inniligum takksemi og tilbiðjan: Navn hans er Undur! Vit lova og prísa Gudi fyri ein Frelsara, sum er gitin av Heilagum Anda og risin upp frá deyðum. Tað er einum slíkum Frelsara okkum er tørvur á, einum Frelsara, hvørs navn er Undur.

So ljóðar spurningurin: Hevur tú tikið ímóti Guds gávu? Hevur tú upplivað tað stóra undurið í lívi tínum, ert tú føddur av nýggjum?

Um ikki, tak so ímóti honum nú. So hendir undurið í tínum lívi. Sonur er okkum givin; men menniskju mugu taka ímóti gávuni. Vilt tú taka ímóti Guds jólagávu, barninum, soninum, tá skalt tú uppliva undurið, tá vil Guds Andi peika á stóra undurið á Golgata og vísa tær, at hann varð særdur tína synda vegna og sundurbrotin tína misgerða vegna; tær til friðar kom revsingin niður á hann, og av sárum hansara fekst tú heilsubót, og tá rullar syndabyrðan av tínum hjarta - tú ert frelstur! Og tú skalt sanniliga koma at uppliva, at hann er friðarhøvdingin, sum gevur friðleysa hjarta tínum frið.
E. Campbell umsetti

14.januar 2026

Einans ein neva

”Hon svaraði: »So satt sum Harrin, Guð tín, livir, eigi eg ikki so mikið sum eina køku, men einans ein neva av mjøli í stólpanum og eitt sindur av olju í krukkuni; og nú fáist eg við at savna saman nøkur sneisapetti; síðan ætli eg mær heim at matgera til mín og son mín; tá ið vit hava etið tað, mega vit doyggja.« ”
1.Kong.17,12

“Eg eigi ... einans ein neva.” Einans! Ja, vit kenna væl hetta vantrúnna, ivandi einans. Hin fátæka einkjan í Sárepta er ikki hin einasta, sum hevur hugsað og talað soleiðis.

- Einans ein neva av mjøli.

Ja, tað var jú ikki nógv; men tað var nóg mikið, tað rakk til, av tí at Harrin legði sína signandi hond á tað.

Jesus brúkar smáar lutir at avrika stórverk - fyri at dýrmeta navn sítt.

Andrias, hvat hevur tú at metta tey 5000 við? - Einans fimm breyð og tveir smáfiskar. (Jóh.6,8-9)

Dávid, hvat hevur tú at fara ímóti hasum yvirvaksna filistanum við? Einans

Og Pætur, hvat hevur tú at líta á, tá ið tú kastar nótina út? - Einans eitt orð. (Luk.5,5)

Aftur og aftur hitt sama: Einans ein neva av mjøli. Men tað er nóg mikið í veldigu hond Harrans.

Guds barn, lat Harran vælsigna tað, tú hevur, og har skal verða nokk - ja, enntá ríkiligt.

E. Campbell umsetti

13.januar 2026

Stendur navn títt í lívsins bók?

”Tann, sum sigrar, hann skal soleiðis verða ílatin hvít klæði, og eg skal ikki strika navn hansara út úr lívsins bók, og eg skal kennast við navn hansara fyri faðir mínum og fyri einglum hansara. ”
Op.3,5

Tað er gjørligt at fáa navn sítt skrivað inn í lívsins bók hjá Lambinum, og so fáa tað strikað út aftur. Jesus segði:
“Tann, sum sigrar, hann skal soleiðis verða ílatin hvít klæði, og eg skal ikki strika navn hansara út úr lívsins bók (Opb. 3,5).”

Bíblian vísir greitt, at fólk eru fallin út úr náðini, eru blivin fráfallin og hava fingið navn sítt strikað út.

Um tú lesur hetta og enn krøkir teg til ta følsku vónina “einaferð frelstur, altíð frelstur”, má okkurt spinnandi óærligt vera í hjarta tínum. Tú kanst ikki svíkja Gud og samstundis hava hansara náði og frama. Tú kanst ikki synda og samstundis varðveita hansara frið í sál tíni.

