11.apríl 2026

Arvurin

“Vit skulu fáa ein óforgongiligan og óspilluligan og ófølnandi arv, sum er goymdur í himlunum til tykkara.”
1. Pæt. 1,4.

Eftir Smith Wigglesworth

Fyri tað fyrsta er arvurin óforgongiligur. Fyri tað næsta er hann ódálkaður. Fyri tað triðja følnar hann ongantíð. Fyri tað fjórða er hann goymdur í himlinum til tín.

Følnar ongantíð! Á, sum himmalin er sælur, á tann undurfulla gleði, hvør ein forsmakkur av himli her niðri á jørðini. Far við gleði til tað arbeiðið, tú hevur at gera, og hugsa um morgindagin, tá ið tú stendur framman fyri Konginum, við Harranum í ævir, í einum arvi, sum ongantíð følnar.
E. Campbell umsetti

10.apríl 2026

Eingin fordøming

„So er tá nú eingin fordøming fyri tey, sum eru í Kristi Jesusi. “
Róm.8,1

Ein av ringastu fíggindum okkara eitur “Fordøming” til fornavn og “Ákæra” til eftirnavn. Liva vit undir fordøming og ákæru, verður lívið súrt. Bæði fyri okkum sjálv og tey, sum eru uttan um okkum.

Hetta evnið er umrøtt í Rómverjabrævinum, í kapitlunum 7 og 8.

Svara tú fíggindanum tað aftur, tá ið hann roynir at herja á teg. Boðini ljóða ikki sekur. Tínar syndir eru goldnar og fyrigivnar. Tá ið tú kanst hvíla í tí, er mangt fallið upp á pláss í lívi tínum.

“Regnbuen” E. Campbell umsetti

9.apríl 2026

Einki fór til spillis

„soleiðis skal orð mítt, ið fer av mínum munni, ikki venda aftur við ongum, men útinna tað, sum mær líkar, og fremja tað, sum eg sendi tað til. “
Jes.55,11

Agnethe Bach Frederiksen var LM trúboðari í Ulanga, Tanzania í Afrika 1950-1969. Ein dagin tók hon tasku sína og fylti hana við Lukasarevangelium, og so koyrdi hon inn í Ulangadalin, setti bilin og fór at býta evangelii út.

Ein afrikanari skræddi bløðini út úr tí Lukasarevangelii, hann beint hevði fingið. Við vanvirðing blakaði hann tey oman eftir vegnum.

Agnethe sá hetta og varð ómetaliga kedd. “Tað nyttar einki at sáa Guds orð,” teskaði ein rødd. “Jú, tað nyttar!” teskaði ein onnur rødd. Ferð eftir ferð mátti Agnethe suffa upp til Guds: “Harri, vælsigna títt egna orð!”

Tá ið hon seinni um dagin var á veg heim við sínari tómu bíbliutasku, sá hon brádliga eina lítla smáttu inni millum runnarnar, næstan fjald í tí síða grasinum.

Hon hugdi innum, men sá bara ein skúladrong. Hann lá á búkinum niðri á gólvinum og fjasaðist við nøkur bløð. Tað var Lukasarevangeliið, sum hann hevði funnið, og nú lá hann og legði síðurnar í rætta raðfylgju. Hann gleddi seg at lesa bókina, tá ið hann hevði fingið samlað hana. Hetta var óivað fyrsti partur av Bíbliuni, hann nakrantíð hevði átt. Hann hevði funnið øll bløðini uttan annan kapittul.

Tá ið Agnethe kom longur oman, hitti hon ein annan skúladrong. Hann stóð aftan fyri eitt træ og las í onkrum. Hann hevði funnið annan kapittul hjá Lukasi og strálaði av gleði yvir sín fong. Hetta var um jóltíðir, og hann hevði beint tá hoyrt jólaevangeliið yviri í skúlanum. “Nú kann eg sjálvur lesa um Jesu føðing,” segði hann við einum stórum smíli.

Tá ið Agnethe koyrdi víðari, mátti hon takka Gudi av fullum hjarta. So var tað evangeliið, sum hin afrikanarin hevði skrætt sundur, kortini ikki farið til spillis.

Guds orð er líka sum sáð, sum verður lagt í moldina. Tað veksur upp og kann blíva til okkurt stórt. Um tú ert ein, sum til dømis gongur við “Sunnudagsblaðnum”, so skalt tú minnast til, at tú gongur ørindi fyri Jesus, og hann skal í sínum tíma løna tær fyri tað. “Sæl eru tey, ið allar staðir sáa,” sigur Guds orð.

