24.august 2026
Stúran
„Og líður ein limur, tá líða allir limirnir við, og verður ein limur heiðraður, tá gleðast allir limirnir við. Men tit eru likam Krists og limir ein og hvør fyri seg. “
1.Kor.12,26-27
Jesus sigur, at vit ikki skulu stúra. Sum trúgvandi eru vit limir á Kristi likami. Hann fer ongantíð at lata sítt egna likam líða nakra neyð, so gevst við hasi stúranini.
e.c. ums.
23.august 2026
Vegurin til Faðirin
„Jesus sigur við hann: »Eg eri vegurin og sannleikin og lívið. Eingin kemur til faðirin uttan við mær. “
Jóh.14,6
Jesus er Vegurin. Vegurin førir okkum frameftir móti málinum, eisini sjálvt um vit ikki tora at trúgva tí, av tí at vegurin er langur og snýr sær higar og hagar við brøttum vegbugum. Vegurin førir okkum hagar, ið keldan vellir fram, har Gud er, og hann vætir okkara lívsveg við lívsins vatni. e.c.ums.
22.august 2026
Endatíðin 4:4
Teir ymsu dómstólarnir:
1. Tá ið meinigheitin er rykt upp í luftina, og tey, sum eru deyð í Kristusi, eru risin upp (fyrra uppreisnin), verða vit sett fyri Kristi dómstól. 2. Kor. 5,10: “Tí at vit mega øll verða opinberað fyri dómstóli Krists, fyri at ein og hvør kann fáa afturgoldið tað, sum er útint við likaminum, eftir tí sum hann hevur gjørt, annaðhvørt gott ella ilt.”
1. Hetta er dómurin yvir Guds hús, bara fyri tey trúgvandi. 1. Pæt. 4,17: “Tí at nú er tíðin komin, til at dómurin skal byrja við Guds húsi; men byrjar hann fyrst við okkum, hvat fer tá endin at verða á teimum, sum eru ólýðin móti gleðiboðskapi Guds?”
Vit eru frelst; men nú fáa vit at vita, um vit fáa lønina ella missa hana. 1. Kor. 3,11-15: “Tí at annan grundvøll kann eingin leggja enn tann, sum lagdur er, og hann er Jesus Kristus. Men um einhvør byggir oman á grundvøllin gull, silvur, dýrar steinar, træ, hoyggj, hálm, tá skal verkið hjá einum og hvørjum verða eyðsýnt; tí at dagurin skal sýna tað, av tí at hann verður opinberaður við eldi; og hvussu verkið hjá einum og hvørjum er, tað skal eldurin prógva. Um verkið hjá einumhvørjum, sum hann bygdi omaná, verður standandi, tá skal hann fáa løn. Um verkið hjá einumhvørjum brennur upp, tá skal hann missa hana; men sjálvur skal hann verða frelstur, men tó sum úr eldi.”
2. Dómurin yvir fólkasløgini. Hann verður undan 1000 ára ríkinum. Hann verður útintur á jørðini. Tá fer Kongurin at reinsa út úr ríki sínum øll tey, ið valda skaðar og meinbogar. Hann avger, hvør ið skal fáa lut í gudsríkinum, sum skal skipast á jørðini. Henda dómsviðgerðin umfatar altso menniskju, sum enn liva á jørðini eftir burturrykkingina.
3. Dómurin við hvítu trónuna. Hann verður eftir 1000 ára ríkið. Hetta er hin seinna uppreisnin, tá ið tey gudleysu rísa upp og fáa sín dóm. Í honum verða tey ógudiligu dømd og glatað. Hetta eru tey deyðu, sum standa framman fyri Gudi, eftir at himmal og jørð eru vikin burtur.
Effie Campbell umsetti
21.august 2026
Endatíðin 3:4
„Ella vanvirðir tú ríkidømið av góðsku hansara og tolmóði og langmóði, og veitst ikki, at Guðs góðska leiðir teg til umvendingar? “
Róm.2,4
Trongdartíðin
Hon verður umrødd í kapitlunum 6, 8 og 16 í Opinberingini. Í hesum kapitlum verður meinigheitin ikki tikin upp á tungu, av teirri einføldu orsøk, at hon er ikki har, hon er farin til himmals. Antikrist hevur ræði í 7 ár, og seinna helvt av hesum tíðarskeiði, 42 mánaðir = 3 1/2 ár hevur hann óavmarkað vald. Nú er tíðin hjá meinigheitin liðug. Náttin er komin, tá ið eingin kann arbeiða. (Jóh. 9,4) Nú liva vit í tí tíðini, har Guds góðska skal dríva okkum til umvendingar. (Róm. 2,4)
Í trongdartíðini verður Guds vreiði opinberað, so fólkasløgini fáa síðsta kall til umvendingar. Men tað er ikki meinigheitin, sum livdi í náðitíðini, sum boðar dómaboðskapin, men einglar úr himli. “Og eg sá annan eingil flúgva uppi undir miðhimninum; hann hevði ævigan gleðiboðskap at boða teimum, sum á jørðini búgva, og øllum fólkasløgum og ættargreinum og tungumálum og tjóðum.” Opb. 14,6.
Bæði vitnini skulu sláa jørðina við plágum og drepa mótstøðumenninar við eldi. Eingin prestur ella trúboðari hevði í náðitíðini fingið eina sovorðna uppgávu. “Og eg skal geva mínum tveimum vitnum, at tey skulu profetera í eitt túsund og tvey hundrað og seksti dagar, klædd í sekkjum ... Og um einhvør vil skaða tey, gongur eldur út úr munni teirra og oyðir fíggindar teirra; og um einhvør skuldi vilja skaða tey, skal hann á tann hátt verða dripin. Hesi hava vald til at lata himmalin aftur, so at tað ikki kemur regn teir dagarnar, teir profetera; og tey hava vald á vøtnunum, at umskapa tey til blóð, og at sláa jørðina við alskyns plágu, so ofta sum tey vilja.” Opb. 11,3-6.
Meinigheitin hevur samband við heimshendingarnar: 24 elstar sita á trónum og virka sum prestar og kongar. Opb. 5,8-10. Meinigheitin fær stórt vald og skal døma tey vantrúgvandi. 1. Kor. 6,2.
Veitslan byrjar helst ikki, fyrr enn trongdartíðin er av. “Latum okkum gleðast og fegnast og geva honum æruna, tí at komið er at brúdleypi lambsins, og brúður hansara hevur búgvið seg til.” Opb. 19,7.
Tá ið Jesus talar um okkara æviga heim, kallar hann tað “Faðirhúsið” (Jóh. 14,2). Paulus sigur “upp í luftina at møta Harranum” (1. Tess. 4,17). Menn halda, at “Tað nýggja Jerusalem” verður ikki so langt frá jørðini.
Eftir burturrykkingina koma dómshandlingarnar:
1. Tey 7 innsiglini
2. Teir 7 lúðrarnir
3. Tær 7 vreiðiskálirnar
Dómshandlingarnar vara í 7 ár, kallað 70. ársvika Dánjals.
So verður Jesus opinberaður í dýrd. Opb. 19,11-21.