”Sí, eg komi eins og tjóvur; sælur er tann, sum vakir og varðveitir klæði síni, so at hann ikki skal ganga nakin, og tey skulu síggja skomm hansara! – ” Op.16,15
“Sælur er tann, sum vakir og varðveitir klæði síni.”

E. Campbell umsetti

12.januar 2026

Um at spyrja Harran um ráð!

„at opinbera son sín í mær, til tess at eg skuldi boða gleðiboðskapin um hann heidninganna millum, tá ráðførdi eg meg ikki alt fyri eitt við hold og blóð, “ Gal.1,16

“... tá ráðførdi eg meg ikki alt fyri eitt við hold og blóð,” Gal. 1,16

„Eg vil teg læra og vísa tær vegin, tú skalt ganga, eg vil hava eyguni eftir tær. “
Sálm. 32,8

Tá ið vit lesa í Bíbliuni um Dávid kong, síggja vit, at hann ferð eftir ferð spyr Harran um ráð: “Skal eg gera hetta ella hatta?” Hvørja ferð, Dávid spyr, svarar Harrin honum greitt, so einki kann misskiljast, og Dávid upplivir hvørja einastu ferð, hann ger eftir orðum Harrans, hvussu Gud grípur inn við veldismátti sínum.

Tá ið ísraelsmenn skuldu taka landið, fingu teir boð um at beina fyri fólkunum, sum búðu har. Tað visti gibeonittarnir (Jósva kap. 9), og fyri at bjarga lívinum komu teir við nøkrum, sum tyktist vera greið prógv fyri, at teir ikki hoyrdu til fólkini, sum beinast skuldu fyri. Hesi prógvini tóku ísraelsmenn fyri fult. “Men,” stendur skrivað, (v. 14) “... uttan at spyrja Harran um ráð.” Úrslitið: Tey vórðu svikin.

Tað er ófatiligt, men satt, at Harrin, Gud hin almáttugi, skapari himmals og jarðar, hevur áhuga og umsorgan fyri hvørjum einstøkum av børnum sínum. Ongum okkara nýtist at trilva okkum fram í blindum ella lata okkum reka av tilvildini.

Men gera vit í okkara dagliga lívi nýtslu av hesum veldiga møguleika? Bjóða vit Gudi okkara tíð og evni, so vit vita, at tað, vit gera, er tað, Harrin hevur kallað okkum til, ella lata vit “tey góðu ráðini” hjá okkara umhvørvi vera avgerandi. - Spyrja vit Harran, hvussu vit skulu brúka pengar okkara, hvat arbeiði, hann vil, vit skulu lata teir fara til, ella lata vit okkum leiða av okkara egnu lystum, kenslum ella av tilvildini?

Í Jákups brævi, kap.1 vers 5 fáa vit tað lyftið, at Gud vil geva okkum vísdóm (eisini til alt tað smáa og stóra í gerandisdegnum), tá ið vit biðja hann um tað.

Alt er til reiðar frá Guds síðu; men hann bíðar eftir okkara spurningum, áðrenn hann svarar okkum.

11.januar 2026

Tá ið alt tykist myrkt

”Tá segði Jesus við teir: »Enn eina stutta stund er ljósið tykkara millum. Gangið, meðan tit hava ljósið, at ikki myrkrið skal koma á tykkum; og tann, sum gongur í myrkrinum, veit ikki, hvar hann fer. ” Jóh.12,35

“... Tann, sum gongur í myrkrinum, veit ikki, hvar hann fer.” Jóh. 12,35b

Tíðir kunnu koma, hvar ið alt tykist at myrkna fyri okkum. Tá er ikki tíð at fara til gongu; men tá er tíð at drekka av lívsins keldu, so vit av nýggjum kunnu sanna, at Guds orð er ein lykt fyri fótum okkara og eitt ljós á gøtu okkara.