E. Campbell umsetti

8.apríl 2026

Lívið er so stutt

"Mansins dagar eru sum grasið, sum blómin á markini so blómar hann."
Sálm.103,15

Eftir Billy Graham

Í einari útvarpstalu, sum varð hildin 24. november, tveir dagar eftir at amerikanski forsetin Kennedy var dripin, talar Billy Graham álvarsom, ávarandi orð, sum ikki bert hava boð til hitt amerikanska fólkið, men til okkum øll. Eitt gamalt orð sigur: “Hugsa um, hvussu stutt lívið er, og um, hvussu vist tað er, at tú skalt doyggja, og hugsa so um, hvussu langur ævinleikin er.”

Vit nútíðarmenniskju geva okkum ikki stundir at hugsa um hesar lutir; men mundi tað ikki verið gott, um vit gjørdu meir av tí. Nógv í lívi okkara hevði verið øðrvísi. Her skulu vit prenta eitt lítið brot burtur úr talu Billy Grahams:

Bíblian talar nógv um, hvussu stutt lívið er og um, hvussu vit skulu fyrireika okkum til ævinleikan. Tað er neyðugt, at vit støðugt verða mint á, at deyðin kvikliga kann nærkast okkum øllum. Bíblian hevur mong ávarandi orð at siga okkum, hvussu neyðugt tað er at fyrireika okkum at møta okkara Gudi.

Hin ríki við øllum sínum ríkidømi fær ikki deyðan at leypa seg um. Hin fátæki kann ikki bidda sær ein einasta dag afturat. Skriftin sigur: “Tí at hvørjum er lív tykkara líkt? Tí at tit eru ein roykur, sum eina stutta stund er sjónligur og so hvørvur burtur” (Ják. 4,14). Síðani Kennedy forseti var myrdur, hevur mangur maður, sum annars var kensluleysur, hugsað djúpari um lívið og ævinleikan. Eg eri sannførdur um, at hugsaðu fólk meir um deyðan, ævinleikan og tann komandi dómin, høvdu tey livað eitt meira heilaggjørt lív, og ein størri og ein sterkari vissa um Gud hevði verið úrslitið. Alt ov nógv, sum kalla seg kristin, reka hugsanina um deyðan frá sær, og tann hugsanin, at øll Guds børn skulu standa fyri Kristi dómstóli og leggja fram roknskap, har tey vísa á, hvussu tey hava brúkt tíðina her niðri á jørðini, er ikki væl umtókt. Job sigur, at dagar hansara flugu skjótari enn vevskeiðin (Job. 7,6). Hóast tú kanska livir og verður 70, 80 ella 90 ár, er hetta bert ein løta í mun til ævinleikan. Legg hond tína á hjartað og kenn, hvussu sløgini siga: “Skjótt, skjótt, skjótt!” Lívið er bert nøkur fáa stutt ár.

Um tú livir, til tú verður 70, hevur tú 25.000 dagar at liva í. Um tú nú ert 35, hevur tú eitt lítið sindur meira enn 12.000 dagar eftir. Eg eri nú 45, og um eg livi, til eg verði 70, havi eg 8.000 dagar eftir, og so er lívið her á jørðini liðugt.

Bíblian lærir okkum, at lívið er sum ein skuggi, sum gongur fram við sólini. Sálmaskaldið sigur, at vit eru fremmandir og útlendingar sum fedrar okkara. Heimurin er ikki okkara blívandi heim, men bert fyribils.

Tá ið Sir William Russel, hin enski fosturlandsvinurin, fór til høggustabban í 1683, tók hann urið upp úr lummanum og rætti tað til tann læknan, sum var hjá honum, og segði: “Vilja tygum gera so væl at taka ur mítt - mær tørvar tað ikki nú - nú havi eg við ævinleikan at gera.”

Tíðin rennur avstað fyri okkum øll. Kennedy forseti grunaði ikki tann fríggjamorgunin, tá ið hann sat og át morgunmat, at kl. 2 seinnapartin skuldi hann vera í ævinleikanum. Vit vita ongantíð, nær okkara tíð kemur - men latum okkum minnast til, at tíðin er stutt og um, hvussu neyðugt tað er at vera til reiðar at møta Gudi, hvørja løtu tað skal vera.”