20.august 2026
Endatíðin 2:4
„Troystið tí hvør annan við hesum orðum! “
1.Tess.4,18
Tey trúgvandi sleppa undan trongdartíðini
Jesus og Paulus siga einki um, at tey trúgvandi fyrst skulu rakast av einum vreiðisdómi, tvørturímóti. Paulus umrøðir Kristi komu sum ta sælu vónina hjá Guds fólki.. (1. Tess. 4,18. )
Í Luk. 21 talar Jesus um eina ræðuliga trongdartíð, sum skal koma yvir øll tey, sum búgva á jørðini. Men Guds fólk skal ikki lata seg ræða, tá ið tey síggja teknini, at henda tíð nærkast. „Men tá ið hetta fer at henda, tá lítið upp og hevjið upp høvdum tykkara, av tí at loysn tykkara nærkast.« “ Luk. 21,28.
„Vakið tí á hvørji stund og biðið, so at tit kunnu verða førir fyri at komast undan øllum hesum, ið henda skal, og at standast fyri menniskjusoninum!« “ (Luk. 21,36) Hetta orðið sigur okkum so greitt, sum tað kann sigast við mannamáli, at Jesu lærusveinaskari skal ikki ígjøgnum trongdina.
Vit skulu nú taka nøkur skriftstøð, sum øll boða frá tí sama, nevniliga at tey trúgvandi, meinigheitin, sleppur undan trongdini:
„og vænta son hansara frá himnunum, sum hann reisti upp frá deyðum, Jesus, sum frelsir okkum frá hini komandi vreiðini. “ 1. Tess. 1,10.
„Av tí at tú hevur varðveitt orð mítt um tolmóð, skal eg eisini varðveita teg frá freistingarstundini, sum koma skal yvir allan heimin, til at freista teir, sum á jørðini búgva. “ Opb. 3,10.
„Tíni deyðu skulu livna og likam teirra rísa upp; tey, sum liggja í moldini vakna og hevja fagnaðarljóð; tí at døgg tín er døgg ljósins, og jørðin skal bera deydningarnar í heim. Gakk tú, fólk mítt, inn í herbergi títt og loka aftur eftir teg dyrnar; krógva teg skamma stund, til vreiðin er avrunnin; tí at nú fer Harrin út úr bústaði sínum at revsa misgerðir teirra, sum á jørðini búgva. Og jørðin skal lata tað blóð, sum á henni varð úthelt, koma upp aftur, og hon skal ikki meira hylja tey, sum á henni vórðu dripin.“ Jes.26,19-21
„Tí hann meg goymir í sínum høli á mínum vanlukku degi, meg fjalir í skjóli í sínum tjaldi, tá ið neyðin gerst mær ov stór. “ Sálm. 27,5.
Nóa varð bjargaður frá vatnflóðini og Lot frá elddóminum, og vit skulu verða bjargað frá trongdartíðini.
„Tí at nú síggja vit í spegili, í gátu; men tá skulu vit síggja andlit til andlits; nú kenni eg í pørtum, men tá skal eg kenna til fulnar, eins og eg eri sjálvur til fulnar kendur. “ 1. Kor. 13,12.
Tað, sum var ógreitt fyri farnum ættarliðum, stendur greiðari fyri okkum í dag.
19.august 2026
Endatíðin 1:4
Raðfylgjan
Thoralf Gilbrant
1. Burturrykkingin. Fyrst skulu tey, sum eru deyð í Kristusi, rísa upp. Endurloysti andi teirra er longu nú í Guds paradísi. Tey frøa seg í Guds nærveru. Men eisini likam teirra hevur lut í endurloysnini í Kristusi. Likamið skal rísa upp. “... síðan skulu vit, sum liva, sum verða eftir, saman við teimum verða rykt burtur á skýggjunum til fundar við Harran í luftini; og so skulu vit altíð vera saman við Harranum. Troystið tí hvør annan við hesum orðum!” (1. Tess. 4,17-18) Tá verður likamið broytt. Vit fáa eitt óforgongiligt likam, eitt himmalskt likam. 1. Kor. 15,52.
Jesu afturkomudagur verður ein dagur fyltur við gleði og fagnaði. Men tað verður eisini ein dagur fyltur við ótta, ræðslu og beiskari sjálvábreiðslu. Tí, sum Jesus sigur: “Ta nátt skulu tvey vera í eini song; annað skal verða tikið við, og annað skal verða latið eftir. Tvær kvinnur skulu mala á somu kvørn; onnur skal verða tikin við, og onnur skal verða latin eftir. Tveir menn skulu vera úti á markini; annar skal verða tikin við, og annar skal verða latin eftir.” (Luk. 17,34-36 V.D. ums.) Milliónir av trúgvandi eru horvin uttan at lata eftir seg nakra adressu.
Nakað av tí fyrsta, sum hendir eftir burturrykkingina, er, at vit skulu stillast fyri Kristi dómstól. 2. Kor. 5,10: “Tí at vit mega øll verða opinberað fyri dómstóli Krists, fyri at ein og hvør kann fáa afturgoldið tað, sum er útint við likaminum, eftir tí sum hann hevur gjørt, annaðhvørt gott ella ilt.”
2. Antikrist trínur fram, tá ið tað, sum forðar komu hansara, er tikið burtur, nevniliga meinigheitin, ecclesia. (“Tí at loynimálið í lógloysinum er longu farið at virka, bert at tann, sum nú heldur aftur, verður beindur burtur av veginum.” 2. Tess. 2,7)
3. Trongdartíðin.
4. Jesus kemur á Oljufjallinum. Sigurskransarnir verða ikki býttir út fyrr enn nú, tá ið Harrin kemur og hevur løn sína við sær. 2. Tim. 4,8 og Opb. 22,12.
Kristi afturkoma er altso í tveimum stigum:
1. Fyrst ein “loynilig” koma eftir teimum trúgvandi, burturrykkingin kallað.
2. Síðani ein “almenn” koma at døma verðina.
18.august 2026
Ævinleikans gáva – heimsins týdningarmesta uppgáva
„Farið tí og gerið øll fólkasløgini til lærusveinar mínar, við tað at tit doypa tey til navns faðirsins og sonarins og hins heilaga anda, og við tað at tit læra tey at halda alt tað, ið eg havi boðið tykkum. Og sí, eg eri við tykkum allar dagar alt til veraldar enda.« “
Matt.28,19-20
Verðin hevur brúk fyri okkum, sum boða evangeliið og royna at breiða tað út. Hygg eftir verðini í dag! Eingin av teimum stórum politikarunum ella heimsleiðarunum megna at fáa frið og rættvísi til vega. Bara ein, Hann, sum er sjálvt rættvísi, megnar tað. Tí mugu vit reisast og fara til verka fyri Kærleikans Gud og rætta menniskjum ta gávuna, sum eitur frelsan. Ævinleikans gáva er týdningarmesta uppgávan í verðini.
e.c. Ums.
17.august 2026
Irena, ein megnarkvinna
"Størri kærleika hevur eingin enn tann, at hann letur lív sítt fyri vinir sínar."
Jóh.15,13
Tá ið eg las um jødakonuna Irenu Sendlerowa, komu hesi orðini hjá Jesusi fram fyri meg: “Størri kærleika hevur eingin enn tann, at hann letur sítt lív fyri vinir sínar.”