”tí hjá tær er lívsins kelda, í tínum ljósi vær skoðum ljós! ” (Sálm. 36,10)

Sum Mika profetur liva eisini vit í einari myrkari og syndugari verð, og kortini kunnu vit sum hann siga: ” ... tó at eg siti í myrkri, lýsir Harrin fyri mær. ” Mika 7,8. Tað var eisini myrkt á Jesu tíð, men ljósið skein í myrkrinum, og myrkrið vann ikki á tí (Jóh. 1,5). Og tí kunnu vit við hesum ljósinum í okkum bera ljósins frukt: góðsku og rættvísi og sannleika (Ef. 5,9). Gera vit ikki tað, kann orsøkin vera, at vit hava gloymt at oyst av ljósins keldu: Guds livandi og blívandi orð.

“Av frelsunnar keldu skulu tit oysa vatn við gleði.” Jes. 12,3. At drekka vatn við gleði av frelsunnar keldu vil við øðrum orðum siga, at vit í trúgv ogna okkum tað, vit hava í Jesusi Kristi.

E. Campbell umsetti

10.januar 2026

Soleiðis fyrigevur Gud

”Og tá ið hann hevur funnið hann, leggur hann hann fegin á herðarnar; ”
Luk.15,5

Øll vita vit, hvussu nógv ið mátin, ein gerð verður gjørd uppá, hevur at siga. Ja, ofta hevur mátin meir at siga enn sjálv gerðin. Hvussu ofta hava vit ikki hoyrt hesi orðini: “Ja, eg viðgangi, at hann gjørdi mær ein stóran beina, men á ein slíkan hátt, at hann oyðilegði alt.”

Harrin hevur sín máta at gera tingini uppá, og Gud havi lov fyri tað! Hann ger tey soleiðis, at vit verða sannførd um, at hjarta hansara er við í gerðini. Tað er ikki bara soleiðis, at tað, ið gjørt verður, er gott, men sjálvur mátin, sum tað verður gjørt uppá, er ómetaliga dámligur.

Latið okkum taka eitt dømi burtur úr mongum. Tað stendur í tí 15. kap. hjá Lukasi, og er um hin burturmista seyðin. Her síggja vit, hvussu nógv mátin hevur at siga. Hvat gjørdi maðurin, sum fann sín mista seyð? Fór hann at gremja seg um alt stríðið, hann hevði havt, og fór hann síðani at reka seyðin heim? Nei, nei, á ongan hátt. Hvat ger hann so meðni? “Hann leggur hann á herðarnar,” sigur Bíblian. Hvussu? Er tað við gremjan um, hvussu tungur hann er, og hvussu nógv stríð hann hevur volt honum? Nei, men “fegin”, sigur Skriftin. Her síggja vit hin vælsignaða mátan. Hann visti, at hann gleddist at fáa seyð sín aftur. Seyðurin mundi vera tryggur uppi á herðum hansara uttan mun til, hvussu hann var lagdur har. Men hvør hevði viljað verið hesi signaðu orð fyri uttan “fegin” ella sum danska Bíblian sigur “við gleði”.

Soleiðis fyrigevur Gud einum syndara. Kanst tú longur ivast í vilja hansara at fyrigeva, tá ið hann hevur sett tað so greitt fyri tær í Skriftini. Les restina av 15. kapitli. Tvær søgur eru eftir “Hin burturmista drakman” og “Hin burturfarni sonurin”, og tær eru um hitt sama. Harrin stendur við opnum ørmum fyri at taka ímóti tær. Hann peikar yvir á krossin, har hann sjálvur legði grundvøllin fyri syndanna fyrigeving. Hann vissar teg um, at alt er fullgjørt. Hann biður teg hvíla í tí, sum hann hevur gjørt fyri teg. Mátti Guds Heilagi Andi leitt teg at sæð hetta klárt og í allari sínari fyllu, at tá ið tú biður Jesus fyrigeva tær, so eru syndirnar fyrigivnar í allar ævir!

