22.november 2026


Guds trúfesti

 

„Alt at ellisárum eri eg hin sami; eg beri tykkum, til hárini á tykkum grána; eg lyfti og fari undir tykkum, eg beri og bjargi tykkum. “
Es.46,4

 


Gud er trúfastur, ja, Hann er trúfastur heilt til endan. Í Jesaja 46,4 stendur: ”Alt at ellisárum eri eg hin sami; eg beri tykkum, til hárini á tykkum grána ...” Tá ið vit gerast gomul, veik og skroypilig, tá fer Gud ikki frá okkum. Nei, hann ber, lyftir og bjargar okkum. Vit kunnu leggja okkum afturá og hvíla okkum uppat hansara brósti.

 


Hetta fingu vit at sanna nú eitt kvøldið, tá ið vit vóru farin niðan á Lágargarð at halda andakt í samband við missiónsvikuna í Havn. Vit saknaðu eina konu, sum hevði verið so trúføst at gingið á møti í Meinigheitshúsinum, líka til hon ikki var ment longur. Hon fer at fylla 99 ár nú í summar.

 


Vit vóru tvær, sum fóru inn á kamarið hjá henni. Tá liggur hon í songini og syngur undurfulla sálmin hjá Brorson. Hon sá ikki okkum, tí hon lá í hálvmyrkri, og vit stóðu úti við dyrnar. Vit stóðu kvirrar, meðan hon sang. Tað var ein hugtakandi løta, og vit blivu so signaðar av hesum góðu orðunum. Tað er alt evangeliið, sum er savnað saman í hesum báðum versunum. Um evnini ganga fyri, og tú gloymir alt, so gloymir tú aldri Jesus, og hann heldur fast til endan. Les sangin tvær ferðir ígjøgnum, so tú rættiliga fært fatur á evangeliinum og sært, hvat ið Jesus hevur gjørt fyri teg.

 


Hvo vil mig anklage,

og for dommen drage

hen på Sinai?

Synden jeg bekender,

mig til Jesus vender,

så gør han mig fri.

Mød mig da

på Golgata!

Jesus skal min sag antage,

hvo vil mig anklage?

 


Hvo vil mig fordømme?
Jesu blodestrømme

sænker jeg mig i;

Gud i himmerige

dømme vil og sige:

Denne han er fri;

han er to’t

i Jesu blod!

Satan, synd og død må rømme,

hvo vil mig fordømme.

Effie Campbell

 


Hvo vil mig anklage...

 


Hvo vil mig anklage

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21.november 2026


Ein oyðimørk


„Men hann svaraði og segði: »Skrivað stendur: »Menniskjan livir ikki av breyði eina, men av hvørjum orði, ið gongur út av Guðs munni.« “
Matt.4,4

 


Í dag var eg á sjúkrahúsinum og vitjaði eina konu. Hon segði: "Andaliga mett, er tað sum ein oyðimørk her! Dugnaligir sjúkrarøktarfrøðingar og læknar taka sær av okkara likami. Men eingin gevur ella bjóðar okkum andaliga føði."

 


Tað er, sum okkara ættarlið hevur gjørt menniskjað til ein kropp, ein kropp, sum skal vera so vakur og væl trenaður sum gjørligt, ein kropp, sum kann umvælast líka til tað síðsta. Men eingin hugsar um, at í tí kroppinum býr ein andi og ein sál, sum hava minst líka so nógv brúk fyri umsorgan og røkt sum kroppurin.

 


Um ljós endiliga verður varpað á andan og sálina, verður tað til alt annað enn Jesus og Orðið, sum stendur fólki í boði. Ja, ein kristin sjúkrarøktarfrøðingur kann seta sítt starv í váða, um hon opinskárað bjóðar sær at lesa úr Guds orði og biðja fyri einum sjúklingi.

 


Jú meir eg upplivi av hasum slagnum, jú meir eri eg sannførdur um, at eg vil vera ein vatnberi, ein, sum ber evangeliið, tað livandi vatnið, til menniskju í oyðimørkini.