Irena doyði nú fyri stuttum í 2009. Hon var 98 ára gomul. Hon varð borin í heim í Týsklandi og var útbúgvin blikksmiður. Hon arbeiddi í jødabýlinginum í Warszawa. Sum týskur jødi var hon greið um, hvat ið tað var, sum fór fram.
Hon fór undir at smugla jødisk pinkubørn út úr ghettoini. Hon goymdi tey niðri á botni í sínum amboðskassa. Tey eitt sindur størri børnini goymdi hon í einum stórum ryggsekki og setti hund sín oman á, sum goyði illa eftir teimum nasistisku
hermonnunum, tá ið hon eftir loknan arbeiðsdag fór úr leguni og út gjøgnum portrið.
Tað, at hundurin goyði so illa, gjørdi, at vaktarmenninir kannaðu ikki ryggsekkin. Á henda hátt bjargaði hon 2.500 pinkubørnum og eitt sindur størri børnum.
At enda komu vaktarmenninir kortini fram á, hvat ið tað var, hon tókst við, og teir brutu bæði armar og bein í henni og smurdu hana av.
Irena skrivaði nøvnini niður á øllum børnunum, sum hon smuglaði út, hon goymdi listarnar í einari súltutoyskrukku, sum hon gróv niður undir einum træi í urtagarðinum.
Eftir kríggið gróv hon krukkuna upp. Hon royndi at sameina tey fáu foreldrini, sum komu livandi úr jødabýlinginum, við børn teirra. Restina av børnunum fekk hon inn í fosturheim ella fekk fólk at ættleiða tey.
Í fjør - 2008 - var Irena í uppskoti at fáa nobelheiðurslønina. Men tað gjørdist Al Gore, sum fekk hana vegna sínar hugsanir um globalu upphitingina. Nei, tey, sum hava uppiborið tað, fáa ikki altíð heiðursmerki. Men tíbetur eru tað herjur mitt í okkara gerandisdegi. Irena var ein teirra. Hon vísti sannan kærleika og var ein teirra, sum Jesus tosar um, tá ið hann sigur: “Størri kærleika hevur eingin enn tann, at hann letur lív sítt fyri vinir sínar.”
Nobelnevndin helt ikki, at Irena var verd eitt heiðursmerki. Men man Irena ikki hava fingið eitt hjartaligt lógvatak, tá ið hon steig innum heima hjá Jesusi?
MH Effie Campbell umsetti
16.august 2026
Sannleikin
„Jesus sigur við hann: »Eg eri vegurin og sannleikin og lívið. Eingin kemur til faðirin uttan við mær. “
Jóh.14,6
Kristindómurin er eingin religión. Hann er heilt einfalt SANNLEIKIN. “... og hetta hevur Hann (t.e. Gud) prógvað øllum við at reisa Hann (Jesus) upp frá hinum deyðu.” (Áps. 17,31 V.D.) Gud hevur givið okkum eitt fullgott prógv. Jesus er krúnvitnið. Tað er eitt søguligt faktum!
e.c. ums.
15.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga í kirkju 8:8
„Hetta er boð mítt, at tit skulu elska hvør annan, eins og eg havi elskað tykkum. “
Jóh.15,12
8. Johannes Amritzer
Eg tosaði við ein finna og leiddi hann til trúgv og doypti hann sama kvøld í einum vatni har. Hann var 61 ára gamal. Hann var andsdoyptur í bilinum hjá mær uttan fyri hotellið. Eg vígaði hann og gentuna, hann búði saman við, á einum vertshúsi á kappríðingarbreytini, har hann hevði verið dagligur gestur alt lívið. Har høvdu vit brúdleypið. Tað er eitt tað besta brúdleyp, eg havi verið í. Í dag er hann limur í einari hvítusunnukirkju í Finnlandi og elskar Jesus. Hví? Tí hann slapp at møta presti sínum.
Eitt, sum gongur aftur og aftur er hetta, sum eg einaferð segði við ein mann: “Tú ert nærri Gudi, enn tú heldur. Tú hevur biðið til Gud, tá ið tú vart fullur.
Tú hevur biðið til Gud, tá ið eingin sá. Tú hevur biðið til Gud, tá ið tú satst einsamallur í bilinum. Tú ert nærri Gudi, enn tú heldur!”
“Ja, ja, tað hevur tú helst rætt í.”
“Tú ert jú næstan frelstur. Tað er bara hatta “næstan”, vit mugu gera okkurt við. Tú trýrt jú upp á Gud, og tú trýrt upp á evangeliið um Jesus?”
“Jú, jú, tað geri eg; men tað er hatta við kirkjuni!”
“Ja, tað er nakað annað. Nú taka vit tað fyrsta fyrst. Hitt kunnu vit taka aftaná.”
So greiddi eg honum frá evangeliinum, og so varð hann frelstur, og síðani varð hann doyptur í einum hyli uttan fyri eitt ídnaðarvirki, og hann var so glaður, tá ið hann kom uppaftur. “Er tað nú, at eg kann rópa halleluja?” spurdi hann.
“Ja, nú hóskar tað seg at rópa tvær ferðir halleluja.”
“Halleluja, halleluja!” rópti hann. Og so bleiv hann andsdoyptur í bilinum hjá mær, tá ið vit koyrdu avstað aftur. Í dag er hann ein av mínum størstu stuðlum.
Á, eg vil bara siga tær frá øllum hesum menniskjunum, sum eru vorðin Jesu lærusveinar, av tí at vit elskaðu tey, tóku tey uppí. Vit tóku fyri givið, at tey vildu hava við Gud at gera. Vit fóru við teimum sum við okkara egnu, áðrenn tey vóru tað. Latið okkum øll vera prestar fyri tey, sum ongan prest hava.
Effie Campbell umsetti
14.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga í kirkju 7:8
„Men teir, sum vilja verða ríkir, falla í freisting og snerru og mangar skilaleysar og skaðiligar girndir, sum søkkja menniskjur niður í undirgang og glatan; “
1.Tim.6,9
7 Johannes Amritzer
Einaferð skuldi eg tala í einari kirkju, har tey eru so fín, so eg mátti lata meg í klædning og slips og nýbustaðar skógvar. Tað var heldur óvant fyri meg. Eg stóð uttan fyri eitt hotell í einum lítlum svenskum býi og át ein kebab. Eg hevði slongt slipsið aftur um ryggin og toygdi meg framyvir fyri ikki at dálka meg. Nakrir 15-16 ára gamlir dreingir stóðu og flentu at mær. So kemur ein yvir til mín og sigur: “Kann eg spyrja teg um eitt? Ert tú millióningur?”
“Ja, tað eri eg. Eg eri í roynd og veru billióningur. Men sig tað endiliga ikki fyri nøkrum,” svaraði eg, tí so visti eg, at hann nettupp fór at siga tað.
“Eg visti tað,” rópti hann yvir til hinar, “hann er billióningur.”
“Ja, men tað er pápi, sum hevur allar pengarnar. Hann vil, at eg skal arbeiða, so eg ferðist runt og umboði imperiið, ríkið.”
“Tá ið tú skalt hava nýtt ur ella nýggjan bil, hvat gert tú so?”
“Eg biði pápa um tað. Um hann heldur, at mær tørvar tað, so fái eg tað. Men avgreiðslutíðin er viðhvørt eitt sindur drúgv.”