E. Campbell umsetti

9.januar 2026

Hví ivast?

”og leið okkum ikki í freistingar; men frels okkum frá tí illa. ”
Matt.6,13

Í Matt. 14 lesa vit um, hvussu Jesu lærusveinar vóru illa staddir mitt úti á vatninum, tá ódnarveður brast á. Tá ið báturin var um at søkka, kom Jesus til teirra, gangandi á vatninum. Á, sum teir gjørdust bangnir! Var hetta eitt spøkilsi?

Men Jesus talaði beinanvegin til teirra og segði: “Havið gott treyst! Tað eri eg! Óttist ikki!”

Mundi tað vera satt, at tað var Jesus? Pætur gjørdist djarvur og rópti: “Harri, um tað ert tú, so bið meg koma til tín eftir vatninum!” Og Jesus segði: “Kom!” Eina lítla løtu leit hann á Gud; men tá ið hann sá tær ógvisligu aldurnar og hugdi til viks og ikki longur upp á Jesus, fór hann at søkka.

Soleiðis er tað ofta við okkum eisini. Tá ið trupulleikarnir koma, so er tað ikki Harran vit hyggja uppá, men trupulleikarnar. Men minst til, Jesus er har og hoyrir, tá ið vit rópa: “Harri, bjarga mær!”

„Í tí sama rætti Jesus hondina út og tók í hann og sigur við hann: »Fátrúni maður, hví ivaðist tú?« “ (Matt. 14,31)

“Hví ivaðist tú?” Har, sum trúgv er, er eingin ótti - at trúgva er tað øvugta av at óttast. Okkum nýtist ikki at óttast, tí Harrin hevur lovað at halda í hondina á okkum. Um tú ert eitt Guds barn, lítur hann at tær sum sínum eygnasteini, so hví skuldi tú kent teg settan til síðis? Jesus elskaði teg so nógv, at hann vildi doyggja fyri teg, so hví skuldi tú kent tað, sum eingin leggur nakað í teg? Gud sær spurvin, tá ið hann fellur til jarðar - tað segði hann sjálvur - so hví skuldi tú sagt, at eingin ansar eftir tær? Tað er djevulsins snildir at fáa teg at kenna teg einsamallan og settan til síðis.

Vit eru ofta var við í okkara kristna lívi, at vit ikki altíð eru uppi á fjallatindinum; men tað er eingin grund til, at okkara andliga flóð og fjøra skal fløða og fjara í takt við viðurskiftini kring okkum. Gud gongur við okkum í dalinum eisini og ger tað gjørligt hjá okkum at halda út. Hann kann eisini siga við hitt uppøsta havið: “Tig, ver stilt.”

Gud hevur lovað okkum ein veg út úr øllum freistingum, soleiðis at vit skula kunna tola tær. Hetta lyftið fevnir um allar freistingarnar, sum møta menniskjum: trupulleikar í heiminum, í samfelagnum, á arbeiðsplássinum.(1Kor.10,13) Hygg upp á Jesus! Um tú fert at hyggja at “aldunum”, fert tú at søkka niður í vónloysis dýpið. Hygg upp á hann, sum øll signing kemur frá. Tak Gud upp á orðið.
E. Campbell umsetti

8.januar 2026

Hann heldur tað, hann lovar

”Frið lati eg eftir hjá tykkum, mín frið gevi eg tykkum; eg gevi tykkum ikki eins og heimurin gevur. Hjarta tykkara óttist ikki og ræðist ikki! ”
Jóh.14,27

Ein gamal maður vitnaði nú eitt kvøldið uppi í Meinigheitshúsinum í Havn. Hann greiddi frá, at hann vaks ikki upp hjá foreldrum sínum, men í einum øðrum húsum har í bygdini.

Inni í hesum húsinum búði ein gomul kona, og tá ið hon var 83 ár, lá hon at doyggja. Ein yngri kona sat við song hennara og vakti uppi yvir henni. Gamla konan var fallin í ein tungan svøvn. Men um 3-4 tíðina slerdi hon eyguni upp, var púra klár og segði strálandi glað: “Jesus segði, at hann skuldi koma eftir mær kl. 3!”