Eg eri sannførdur um, at tá ið eitt menniskja er til reiðar at doyggja, er tað eisini til reiðar at liva. Lívsins størsta mál er at vera til reiðar at møta deyðanum. Alt annað átti at komið í aðru røð.

Bíblian minnir okkum á, at okkara dagar eru sum grasið (Sálm. 103,15). Teir eru fyltir við smáum gyltum minuttum, sum hava ævinleikan í sær. Vit verða biðin um at nýta tíðina rætt, tí at dagarnir eru óndir. Charles Studd skrivaði:

“Bert eitt lív, og tað er skjótt liðugt, bert tað, sum vit hava gjørt fyri Gud, fer at standast.”

Lívið er eitt undurfult høvi, um tað verður brúkt sum ein fyrireiking til ævinleikan. Um vit fara skeiv her, verður lív okkara eitt stórt mistak, sjálvt um vit annars á allan hátt hava eydnuna við okkum.

Lív okkara er ódeyðiligt. Gud skapaði menniskjuna øðrvísi enn aðrar skapningar. Hann skapaði tað í síni egnu mynd - sum eina livandi sál. Tá ið likam okkara doyr, og okkara jarðarlív endar, livir sálin kortini ævigt. Um 1000 ár ert tú meira livandi, enn tú ert nú. Bíblian lærir, at lívið endar ikki úti á kirkjugarðinum. Tað er eitt framtíðarlív saman við Gudi fyri tey, sum hava sett sítt álit á son hansara, Jesus Kristus. Tað er eisini eitt framtíðar Helviti, ein skilnaður frá Gudi fyri øll tey, sum hava sýtt fyri at tikið ímóti soni hansara, Jesusi Kristi.

Vónin hjá tí kristna um ta komandi verð er bert bygd á Jesu Kristi blóð og rættvísi. Einki annað fer at røkka til. Einki annað kann taka burtur deyðans brodd og seta ein ælaboga í skýggini viðvíkjandi framtíðini. Akker okkara er í Harranum Jesusi Kristi, sum lýsti deyðan í bann og førdi lív og ódeyðiligleika fram í ljósið við evangeliinum.

Eg biði teg um ikki at taka tað so lætt við lívinum. Eg biði teg líta langt inn í framtíðina. Liv ikki bert fyri hesi verð. Brúka teir flýggjandi minuttirnar og ger teg til reiðar til ævinleikan.

Forseti okkara, Kennedy, er deyður; men tú, sum hoyrir ella lesur hetta, ert enn á lívi. Gud hevur givið tær tínar møguleikar. Hann vil fyrigeva tær syndir tínar. Tað var tí, Kristus doyði á krossinum.

Tað er bøn mín, at Gud vil brúka henda sorgarleik at tala til menniskju um alla verðina. Tú skuldi fallið á knæ beint nú og biðið Gud um fyrigeving og latið Kristus komið inn í hjarta títt. Ger av, at tú frá í dag vilt liva fyri Kristus.

“Kirkeklokken” , nr. 11, 1964. E. Campbell umsetti

7.apríl 2026

Ein kyrtil við ongum seymum

"Tá ið nú hermenninir høvdu krossfest Jesus, tóku teir klæði
hansara og býttu tey sundur í fýra lutir, hvørjum hermanni
ein lut, somuleiðis kyrtilin; men kyrtilin var óseymaður, vovin
í einum oman ígjøgnum."
Jóh. 19,23

„ ... men kyrtilin var óseymaður, vovin í einum oman ígjøgnum.“

Bíblian sigur ikki nógv um Jesu klæðir – men eitt undantak er tó.

Jóhannes sigur okkum frá hesum, tá ið hann greiðir frá, hvat ið

hendi á Golgata. „Teir tóku eisini kyrtilin, sum var óseymaður,

vovin í einum oman ígjøgnum,“ greiðir hann frá. Tað var siður

hjá jødiskum mammum, at tær seymaðu ein sovorðnan kyrtil

til synir, sum skuldu fara heimanífrá. Vit vita ikki, um Maria

man hava gjørt henda kyrtilin til Jesus; men hann var kortini

eitt dýrabart plagg. Hann var eisini týdningarmikil, av tí at

klæði gjøgnum alla Bíbliuna vóru tekin um atburð og muru.