“Hvør er hann? Hvussu eitur hann? Kenna vit hann?”
“Ja, tit kenna hann allir. Tað er Gud!”
“Nei!!!” segði hann vónsvikin.
“Jú!!! Tað fína við tí er, at hann eisini er pápi tykkum allar. Hann eigur alt og kann alt.” So fór eg at greiða teimum frá, hvat ið Jesus hevur gjørt fyri okkum. “Hvat vilja tit vera, tá ið tit gerast vaksnir?”
Jú, ein vildi vera fótbóltsdómari, ein annar skurðlækni.”Alt í lagi. Takið í hendurnar hvør á øðrum, so biðja vit.” Eg bað, at teir skuldu blíva tað, teir ynsktu sær, og at “pápi” vildi hjálpa teimum, og at teir máttu koma at kenna “pápa” gjøgnum son hansara Jesus Kristus. Hetta var sum at hava ein sunnudagsskúlaflokk framman fyri sær mitt á gøtuni uttan fyri eitt hotell í Svøríki. So opið er tað í Svøríki og Noregi, um bara onkur vil vera “prestur” fyri tey. Tað hevur verið undurfult fyri meg at gingið saman við Egil Svartdahl í gøtunum her í Oslo.
13.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga í kirkju 6:8
„Ferføtluna kanst tú taka við berum hondum, og tó býr hon í kongahøllum. “
Orðt.30,28
6 Johannes Amritzer
Eg var boðin til kongsfamiljuna í Lesoto í Afrika. Hugsa tær, at ein arbeiðarasonur, sonur alkoholforeldur, verður boðin til kongshúsið at halda bíbliutíma fyri teimum. Tað var so stórt fyri mær at sita saman við hesum kongshjúnunum, at eg mátti klípa meg fleiri ferðir í armin. Men eg var har sum prestur. Eg hevði tveir festivalar í Lesoto og 15.000 nýfrelst, sum gingu í einum flokki, har tey skuldu lærast upp. HIV-positiv vórðu til HIV-negativ eftir forbøn og komu frá sjúkrahúsinum við læknaváttan. Tað er stórt. Og so varð eg boðin niðan á kongsborgina.
Eg hevði fingið eitt orð frá Heilaga Andanum til kong og drotning. Eg segði teimum mína søgu, og at tað var stórt fyri meg at vera á kongsborgini. So segði eg: “Hava tit nøkur fýrabein her á kongsborgini?” Hann gjørdist firtin. Tað visti eg frammanundan, at hann fór at verða. Eg hevði eina serliga ætlan við tí.
“Heldur tú, at tað eru fýrabein á kongsborgunum í Afrika?” segði hann. “Fýrabein eru kanska úti í garðinum, men ikki inni.”
“Eg síggi fleiri,” segði eg.
“Hvørji tá?” spurdi hann
“Tú og drotningin og eg.”
“Kallar tú meg fýrabein,” rópti hann. Nú var støðan spent inni í rúminum; men eg vágaði mær at brúka kjansin.
“Eg skal greiða tær frá tí. Eg fekk eitt orð frá Gudi til tín. Í Bíbliuni stendur: “Ferføtluna (t.e. fýrabeinið) kanst tú taka við berum hondum, og tó býr hon í kongahøllum.” Orðt. 30,28. So lítið er fýrabeinið, at tað kann vera í einari hond. Eg eri eitt lítið fýrabein, sum Gud hevur lyft upp. Eg búgvi í hond hansara, og eg vóni, at tú eisini vilt vera eitt fýrabein, sum Gud fær loyvi at lyfta upp. So kunnu vit báðir vera í hond hansara, og ímeðan læna vit kongsborgina. Vit mugu ikki eiga hana.”
So komu tár í eygu hansara, og hann segði: “Ja, eg eri eitt lítið fýrabein, sum liggur í Guds hond saman við tær, prestur, og so læna vit “kongsborgina”, so leingi vit eru her.”
“Hvat skulu vit gera við hesa dýrabaru tíðina, vit eru her?” spurdi eg.
“Ja, vit mugu gera alt so gott, sum vit kunnu.”
“Ja, og nú skal eg biðja fyri tær.” Og so bað og profeteraði eg yvir honum, og eg hugsi, at tað skal gangast honum væl.
Men hví skulu vit bara vera prestar fyri teimum, sum ganga í kirkju. Øll kunnu vera prestar. Tað ræður bara um hjartans áskoðan og hugburð. Tú kanst vera prestur í fótbóltsfelagnum, í vevskúlanum og allastaðni. Hugsa tær, um vit kundu “prestvígað” alla meinigheitina, so øll kunnu fara út og siga: “Prestur hevur ikki stundir. Men eg kann rætta tær eina hjálpandi hond. Eg kann biðja fyri tær. Hvat er tað, sum bagir?” Um øll gjørdu ein prestagerning, so vunnu vit skjótt Noreg og Svøríki.
12.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga í kirkju 5:8
„Tá søgdu hesir menn: »Vit finna onga søk við henda Dánjal, um ikki tað eydnast at finna í gudsdýrkan hansara eitthvørt at ákæra hann við.« “
Dán.6,6
5 Johannes Amritzer
Eg hugsi um hetta brúdleypið, sum eg var í. Tey høvdu sett meg einsamallan kristnan við eitt borð, har eingin annar trúgvandi var. Tað hevði brúðarparið gjørt við vilja, tey høvdu eina ávísa ætlan við tí. “So, nú hava tey sett øll tykkum í familjuni, sum ikki trúgva, saman við prestinum,” segði eg. Tá fóru tey at flenna, og so var ísurin bráðnaður.
“Hetta er ein løgin samanseting her við borðið,” segði eg, “tvinni pør, ið búgva saman + 5 børn og ein prestur. Hvat verður tað?” Tá ið eingin svaraði, segði eg: “Vit taka tað einaferð afturat. Fýra vaksin + 5 børn + ein prestur. Hvat verður tað?”
“Brúdleyp kanska?” var tað ein, sum segði.
“Ja, men ein lítil roknifeilur er í stykkinum hjá tær. Tað má verða dupultbrúdleyp. Skulu vit ikki skelka alla ta religiøsu familjuna og kunngera, at tað verður dupultbrúdleyp?”
“Jú, tað gera vit,” søgdu menninir. Og so løgdu vit ætlanir um dupultbrúdleyp har. Og dupultbrúdleyp bleiv tað við 400 gestum. Ja, hví skulu vit sum prestar bara víga tey, sum ganga í kirkju? Tað er betri, at tey blíva gift, enn at tey bara liva saman. Eg plagi at siga við teir ungu menninar: “Elskar tú hana? Íðan, prógva tað so og gift teg við henni.”