So fall hon aftur í ein tungan svøvn. Um 12 tíðina vaknaði hon aftur og segði: “Hann segði, at hann fór at koma. Heldur tú, at hann kemur?”

“Um hann hevur lovað tað, so heldur hann eisini orð. Hann skal nokk koma,” svaraði hin unga konan.

So fall hon aftur í ein tungan svøvn, men fimm minuttir í trý vaknaði hon, var púra klár, reisti seg eitt sindur upp frá koddanum og segði: “Á, høvdu tit nú sæð tað, sum eg síggi!” So datt hon niður aftur á koddan og var farin inn í ævinleikan.
E. Campbell

7.januar 2026

Heilsugóður kostur

”Og tey hildu fast saman um læru ápostlanna og samfelagið og breyðbrótingina og bønirnar. ”
Áps.2,42

Tú veitst, hvussu stóran týdning tað hevur við røttum kosti og regluliga at fáa rørt seg, at fáa motión, um kroppurin skal fáa virkað, sum hann eigur.

Men tú ert meira enn ein kroppur!

Tú noyðist eisini at ansa eftir, at títt kristinlív fær rætta og regluliga føði. Trúgvin kann ikki liva av spenningi og tí, sum er okkurt serligt. Gudstænastan er títt andliga grova breyð. Eitt sindur keðiligt og turt kann grovt breyð kanska vera, og tí kann ein sevjumikil búffur smakka væl av og á, men í longdini er tað gerandiskosturin, sum verður hin týdningarmiklasti.

Í kristinlívinum er tað sjálvandi týdningarmikið við veitslustundum, hátíðarløtum og fundum av ymiskum slagi, men í longdini er eitt regluligt gudstænastulív tað, sum hevur størstan týdning.

Kristin heilsukostur er fjølbroyttur.

Í gudstænastuni fært tú nýggja føði. Gud gevur tær tað, tær tørvar, ígjøgnum orðið og altarborðið. - Hetta er føst føði at vaksa av!

Í gudstænastuni tekur tú sjálvur lut. Tú ert ikki áskoðari til eina framsýning. Tú tekur lut í bøn, sangi, trúarjáttan og lovprísan.

Tey fyrstu kristnu hildu seg til felagsskapin í kirkjuliðnum, boðskapin, altarborðið og bønina. - Hetta er enn sum áður heilsugóður kostur hjá teimum kristnu. Áps. 2,42.
E. Campbell umsetti

5.januar 2026

Til umhugsanar

”við tað at vit bróta niður hugborgir og eitt og hvørt hálæti, sum reisir seg ímót kunnleikanum um Guð, og hertaka eins og hvørja hugsan til lýdni ímót Kristi, ”'
2.Kor.10,5

Um hvør tanki, sum kemur fram í heila tínum frá morgunstundini av og allan dagin ígjøgnum, kundi verið tikin upp á band ella skrivaður upp, hvat fyri slag av lesitilfari høvdu teir so verið?

Paulus tosaði um, hvussu neyðugt tað var, at “hertaka eina og hvørja hugsan til lýdni ímóti Kristi.” 2. Kor. 10,5. Hví hevur tað so stóran týdning? Tí vit vilja at Gud skal arbeiða í lívi okkara. Guds lyfti hava ikki mist kraftina. Tey virka enn 100%, um tey ikki verða skumpað út úr okkara tilviti av øllum møguligum tankum og hugmyndum, sum ikki hoyra heima har. Trúgvin arbeiðir, um hon fær ein kjans.

Um tú vilt vera eydnusælur, um tú vilt vera glaður ella ynskir frið, so mugu tínar tankar dvølja við hesi hugtøkini. Vit lesa í Bíbliuni: ”Annars, brøður, alt tað, sum er satt, alt sum er sámiligt, alt sum er rætt, alt sum er reint, alt sum er elskuligt, alt sum hevur gott ágiti, eina og hvørja dygd og ein og hvønn sóma, havið tað í huga! ” Fil. 4,8.