Pætur skrivar: „ ... klæðist øll í litillæti hvør móti øðrum.“

1. Pæt. 5,5. Paulus sigur: „Tí at tit, so mong sum eru doypt til

Krists, tit hava íklæðst Krist.“ Gal. 3,27. Og Dávid sigur okkum,

at ónd menniskju eru latin „ ... í bølbiðjan (forbandelse) sum

eini klæði.“ Sálmur 109,18.

Jesus var eins og kyrtilin hjá sær, har var einki „seymað uppí“

– hann var heilskapaður og fullkomin. Orðini „vovin í einum

oman ígjøgnum“ bendir á, at hann var stýrdur av Guds tonkum.

Hann segði sanniliga: „Sonurin kann als einki gera av sær

sjálvum, annað enn tað, sum hann sær faðirin gera.“ Jóh. 5,19.

Men tá ið Jesus var krossfestur, læt hann seg úr sínum dýrabara

kyrtli, býtti um pláss við okkum, og læt seg í syndina, sum

bar okkara nøvn. Hann doyði sum ein vanligur brotsmaður

fyri syndir, sum hann ongantíð hevði gjørt, so at vit kundu

sleppa at bera hansara rættvísis klædning. Fyri at syndarar

sum vit kunnu koma víðari, um vit leita til krossin – koma

víðari og siga: „Stórum eg gleðist í Harranum, um Gud mín

fegnast mín sál, tí at hann hevur latið meg í frelsubúna, sveipað

meg í rættlætis skikkju.“ Jes. 61,10.

Hugsa tær, Jesus hevur ikki bara fyrireikað eitt pláss í Himli

til okkara. Hann hevur eisini tryggjað sær, at vit eru hóskandi

ílatin til hetta høvið!!

„ ... et Ord til Dagen“ Effie Campbell umsetti

6.4.2026

2.páskadagur

Jesus livir

”Men hann hevur prestadømi, har sum ikki verður skifti á, av tí at hann verður verandi allar ævir. Tí kann hann eisini fullkomuliga frelsa tey, sum við honum koma til Guðs, við tað at hann altíð livir til at ganga í forbøn fyri teimum. ”
Hebr.7,24-25

Páskatíðin er ein rík og vøkur tíð, sum boðar um lív; tað byrjar at spretta og grógva har úti í náttúruni. Tað er vár!

Hetta minnir eisini um tað æviga lívið. Tað sigur til ein, at tann Gud, sum hevur varðveitt lívsins frækorn í jørðini tær køldu vetrarnætur og letur tað aftur koma til sjóndar, er eisini mentur at vekja tað deyða menniskja á ævinleikans degi til eitt nýtt lív. Hetta sýndi Gud, tá ið hann páskamorgun læt Jesus rísa upp frá deyðum.

At byrja við var hetta ikki lætt at skilja fyri Jesu vinir. Men tá ið teir upplivdu ta opnu grøvina, og tá ið Jesus síðan opinberaði seg fyri teimum, og seinni tá ið Heilagi Andin kom og kastaði ljós yvir krossin og grøvina, tá fingu teir kraft og mátt at fara út og boða, at ”Jesus livir.” Hetta er eisini tað berandi fyri tann kristna, og tí skilja vit væl tey gomlu, tá ið tey páskamorgun heilsaðu hvørjum øðrum við hesum orðum: ”Kristus er risin upp, ja, sanniliga hann er risin upp.”

Tann størsti vitnisburður um, at Jesus Kristus livir og er virksamur okkara millum, er Guds livandi meinigheit á jørð. Eisini sigur páskaboðskapurin okkum, at Jesus ikki bert er deyður einaferð á Golgata fyri syndir okkara, men at hann nú livir har heima í himlinum og ger prestatænastu fyri okkum. ”Men hann hevur prestadømi, har sum ikki verður skifti á, av tí at hann verður verandi allar ævir. Tí kann hann eisini fullkomuliga frelsa tey, sum við honum koma til Guðs, við tað at hann altíð livir til at ganga í forbøn fyri teimum. ” Hebr.7,24-25

Tú, sum enn ikki torir trúgva syndanna fyrigeving, men gongur við ævigum longsli í sál tíni eftir at fáa frið, hvíld og vón um ævigt lív, til tín skal hesin boðskapur ljóða: Jesus gongur í forbøn í himlinum í dag eisini fyri tær. Tín synd er stór, men ikki skalt tú falla í fátt, tí tú hevur ein frelsara við sármerktum hondum, ið stígur fram fyri Gud og minnir um, at títt skuldabræv bleiv neglt millum hesar hendur og á krossins plankar. Hesar sármerktu hendur hava makt at taka ímóti tær, reinsa teg og varðveita teg, um tú bert vilt lata hann fáa loyvi til tess.