Eg royni at liva sum prestur millum tey, sum ikki ganga í kirkju. Tá ið vit lesa í Bíbliuni, serliga í Gamla Testamenti síggja vit ein hóp av slíkum fólkum, sum standa stinn mitt millum øll tey vantrúgvandi, sum eru kring tey. Tey slaka ikki, gera ongar neyðsemjur. Tey vinna menniskju, ikki beinanvegin, men sum frá líður. Les t.d. søguna um Dánjal. Hann stóð klettafastur og sýtti avgjørt fyri at drekka vín og eta av matinum, hann fekk. Endin á øllum er, at Nubukadnezar kongur sigur: “Av sonnum er Gud tykkara yvir øllum gudum og harri yvir øllum kongum.” (Dán. 2,47) Tað eru bara tey forkelaðu triðja og fjórða ættarlið hjá teimum trúgvandi, sum drekka reyðvín aftur við kjøtinum. Tað eru bara tey, sum hava Guds ríku signingar allan vegin rundan um seg, sum hava ráð at drekka vín aftur við matinum. Tey hava ongantíð turkað spýggju upp eftir mammu ella pápa og eru ongantíð vorðin bankað, tí foreldrini vóru rúsað. Tá kunnu tey vera stór upp á tað og drekka vín aftur við kjøtinum. Men eg hati djevulin í fløskuni og andan í glasinum, tí eg havi verið barn av slíkum foreldrum.
Tú skalt ikki royna at vera sum øll hini; men tú skalt standa fyri nøkrum og halda fast við tað, tá vinnur tú virðing, sum frá líður.
Dárius kongur sendi hesi boð út: “Nú gevi eg tað boð, at í øllum veldi ríkis míns skulu menn ræðast og óttast gud Dánjals. Tí at hann er hin livandi Gud og verður ævinliga til; ríki hans man aldri farast, á veldi hans verður eingin endi. Tað er hann, ið frelsir og bjargar; hann ger tekin og undur í himni og á jørð, hann, ið bjargaði Dánjali undan ljónunum.” Dán. 6,27-28.
Tað er ikki neyðugt at toknast verðini við at blíva sum hon. Nei, vit seta okkara egna standard og slaka ikki - tó uttan at gerast ein moralpolitistur, tí tað halda vit øll vera leiðiligt. Vit skulu ikki flenna at skitnum skemti. Hví ikki sjálvur seta standardin og koma við góðum skemti. Tá ið eg eri í onkrari veitslu og hini skála, plagi eg at lyfta kolafløskuni og sigi: “Ja, men so má eg heldur siga: Halleluja.” Og so flenna tey.
11.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga í kirkju 4:8
„Farið tí og gerið øll fólkasløgini til lærusveinar mínar, við tað at tit doypa tey til navns faðirsins og sonarins og hins heilaga anda, “
Matt. 28,19
4. Johannes Amritzer
Ábraham var ein Guds høvdingur millum fólkið. Hann keypti ongan jarðarteig, tí hann og eftirkomarar hansara skuldu fáa landið einaferð seinni. Hann keypti Makpela-hellið staðin fyri. Eg eigi ikki Stockholm; men andaliga eigi eg tað. Vit hava ein stóran sal 5.300 m2. Og profetiskt eigi eg allar bussar, tok og pitsamatstovur.
Vit búgva í einum raðhúsum. Grannin er ein vanlig svensk familja - maðurin og konan hava bæði verið gift fyrr - so har er ein rúgva av børnum. Elsta dóttirin Linda var 16 ár og bleiv upp á vegin. “Eg hoyri, at Linda er við barn,” segði eg við pápan, tá ið eg møtti honum úti í túni.
“Ja,” segði hann, “vit trúðu, at smábarnatíðin hjá okkum var liðug. Men hon hevur avgjørt, at hon skal hava barnið, og so stuðla vit henni í tí.”
“Tað var av sonnum gott.”
Ein dagin møtti eg Lindu. “Eg hoyri, at tú ert upp á vegin,” segði eg.
“Ja,” segði hon ótrygg á málinum, “eg veit ikki, hvussu tað fer at ganga at gerast mamma.”
“Mamma verður tú, tá ið barnið kemur út, og tú fert at gerast ein fín mamma. Tú fert at megna bæði hetta og hatta.” Eg royndi at troysta og ugga hana og vera prestur fyri hana.
So kom barnið, og tá var Linda 17 ár. Eg fór inn við einari lítlari gávu at ynskja teimum til lukku. Eg taki hetta lítla í kneppið, og familja og vinir sita har í køkinum. Tá brádliga kemur Heilagi Andin yvir meg, og eg haldi, at tað er so stórt, at hetta barnið hevur fingið ein møguleika, tað var eingin sjálvfylgja. “Ger tað nakað, um eg vælsigni hetta barnið?” spyrji eg og bíði ikki eftir svari, men seti í at biðja Harran vælsigna hetta barnið og framtíð tess. Eg biði leingi, og tárini rulla. Øll familjan situr í køkinum, og tað er pinnakvirt. Heilagi Andin var har. Linda sat í sofuni og hugsaði: “Wau, hasin presturin brýggjar seg um son mín og meg. Hann er djarvur at biðja her í køkinum hjá okkum. Hann skal vera mín prestur!” Hon var bara 17 ár, og hetta sat hon og hugsaði innan í sær. Hon hevði ongantíð verið í nakrari kirkju. Hon kom í okkara kirkju, bleiv frelst og doypt, og hon hevur fingið 10 onnur fólk við sær í meinigheitina. Hon er ein av okkara bestu evangelistum. Tað er soleiðis, at tað virkar.
10.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga i kirkju 3:8
„Við trúgv var Ábraham lýðin, tá ið hann varð kallaður at fara burtur til ein stað, sum hann skuldi fáa í arv, og hann fór burtur, tó at hann ikki visti, hvar hann skuldi koma.“
Hebr.11,8
3 Johannes Amritzer
Og tá ið eg fari inn á eina matstovu at keypa okkum døgurða út við, sum vit skulu eta á einum steðgiplássi eftir gudstænastuna, spyrji eg: “Nú, hvussu gongst við fyritøkuni?”
“Nei, ikki serliga væl. Tað eru ov nógvir kappingarneytar.”
“So skulu vit biðja fyri tær,” sigi eg. So taki eg hond hansara og biði beint uppi yvir pengakassanum. Tá ið eg havi biðið eina løtu, siga tey: “So túsund takk, skalt tú hava.” Tá ið eg so komi aftur eina tíð seinni, spyrji eg: “Nú, hvussu gongst?” “Fínasta slag, tað gongur av tí allarbesta,” siga tey.
Og tá ið eg biði ov lítið fyri teimum, plaga tey at koma út á gøtuna og rópa: “Hoyr, tú prestur, tú gert eitt vánaligt arbeiði. Tú kanst ikki bara ferðast til onnur lond, tú mást brýggja teg um okkum her heima. Tú, sum hevur samband í erva, kanst tú ikki biðja fyri mær, so okkurt hendir her nú?” Og soleiðis verður tú prestur fyri alt samfelagið.