Guds kraft kann loysa øll vandamál í dagliga lívi okkara og geva okkum frið og eydnu; men vit mugu gera okkara part við at bera tankar okkara og hugmyndir í samsvar við orð hansara og vilja.

E. Campbell umsetti.

4.januar 2026

Statt stinnur á tínari sannføring

”Eg havi gjørt Harranum lyfti, og eg kann ikki taka tað aftur.”
Dóm. 11,35 V.D.

Í mánaðir vandi Eric Liddell av heilum huga, avgjørdur í at vinna 100 metra renningina á OL í 1924. Flestu ítróttartíðindafólkini mettu, at hann fór at vinna. Men tá ið hann kom, gjørdist hann greiður um, at renningin skuldi fara fram ein sunnudag. Hetta var ein stórur trupulleiki fyri hann, tí hann helt ikki, at hann kundi æra Gud, um hann fór at renna á Hansara heilaga degi. Hann gav avboð, og viðhaldsfólk hansara vóru skelkað.

Summi, sum fyrr høvdu róst honum til skýggja, kallaðu hann nú ein stóran tápuling. Stórt trýst varð lagt á hann, men hann stóð stinnur og var ikki at vika.

So var tað ein rennari, sum gav avboð til rennikappingina um 400 metrar. Henda renningin skuldi fara fram ein gerandisdag, og teir bjóðaðu Liddell plássið. Hetta var í veruleikanum ikki hansara vegalongd. Hesin teinurin var fýra ferðir so langur sum tann, hann so íðin hevði vant. Kortini rann hann um málstrikuna sum vinnari og setti harumframt eitt nýtt met uppá 47,6 sek. Hann vann gull á OL og vísti, at hann vikaðist ikki frá tí, hann helt vera rætt, tá ið tað ráddi um trúgv sína, og hansara søga varð seinni endurgivin í tí virðislønta filminum ”Chariots of Fire”.

Eric Liddell bleiv uppaftur kendari, tá ið hann gjørdist trúboðari í Kina, har hann seinni doyði í einari krígsfangalegu í 1945. Hann var sum Jefta, sum segði: ”Eg havi givið Harranum eitt lyfti, og eg kann ikki taka orð míni aftur.” Dóm. 11,35

Boðskapurin, sum skínur so bjartur gjøgnum lívið hjá hesum manni, er: Statt stinnur á tí, sum tú ert sannførdur um er rætt – og Gud vil sýna tær æru.

”… et Ord til Dagen”

Effie Campbell umsetti

3.januar 2026

Teknið er kærleiki

”Sí, eg standi við dyrnar og banki uppá. Um einhvør hoyrir rødd mína og letur upp dyrnar, tá skal eg fara inn til hansara og eta nátturða saman við honum, og hann við mær. ”
Op.3,20

Vit hava svikið kærleika okkara til Kristusar, og tá ið kærleiki okkara til hansara doyr, doyr kærleikin hvør til annan eisini, og somuleiðis kærleikin til Guds orð og til tær glataðu sálirnar.

Kirkjuliðið í Sardes var uttan lív. Tað bar kortini orð fyri at liva; men Harrin lýsti tað at vera deytt. Harrin gevur okkum ikki altíð sama vitnisburð, sum vit sjálv geva okkum!

Laodikea var flógv. Eitt lítið sindur ov heit til at vera køld, og eitt sindur ov køld til at vera heit. Og legg merki til, at Harrin ikki segði, at hann vildi spýggja hana út úr munni sínum, tí hon var ov heit! Hann vil enntá heldur, at ein menniskja er á tí skeivu síðuni av stikinum (køld), enn at tey standa beint á markinum.