Tað verður sagt um ein biskup, sum livdi í fornkirkjutíðini, at tá hann lá á sóttarsong og bíðaði eftir deyðanum, stóðu hansara nærmastu prestavinir við song hansara og hugdu alspentir eftir, hvussu hann bar seg í hesi hansara seinastu stund. Einaferð suffaði hann djúpt. Tá siga teir hvør við annan: ”Nú doyr hann!” Men biskupurin samlaði tá sína seinastu megi, læt eyguni upp einaferð enn og segði hart og týðuliga: ”Nei, vinur, nú byrji eg fyrst at liva”.
Tað vóru hansara seinastu orð hesumegin ævinleikans gátt.

Soleiðis kann tann liva og doyggja, sum trýr á Jesus. Hann veit og trýr, at Jesus doyði á Golgata sum loysigjald fyri syndina, og at hann reis upp av grøvini páskamorgun og nú er við Guds høgru hond, sum forbønarmaður okkara. Jesus livir!
C.Eliasen

5.apríl 2026

Páskadagur

"Men hann sigur við tær: »Ræðist ikki! Tit leita eftir Jesusi úr Nasaret, hinum krossfesta; hann er risin upp, hann er ikki her. Hyggið, har er staðurin, har sum teir løgdu hann."
Markus 16,6

“... hann er risin upp ...”

Páskirnar eru okkara størsta hátíð, sjálvt um børnini meta jólini meira. Frá okkara barnalærdómi minnast vit, at Ísraels fólk helt páskir til minnis um, at Harrin hevði bjargað teimum frá deyðanum og loyst tey frá trældóminum í Egyptalandi. Hetta gjørdi hann við at lata deyðans eingil leypa um hús teirra, sum hann kendi av blóðinum, tey høvdu smurt upp á durastavirnar.

Tær kristnu páskirnar eru eisini ein minnishátíð um, at Harrin hevur bjargað okkum – ja, hvørjum einum menniskja á fold frá ævigum deyða og loyst okkum frá trældóminum í syndini. – Lut í bjargingini og loysnini fingu bert tey av Ísraels børnum, sum lýðin Orðinum høvdu smurt lambsins blóð á durastavirnar. Soleiðis fáa heldur ikki vit lut í bjargingini og í frelsuni til ævigt lív, uttan at vit í trúgv móttaka páskalambinum, hinum krossfesta og upprisna frelsara, Jesusi Kristi. Tað er nú eyðkennið hjá deyðans eingli. Mong menniskju lata páskirnar leypa um hús teirra og hjørtu teirra; tey halda seg ikki hava frelsuna fyri neyðini. Men á páskum kom hin stóri sáttmálin í lag millum Gud og menniskju. Øll okkara syndaskuld varð løgd á Jesus. Tað var hana, hann varð revsaður fyri og mátti líða krossdeyðan fyri langafríggjadag, so at vit kundu verða frí og hava frið. Hetta gjørdi hann við einum slíkum kærleika, sum heimurin hvørki fyrr ella seinni hevur sæð.

Hansara “fyrigeving” og “fullgjørt” ljóðaði tá og ljóðar enn eisini til teirra, ið vilja drepa hann.

“Menniskjan aldri sjálv bjarga sær kann, - og drepur sín einasta frelsarmann.”

Men Jesu kærleika kann eingin drepa. Páskamorgun reis hann upp, sum hann hevði sagt, og vann á myrkri og deyða. Páskamorgun vísti hann okkum, at alt var fullgjørt, at syndaskuld okkara var goldin, at deyðin skuldi ikki halda honum sum offurlamb. Gud havi lov fyri páskamorgun. – Nú var sáttmálin gjørdur, og frelsarin fór aftur til Guds, sum sent hann hevði, at tilbúgva hvørjum menniskja pláss í teim ævigu bústøðum, meðan Heilagi Andin skuldi virka og vegleiða menniskju til allan sannleikan. Sum hann reis upp, skulu vit rísa upp – so mong, sum taka ímóti honum – til lívs.