Eg haldi, at eitt stórt loyndarmál liggur fjalt í hesum at fara líka við øllum fólkum. Ábraham fór heimanífrá uttan at vita, hvar ið hann skuldi, lesa vit í
Hebrearabrævinum. Hann fór bara upp á eitt lyfti frá Gudi. Hann átti einki; men hann gekk runt í landinum, sum átti hann tað longu. Rómverjabrævið sigur, at Gud talar til ting, sum tey longu eru til, og soleiðis er tað eisini við trúnni. Trúgvin er ágangandi. Hon ræðist ikki. Hon er glað og er við yvirlutan. Hon tekur til sín. Ábraham átti ikki ein teig í landinum, men hann bar seg at, sum átti hann tað longu, og tí gjørdist hann ein andaligur vegleiðari. Tá ið Ábraham seinni fríar bróðurson sín Lot, kemur Melkizedek, kongur av Sjálem, og vælsignar Ábraham: “Signaður veri Ábram av Gudi hinum hægsta.” (1. Mós. 14,19) Hann veit, at teir tæna sama Gudi. Og tá ið hann seinni skal keypa eitt jarðarstykki, so hann fær jarðað Sáru, siga teir: “Tær nýtist ikki at keypa nakra jørð her. Tú ert sum ein Guds høvdingur okkara millum,” (1. Mós. 23,6) á enskum stendur: a prince of God. Er tað ikki stórbært? Teir trúðu, at Ábraham var ein andaligur vegvísari.
Og soleiðis er tað við tær. Nú kanst tú byrja. Fyrst fáa menniskju trúgv upp á tína trúgv, og seinni fáa tey sína egnu trúgv.
9.august 2026
Prestur hjá teimum ið ikki ganga i kirkju 2:8
„Og Jesus svaraði og segði við teir: »Ikki tarvast teimum frísku lækna, men teimum, ið ilt hava.“
Luk.5,31
2. Fyri einum ári síðani var eg eina prædikuferð í Oslo. Seint eitt leygarkvøld spákaði eg oman eftir Karl Johan. Tá gjørdist eg skelkaður. Har var fult av vesturafrikanskum skøkjum allan vegin, líka oman til slottið. Eg nevndi hetta við ein fyristøðumann, og hann svaraði: “Johannes, tú skuldi ansa betur eftir tær, so tú ikki verður sæddur saman við slíkum fólkum.
“Eg hugsi, at Jesus hevði verið har,” svaraði eg, “tí hann var ikki bara saman við teimum frísku, men hann leitaði upp tey sjúku. Soleiðis er tann Jesus, sum eg kenni.”
Eg plagi at ganga gjøgnum gøturnar í Stockholm. Stockholm er jú mín býur, og øll fólkini har eru í mínari samkomu. Tað er bara tað, at tey vita tað ikki enn. Eg plagi at fara yvir á busssteðgistaðið, og so veittri eg og sigi: “Hey, hey!”
“Kennast vit?” spyrja tey so.
“Nei,” sigi eg, “fyri tað fyrsta eri eg eysturríkari, og tí heilsi eg upp á fólk, og fyri tað næsta eri eg kristin og prestur, og fyri tað triðja eri eg tín prestur.”
“So! Men eg gangi ikki í nakrari kirkju!”
“Nei, men nú má eg heldur greiða tær frá tí.” Og so eru vit við evnið.
Eg fór oman í handilsmiðstøðina. Har eru altíð so nógvir muslimar. “Eg eri prestur og trúboðari, og eg skal til Afrika at prædika fyri muslimum. Hvørji klæði halda tit, at eg skal fara í?” rópti eg. Á, sum teir løgdu alla sál sína í at hjálpa mær. “Halda tit, at muslimarnir fara at taka ímóti mær?”
“Ja, so avgjørt,” siga teir.
Og næstu ferð eg kom oman í handilsmiðstøðina, komu allir rennandi: “Nú trúboðarin, gekst tað væl hjá tær?”
8.august 2026
Prestur hjá teimum, ið ikki ganga í kirkju 1:8
„Men tá ið hann hoyrdi tað, segði hann: »Ikki tarvast teimum frísku lækna, men teimum, ið hava ilt. “
Matt.9,12
Tað varð funnist at Jesusi, av tí at hann var saman við teimum “skeivu” fólkunum, skøkjum, tollarum og syndarum. Men Jesus svaraði, at tað vóru ikki tey frísku, ið tørvaðu lækna, men tey, ið sjúk vóru. (Matt. 9,12)
1. Johannes Amritzer
Í Svøríki ganga ikki nógv fólk í kirkju. Tá ið eg so komi í prát við fólk, sigi eg við tey, at eg eri prestur hjá teimum, sum ikki ganga í kirkju, fyri at tað skal vera líka fyri báðar partar.
“Ja, hatta er fínt,” siga tey so.
“Íðan, gongur tú í kirkju?” spyrji eg tá.
“Nei, ikki vanliga.”
“Ja, men so eri eg tín prestur.
“Ja, tað mást tú vera,” svara tey og fara at flenna eitt sindur fjálturstungin.
“Tað er ikki hvønn dag, at tú hittir tín prest. Hevur tú okkurt upp á hjartað, so sig tað nú, tí nú hevur tú møguleikan.”
“Ja, men tær nýtist ikki at brýggja teg um tað,” svara tey.
“Ver nú ikki býttur. Brandmenn sløkkja eld, politiið heldur skil á. Lat meg gera mítt arbeiði.”
So flenna tey eitt sindur órólig. Men eg sigi: “Skulu vit koma í gongd.” Og so vellir tað fram úr teimum sum ein áarstreymur, tað, ið tyngir tey. Eg spyrji ikki, um eg kann biðja fyri teimum. Eg taki í hond teirra og sigi heilt einfalt: “Nú biðja vit!”
Og stór ting henda. Eg leiði menniskju til frelsu, menniskju verða grødd, doypt í Heilaga Andanum, allastaðni á gøtum, í bussum, í tokinum.
Fyri 14 døgum síðani skrivaði eg meg inn á eitt hotell. Eg fekk rúm 216.
“Hava tit nakrantíð prestar her?” spurdi eg.
“Jú, tað kemur fyri.”
“Ja, eg eri prestur; men ikki ein hvør sum helst prestur. Eg eri í starvi í 24 tímar, standby. So um tit fáa trupulleikar í barrini, ringið so ikki eftir politinum. Ringið 216 eftir mær. Nú eri eg prestur á hotellinum, so leingi sum eg eri her.”
“Á, sum tað er gott,” siga tey so og fáa tár í eyguni, “tað er so gott við einum presti, sum brýggjar seg um menniskju.” Fólk í Noregi og Svøríki eru als ikki so langt burtur frá Gudi, sum vit halda.
Í Jesu høvuðsprestabøn biður Jesus soleiðis: “Eins og tú hevur sent meg í heimin, soleiðis havi eg eisini sent teir í heimin.” Jóh. 17,18. Tá ið eg fyri 18 árum síðani gjørdist kristin, skilti eg, at orðið “heimurin” var eitt neiligt orð, og tað skilji eg á ein hátt. Vit tosa um henda heimsins Gud, heimsins anda o.s.fr. Men samstundis lesa vit í Jóh. 3,16, at tað var henda heimin, at Gud elskaði so høgt, at hann kom niður at doyggja fyri hann. Jesus segði, at vit skulu liva mitt í heiminum, men ikki av heiminum. (Jóh. 17) Vit skulu elska henda heim, so at vit ikki ekskludera menniskju, vísa teimum burtur, men inkludera menniskju, rokna tey uppí.