Boðskapur Harrans til kirkjuliðið í Laodikea endar kortini við einum positivum tóna: “Sí, eg standi við dyrnar og banki uppá.” Opb. 3,20. Vit brúka hetta orðið til óumvend; men tað varð sagt við eitt kirkjulið, eitt kirkjulið, sum hevði nóg mikið í sær sjálvum, har Kristus mátti standa uttanfyri.” ... um einhvør hoyrir rødd mína og letur upp dyrnar ...” Ein einstøk menniskja kann verða amboðið, sum ger, at ein veking byrjar.

Onkur hevur sagt, at Kristus bíðar - ikki eftir einari avgerð, sum ein nevnd skal taka - men eftir einum menniskja, sum vil loyva honum at sleppa inn.

Laodikea hevði alt, bert ikki Jesus.

E. Campbell umsetti

2. Januar 2026

Javnvág í lívinum

“Tí falla vit ikki í fátt, men um so okkara ytra menniskja ferst, tá verður tó okkara innara menniskja endurnýggjað dag frá degi. ”
2. Kor.4,16

Summi gera nógv burturúr at hava javnvág í lívinum. Tað kann snúgva seg um venjing og hvíld, arbeiði og frítíð og sunnan mat og drekka. Paulus ápostul fann sín egna form fyri javnvág. Hann merkti at kroppurin eldist og viknaði, men hetta varð uppvigað av, at hansara innara menniskja, tað sum livir í Gudi, varð endurnýggjað og vaks. Hann visti, hvat av hesum báðum fór at yvirliva – likamið ella andin.

1.Januar 2026

Hví er framrúturin størstur?

”Ja, hugsið um hann, sum hevur tolt slíkt mótmæli móti sær av syndarum, fyri at tit ikki skulu troyttast og verða givnir í sálum tykkara. ”
Hebr. 12,3

Á nýggjárinum hyggja vit bæði fram og aftureftir – kanska ov nógv aftureftir – serliga at tí, sum ikki gekk so væl. Tí vit hava øll okkurt, sum ikki gekk væl – kanska gekk tað rættiliga illa. Tá er gott at minnast til, hví bakspegilin í einum bili er nógv minni enn framrúturin. Tað er tí, at vit skulu hyggja frameftir – ikki aftureftir.

Uttan mun til, hvat ið miseydnaðist í farna ári, er tað týdningarmikið altíð at hava FYRIGEVINGINA við á lívsleiðini. Alt ov ofta hoyri eg: ”Eg kann ikki fyrigeva honum tað, hann gjørdi!” Ella: ”Eg kann ikki fyrigeva mær sjálvari!”

Tá ið Gud kann fyrigeva ALT – og fyrigevur mær til mítt seinasta suff, so er tað mín ábyrgd at fyrigeva øðrum og mær sjálvari. Fyrigevingin er grundarlagið undir tí, at eg kann gloyma tað, sum liggur aftanfyri, sum Paulus málber seg í Fil. 3,13-14: ”Brøður, eg haldi ikki meg sjálvan enn hava gripið tað, men eitt geri eg: eg gloymi tað, sum er aftan fyri bak, og eg rætti meg fram eftir tí, sum er fyri framman, og skundi soleiðis at málinum, til tann sigursgrip, sum Guð hevur kallað okkum til úr erva í Kristi Jesusi. ”

Paulus stýrir beint móti málinum: Men eitt geri eg! Fægstu uppliva at gloyma misbrot og føll. Men um vit hava biðið um fyrigeving – og sjálv fyrigivið øðrum – gloyma vit tað á tann hátt, at vit ikki framhaldandi baksast við tað. Vit taka ikki ímóti ákærum hvørki frá satani, menniskjum ella okkum sjálvum. Tí Jesu blóð hevur reinsað talvuna reina!

Tí fáast vit ikki við tað, men venda eyguni móti framrútinum, rætta okkum eftir tí, sum er fyri framman, renna frameftir móti málinum og festa eyguni á Jesus, upphavsmann og fullkomnara trúarinnar!
Effie Campbell umsetti