Lat ikki Heilaga Andan við páskaboðskapinum í ár verða útistongdan hjá nøkrum av okkum. Latum okkum fegnast, tí sáttmálin kom í lag, og deyðin er ikki meira! Latum okkum takka og lovsyngja Gudi fyri frelsuna í Kristi Jesusi.

4.april 2026

Páskaleygardagur

”Men hann varð særdur vára synda vegna og sundurbrotin vára misgerða vegna; okkum til friðar kom revsingin niður á hann, og av sárum hans fingu vit heilsubót.”
Jes.53,5

Páskaleygardagur er ein serligur dagur í páskahátíðini.

Tað stendur ongastaðni, at mann henda dag skal halda nakra gudstænastu, so tað kann skjótt gerast til ein dagur, vit kanska hava lyndi til at gloyma í øllum í ógvisligu páskahendingunum. Mann er kanska ávegis til ein páskamorgunmatarbita ella á veg til at keypa inn til páskadagarnar.

Men frá gamlari tíð var tað í Danmark ein siðvenja at skipa fyri vaksnamannadópi ella vøkudegi. Dagin eftir, t.e páskadag, rísur Jesus jú frá teim deyðu og tað er tað, ið vøkudagurin hevur verið hildin um. Sæð hevur verið fram til vónina og ljósið.

Dagurin áðrenn, t.e langafríggjadag, varð Jesus krossfestur og doyr og ein og hvør, ið hevur roynt at verið til staðar har, ið pínan er stór, veit eisini, at tað altíð er ein ”dagin eftir”. Ein dagur, har ein ikki rættiliga skilir, at lívið kann halda fram, ein dagur, har ein mest sum bert bíðar eftir, at pínan skal fara burtur.

Tá vøkunátt verður hildin, so er tað, tí ein gleðir seg til, at ljósið og vónin venda aftur. Í nógvum kirkjum verður vøkunátt hildin millum páskaleygardag og páskadag, har samkoman skiftist um at lesa hart úr Bíbliuni og nógvastaðni er eisini musikgudstænasta eftir sólsetur.
Kelda Folkekirken.dk

3.apríl 2026

Langi fríggjadagur

”Og teir lata hann í eina skarlaksskikkju og flætta eina krúnu av tornum og seta niður á hann. ”

og

”Og teir slógu hann í høvdið við einum sevleggi og spýttu á hann og fullu á knæ og tilbóðu hann. Og tá ið teir høvdu spottað hann, lótu teir hann úr skarlaksskikkjuni og lótu hann í hansara egnu klæði. Og teir fara út við honum at krossfesta hann. ”
Mark. 15,17 og 19-20

Summi ting eru góð og beisk um somu tíð. Summar fruktir kunnu um somu tíð vera súrar og søtar. Og hvussu við konuni, sum skal eiga. Hon merkir nógva pínu, og tó merkir hon gleði. Soleiðis kann ein menniskja merkja tvey mótsatt ting um somu tíð. Soleiðis við tí, sum hendi langa fríggjadag: fyri okkum var tað gott, men samstundis var tað ræðuligt.

Sum barn var eg altíð ógvuliga rørd í okkara lítlu reformertu, episkupalu kirkju, tá ið gudstænastan var langa fríggjadag. Tænastan var so álvarsom. Stundum var tann hvíti altardúkurin býttur við ein svartan. Sálmarnir vóru syrgnir og álvarsamir.

O, høvur sárt av sárum,
av stynnum tornum krýnt,
og tyngt av syndum várum
og fyri spott fram sýnt!
Tú skuldi verið tignað,
og ikki háað her,
tilbiðið ver og signað
o, honum heilsað ver!

Tað, sum eg allarbest minnist, var, tá ið vit fóru úr kirkjuni í tøgn. Tann dagin steðgaði ongin á til prát í forkirkjuni. Tað var tann eina dagin í kirkjuárinum, at meinigheitin als onga gleði sýndi í kirkjuni, men bara álvarsemi. Dagsins álvarsemi brendi seg inn í mítt barnasinni. Og tað eri eg fegin um. Gleðisfylt skriftstøð og sálmar hóska til páskadag, tá ið Kristus reis upp; men langa fríggjadag eiga vit øll at minnast aftur á syndarinnar óndu, sundursorandi tyngd, sum Kristus tók við sær upp á krossin.