7.august 2026
1. sálmur
„Hann er eins og træið, plantað við áarløkir, ið aldin gevur í tøkum tíma, og hvørs leyv ei følnar; alt, ið hann ger, honum eydnast skal. “
Salme 1,3
1. sálmur er góður at grunda um í hesum krepputíðum. Hetta er ein kreppa, sum okkara politikarar fara heldur lættliga um, tí tað gevur jú stig at vera jaligur og lova okkum, at okkara politikkur og fíggjarstandur eru trygg - okkum kunnu tit líta á, kæru borgarar.
Men hvat nú, um kreppan einki hevur við politik at gera? Hvat, um tað er Gud, sum dømir hesa heimsins skipan? So fara sjálvt tær snildastu ætlanir og hjálpipakkar at falla til jarðar sum rotin súrepli.
Sum Guds børn hava vit tey forrættindi, at Gud hevur givið okkum lyfti í orði sínum, sum vegleiða og ugga okkum. Tí er tað neyðugt hjá okkum at liva í Guds orði, ja, at “hava orð hansara í tonkunum bæði dag og nátt”, sum sagt verður í 1. sálmi, tí Guds lyfti eru nógvar ferðir meira virðismikil enn hjálpipakkarnir hjá politikarunum.
Brúka tessvegna tíð at lesa 1. sálm og grunda á lyftini. Tað eru signingar at fáa hjá teimum, sum vilja gera Guds vilja. Vit bera frukt og altíð grøn bløð - eisini í krepputíðum. Alt, sum vit gera, eydnast fyri okkum. Harrin hjálpir teimum, sum gera vilja hansara. Altíð grøn bløð - eisini tá ið alt annað følnar.
Men so koma tey ræðandi orðini: „Ikki gongst soleiðis vándum monnum, men eins og bos teir eru, ið fýkur fyri vindi. “
Himmalski Faðir! Drag menniskju til tín í hesi tíð, har mong eru óttafull og ótrygg av teimum ristingum, sum fara fram. Halt okkum tætt inn at tær, so at vit kunnu vera vitni um títt kærleiksfulla trúfesti og tíni evni at lata okkum bera frukt og grøn bløð, tá ið alt annað følnar uttan um okkum. Takk, at tú letur lív okkara eydnast til tína æru og sum ein vitnisburð fyri menniskjum kring okkum. Í Jesu navni, amen! Moses Hansen Effie Campbell umsetti
6.august 2026
Veðurtíðindi úr himli
„Tí at sonur Guðs, Kristus Jesus, sum tykkara millum er prædikaður av okkum, av mær og Silvanusi og Timoteusi, var ikki bæði ja og nei, men ja er tað vorðið í honum. Tí at so mangar sum Guðs fyrijáttanir eru, í honum hava tær ja sítt, og fáa tí eisini við honum amen sítt, Guði til æru við okkum. “
2.Kor.1,19-20
Evangeliið er sum himmalska sólskinið. Rættvísissólin reis á Golgata, meðan “regnið” kom, tá ið Andin varð útheltur á hvítusunnudegi. Ælabogin vitnar um, at øll Guds lyfti hava fingið sítt ja í Jesusi, og at Gud ikki longur er vreiður inn á okkum, tí vreiðin rakti Jesus í staðin fyri.
e.c. Ums.
5.august 2026
Kvinnur, verið klárvaknar
„Eg eri hin góði hirðin. Hin góði hirðin setir lív sítt til fyri seyðirnar. “
Jóh.10,11
“Ein teirra, sum stóð á odda fyri bíbliukvinnunum í London, greiðir frá hesi skelkandi hending:
Eitt sunnukvøld, tá ið bíbliutímin var liðugur, og allar konurnar vóru farnar, varð ein fátæk kona verandi eftir. Hon spurdi, um hon kundi fáa orðið á meg. Hon segði, at ein kona, sum lá at doyggja, so fegin vildi síggja meg, og hon spurdi, um eg ikki nú beinanvegin kundi fara at vitja hana.
Eg bar meg undan og segði, at eg var bæði móð og troytt, og harumframt var tað uttan fyri mína sókn, og tey kundu heilt vist fáa fatur á einum presti í grannalagnum.
“Maðurin fer ongantíð at loyva tí,” segði konan og legði afturat, meðan hon hugdi bønliga upp á meg: “Á, góða frúa, farið. Tygum fara ongantíð at angra tað!”
Eg fór so avstað. Tá ið eg kom til staðið, var eg so fyrivarin, at eg bað vognstjóran bíða eftir mær og banka á dyrnar, um eg ikki var afturkomin innan ein hálvan tíma. So miklan ótta hevði eg, og so nógv beyð henda vitjanin mær ímóti.
Tað tóktist, sum væntaðu tey meg, tí ein kona vísti mær upp gjøgnum trappurnar, og enn skilligari sá eg á andlitinum á hesi sjúku, at hon bíðaði við longsli eftir mær, og at tað var gott, at eg kom. Dagin eftir hevði tað verið ov seint.
Eg fór yvir, har hin sjúka lá, tók í hond hennara og segði, at eg kom, tí eg var biðin at koma. Hon smíltist veikt, men segði einki. Kortini kendi eg á mær, at vit vóru vinir og systrar í Harranum.
Hurðin var opin inn í eitt annað kamar, og haðani hoyrdust ljóð og skav, sum boðaðu frá, at onkur var inni har. Eg kendi ampa á mær, men spurdi eina konu, sum eisini var inni í hesum sjúkrakamarinum, um tey høvdu nakra Bíbliu. Men hon tóktist at vera deyv og svaraði ikki, og tá ið eg setti tí sjúku sama spurning, sá eg, at hon var stumm. Eg visti ikki av hvørji grund. Eg bara sá, at soleiðis var tað. Hon risti við høvdinum, og eg skilti tað soleiðis, at tey høvdu onga Bíbliu.
Eg tók so Nýggja Testamenti hjá mær og las fyri henni úr Jóhannes evangelii um hin góða hirðan í 10. kapitli. Ein innilig gleði lýsti av andliti hennara, og tá ið eg var liðug at lesa, segði eg tí: “Tygum elska hann altso?”
Tað eygnabráið, ið møtti mær, talaði so inniliga um frið, gleði og álit, at eg kendi meg vísa í, at eg her tosaði við eitt Guds barn.
Hin sjúka hugdi nú uppeftir, helt saman hendur í bøn, hugdi síðani yvir á meg og legði hond sína á mína. Eg skilti meiningina og fall á knæ.
Skjótt hoyrdu vit út úr hinum kamarinum ein ógvisligan grát, soleiðis sum tú bara sjáldan hoyrir hann.
Eg hugdi upp á ta sjúku. Hon vísti mær trúlovingarringin, peikaði inn móti kamarinum og helt aftur saman hendur sum tekin, at eg skuldi halda áfram.
Hesin ógvisligi gráturin helt á, og eg skilti, at hann kom frá manninum hjá hesi sjúku.
Tá ið ein løta var farin, fór hin gamla konan á føtur, legði barnið í vøgguna, fall á knæ, og so fór hon eisini at gráta. Eg helt á at biðja, og tá ið eg endaði, lá henda sjúka útmaktað og líkbleik. Men ein undurfull glæma av friði, gleði og vón lýsti frá teimum líðandi og tærandi andlitsdrøgunum.
Eg segði henni farvæl. Hon rætti sínar klønu armar ímóti mær. Vit sóu ikki hvør aðra meir á hesi jørð. Hon doyði longu sama kvøld.
Seinni fekk eg at hoyra hennara søgu. Hon hevði verið einasta barnið hjá gudrøknu foreldrum sínum, og hon vaks upp úti á bygd. Hon var so sera vøkur, og ein ungur verðsligur maður gjørdist hugtikin av henni. Hann lætst at vera gudrøkin, men tað var alt hykl og kávalæti. Hon dugdi ikki at síggja, hvat ið búði í honum og fekk kærleika til hansara. Eina tíð helt hann á at spæla gudrøkin; men tá ið brúdleypið var gott og væl farið aftur um bak, blakaði hann allar lótir fyri borð.
Hann førdi ungu konu sína til London, burtur frá foreldrunum, sum hon ongantíð sá aftur. Hann tók Bíbliuna frá henni og eisini allar aðrar kristiligar bøkur, sum hann brendi, meðan hon mátti standa og hyggja at. Hann gav henni strong boð um ikki at fara á nakað kristiligt møti og vildi ikki loyva henni at koma saman við gudrøknum vinum.
Hetta vónbrotið slerdi púra beinini burtur undan henni. Hon small undir hesi líðingar byrðu. Hon tærdist spakuliga burtur, og ikki fyrr enn hon lá har, málleys og ikki før fyri at kunna “tvætla sínar søgur” - sum maðurin málbar seg - læt hann sær lynda at senda boð eftir mær, tí madam B., jarðarmóðirin, so staðiliga hevði noytt hann.
Á, dett lív! Hon var nítjan ára gomul, tá ið hon varð gift. Í fimm ár hevði hon livað uttan nakra Bíbliu ella aðra kristiliga bók, uttan høvi at hoyra Harrans orð ella koma saman við kristnum vinum. Á, tann ræðuligi smeitur!
Á, máttu allar trúgvandi gentur av sonnum verið klárvaknar og rópa av álvara til Harran Jesusar, meðan tíð er! Vissuliga haldi eg, at Harrin frelsti hana, og hetta er eitt av mongu prógvunum um hansara trúføstu umsorgan sum hirði fyri sínar sálir. Men, men, á tær líðingar! Tað er sera sjáldsamt, at slíkar hendingar enda á henda hátt; men viðhvørt síggja vit tað kortini til ugga og troyst í tí kallinum, vit hava.
Alt, sum eg helt vera so løgið, tá ið eg vitjaði hesa konu, hevði eg nú fingið greiði á, og eg havi ongantíð kunnað gloymt hesa vitjanina. Eg havi tó síðani frætt, at ein broyting skal vera farin fram við manninum.
Budskab fra Naadens Rige, Apríl 1906 Effie Campbell umsetti
4.august 2026
Guds orð
Tað er av alstórum týdningi at lesa Guds Orð hvønn dag. Hoyr:
1. „Jesus segði tá við teir Jødar, sum tikið høvdu við trúgv á hann: »Um tit verða verandi í orði mínum, tá eru tit av sonnum lærusveinar mínir, „
Jóh.8,31
“Um tit verða verandi í orði mínum, eru tit av sonnum lærusveinar mínir.”
2. „Tann, sum er av Guði, hoyrir Guðs orð; tit hoyra ikki, tess vegna at tit eru ikki av Guði.« “
Jóh. 8,47
“Tann, sum er av Gudi, hoyrir Guds orð.”
3. „Sanniliga, sanniliga sigi eg tykkum: Um nakar varðveitir orð mítt, skal hann um aldur og allar ævir ikki síggja deyðan.« “
Jóh. 8,51
e.c.
3.august 2026
Ferðin um Reyðahavið
„Hann tók seks hundrað úrvalshervagnar og allar hervagnar Egypta og mannaði teir allar við avrekskøppum. “
2.Mós.14,7
Aleksander Hvass var á Visjon Norge og greiddi frá um ferðina um Reyðahavið. Sinaihálvoyggin býtir Reyðahavið í helvt. Øðrumegin er Suezvíkin og hinumegin er Akabavíkin. Gomul frásøgn á mannamunni, sum røkkur aftur til Helenu, mammu Konstantin keisara, sigur, at ísraelsmenn fóru um Reyðahavið við Suezvíkina. Leitað hevur verið niðri á havsins botni har at vita, um nakrar leivdir av øllum vognunum og herinum hjá Farao var at finna. Har hava teir ongantíð funnið nakað, og er kristindómurin ofta hildin fyri spott av hesum.
Staðin fyri at svølgja alt rátt og trúgva gomlum frásøgnum, ber til at seta seg niður og granska Skriftina, hvat ið hon í grundini sigur. Kannar tú nøvnini har, so kemur tú eftir, at teir fóru tvørtur um Reyðahavið við Akabavíkina. Á einum stað har er vatnið 300 m djúpt, og har hava menn funnið hjól, vognstengur, mannabein, djórabein og svørð, alt yvirvaksið við korallum; men skapilsið á øllum hesum sæst skilliga.
https://www.messianic-literary.com/chariots.html
Bíblian sigur, at 600 úrvalshervagnar vóru við (2. Mós. 14,7). Hesir vognar vóru úr jarni, men hjólini vóru úr gulli. Korallir seta seg ikki á gull, og kavarar hava sæð hesi hjól liggja kilometur eftir kilometur og glitra í sólarljósinum. Effie Campbell umsetti
2.august 2026
Jarn og leir
„Men tað, at tú sást jarnið vera blandað við leirið, merkir, at tey skulu ganga í hjúnalag saman og kortini ikki verða sameind, eins og jarn ikki kann blandast við leir.“
Dánjal 2,43
David Hathaway
Vit lesa í Bíbliuni, at jarn kann ikki blandast við leir, tað ber ikki til: “Jarn kann ikki blandast við leir.” Dán. 2,43.
Dánjal profetur í Gamla Testamenti sá, at tað seinasta stóra ríkið fór at verða lagt í oyði, tá ið Jesus kemur aftur. Hann sá, at hetta ríkið fór at verða ein avloysari av Rómverjaríkinum úr jarni, sum var uppi á døgum, á fyrstu komu Jesusar á jørð (Dán. 2,40)
Hetta hernaðarríkið bleiv til tað Heilaga Rómverska Heimsveldið, og soleiðis heldur tað áfram til dagin í dag gjøgnum Evropeiska Uniónina (EU), síðani hon varð sett á stovn gjøgnum Rómsáttmálan í 1957.
Dánjal sá, at hetta heimsveldið nú er ein blandingur av jarni og leiri, og tað heldur ikki. Effie Campbell umsetti
1.august 2026
Skelkur ið setir í gongd
„Og tá ið hann læt eygu síni upp í helheimi, har sum hann var í pínu, sær hann Ábraham langt burtur og Lázarus í fangi hansara. “
Luk.16,23
Fyrr í tíðini ballaðu tey einki inn, tey søgdu tað hart og hvast. T.d. segði William Booth, stovnari Frelsunarhersins, sum gekk runt og hjálpti alkoholikarum: “Eg biði, at hvør einasti av offiserum mínum má vera í helviti í 10 minuttir, tí so sær hann, hvussu sær út inni har, og tískil vil hann restina av ævi síni boða Kristus og bjarga menniskjum frá hesum.”
e.c. Ums.