Royn í dag at hugsa um Golgata. Royn at hugsa um krossin. Royn at ímynda tær ta pínu, sum Frelsarin mátti ígjøgnum fyri at tryggja okkum møguleikan at syngja Gudi fagnaðarsong.

Harri, lat meg ongantíð gloyma, hvat ið langi fríggjadagur kostaði tær.

Hil dig frelser og forsoner:
Ja, jeg tror på korsets gåde,
gør det frelser af din nåde!
Stå mig bi, når fjenden frister,
ræk mig hånd, når øjet brister
Sig: Vi går til paradis.
Joni Eareckson Tada

2.apríl 2026 Skírhósdagur

"Og hann segði við teir: »Mær hevur hjartaliga longst eftir at eta hetta páskalambið við tykkum, áðrenn eg líði;"

Luk.22,15

Skírhósdag minnast vit, at Jesus innsetti kvøldmáltíðina. Jesus byrjaði við orðunum í Bíbliuørindinum í erva.

Um vit onki annað høvdu vitað, so høvdu vit heldur havt gitt, at hann kvøldið fyri deyða sín hevði sagt nøkurlunda so: ”Eg havi sanniliga verið óttafullur, ja, mest at kalla ræðslusligin...”

Hvat var tað, Jesus longdist eftir? Honum longdist eftir tí, sum allur kærleiki tráar eftir – ikki minst hin ofrandi, stríðandi og líðandi kærleikin. Kærleikanum leingist eftir at sleppa at geva, honum leingist eftir tí løtuni, tá ið hann kann geva sínari elskaðu fruktirnar av sínum ofri, sínum stríði, sínari sjálvsavnoktan. Tað, sum kærleikin livir fyri og livir av teir mongu, longu tímarnar í stríðnum, tað er dreymurin um einaferð at kunna fara ímóti síni elskaðu og siga: ”Hygg, her eri eg – og alt, sum eg kann gera fyri teg, tað havi eg gjørt. Her er gáva mín, tak ímóti henni.”

Hetta er innihaldið í kvøldmáltíðini. Minst til tað næstu ferð, tú fert til altars.
Flemming Kofod-Svendsen ”Dansk Europamission”, Effie Campbell umsetti

1.apríl 2026

Far í herklæði Guds

“Latum okkum tí leggja av verk myrkursins og lata okkum í herklæði ljósins.”
Róm. 13,12.

Tað eru ting í okkara andaliga klædnaskápi, vit mugu vraka, og onnur, vit mugu lata okkum í - og tað fyrra er líka so týdningarmikið sum hitt seinna. Vit eru kallað at lata okkum í herklæði Guds. Úr hvørjum eru herklæðini hjá teimum kristnu gjørd? Tað fáa vit at vita í Ef. 6,11 og framyvir. Her verður nevnt sannleikans belti, rættlætisins brynja, fúsleikans skógvar, trúarskjøldur, frelsunnar hjálmur og andans svørð.

Í hesum “ílatingarlistanum” er eingin ábending um náttklæði, veitsluklæði ella ítróttarklæði. Harafturímóti stendur tað: “Farið tí í øll herklæði Guds.” (Ef.6,13) Her ljóðar eitt kall til at búgva út herlið. Ver búgvin til bardaga!

Vit treingja til at hoyra hetta stríðsrópið í okkara kirkjum í dag. Tað eru alt ov mong, sum eru kallað inn í Harrans her, sum ongantíð møta upp til tænastu, men sum sita hugnaliga har heima og “skjóta teirra krút av”.

Okkum tørvar fólk, sum vilja fara til vígvøllin og møta fíggindanum, sum vilja stríða í kraft Harrans og við hansara vápnum. Og latið okkum ikki gloyma, at hetta er eitt stríð á trimum vígvøllum: móti heiminum, holdinum og djevlinum. Latið okkum sum Paulus stríða hitt góða stríðið og varðveita trúnna.

Latið okkum eisini minnast til, at okkara bardagavápn ikki eru holdlig. Einki illsinni, slatur, samansvørjing ella lúnskar snildir er loyvt. Alt slíkt má takast burtur - vit mugu ganga sum ljósins børn. “Stríðsvápn okkara eru ikki holdlig, men máttug fyri Gudi ... og hertaka eina og hvørja hugsan til lýdni móti Kristi.” 2. Kor. 10,4-5.

E. Campbell umsetti