Moses Hansen Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20.november 2026


Ánanias - eitt Harrans vitni

 

„Og ein, sum æt Ánanias, maður, sum óttaðist Guð eftir lógini, og sum hevði gott ummæli hjá øllum Jødum, ið har búðu, kom til mín og stóð framman fyri mær og segði: »Saul, bróðir, hygg upp!« Og eg hugdi upp á hann í somu stund “
Áps. 22,12-13

 


Vit skulu hyggja eftir tí, sum hendi Paulusi úr sjónarhorni Ánaniasar.

Í Damaskus var ein lærisveinur, sum kallaðist Ánanias. Brádliga kemur Ánanias inn í Harrans Krýniku, í himmalsins einastandandi frásøgn. Hann fær navn sítt prentað inn í ta søguna, sum skal verða søgd í ævinleikanum. Jesus segði við hann í einari sjón, at nú skuldi hann hitta ein heilt serligan mann. Hvussu mong í okkara grannalagi kann Gud tosa við í sjónum og opinberingum?

 


Ánanias hevði, eftir at hann hevði møtt hinum upprisna Messiasi og roynt andans veldigu megi, vant sítt lærisveinaoyra at hoyra rødd Harrans. Hann hevði sæð, at Guds ríki ikki er ber orð, men kraft. Tað var ikki hitt skrivaða orðið, Logos, sum skapaði lív, men opinberingarorðið: Rema. "Eg kom ikki til tykkara sum ein meistari í málsnildni, men við anda og kraft," sigur Paulus nøkur áratíggju seinni.

 


Harrin kallaði hann við navni: "Ánanias!" Ánanias svaraði beinanvegin: "Her eri eg, Harri." Ánanias fekk eini boð: Far til handan og handan bústaðin, har fert tú at finna ein mann, sum biður. Hann hevur fingið at vitað, at ein maður, sum eitur Ánanias fer at koma og leggja hendurnar á seg, so at hann fær sjón sína aftur. Navn hansara er Saul úr Tarsus.

 


So vísur var Gud í, at Ánanias vildi fara, at hann hevði tosað við Paulus um, at hann fór at koma. Sjálvt navnið Saul setti ein skelk í gudsmannin, Ánanias. Saul var oddamaður fyri teir, ið forfylgdu tey kristnu. Hann hevði ætlað sær at avoyða minnið um Jesu eftirfylgjarar.

 


Ein bardagi um lív Saulusar fór fram í andaverðini. Hvussu fór hetta at enda? Fór hann at gerast ein harður mótstøðumaður, sum øll ræddust, ella hin mest virkisfúsi trúboðarin, sum hevur gingið á hesi jørð? Vit kenna bardagan millum andsmaktirnar. Jesus man á guddómligan hátt hava útvegað sær løgligan rætt at heysta inn Paulus, eina himmalska løgfrøðiliga heimild at steðga hesum mótstøðumanni og til radikalt at frelsa hann. Mundi tað í Guds lóg vera rættindi at heysta inn Paulus, tí veruleikin var, at teir, sum steinaðu Stefan, høvdu lagt klæði síni fyri føtur Paulusar.

 


Ella mundi tað búgva eitt ærligt ynski í hjarta Paulusar, eitt ynski at tæna Gudi? Tað var bara tað, at eitt klæði lá yvir andliti hansara, so hann ikki sá skilliga. Hann var íðin um Guds sakir, men ikki við skynsemi. Eitt radikalt møti við Jesus vildi frelst hann.

 


O, slíkt dýpi av ríkdómi og vísdómi og kunnskapi hjá Gudi! Ánanias mótmælti, tí hann hevði ongan hug at møta hesum manni. Hann hevði hoyrt nógv ófrættakend tíðindi um mannin.

 


"Far avstað!" segði Harrin. Avgerðin var longu tikin í trónsalinum. "Maðurin er eitt útvalt vitni at bera navn mítt fram fyri heidningar og kongar og Ísraels fólk, og tú skalt eisini siga honum, hvussu nógv hann eigur at líða fyri navns míns sakir," segði Harrin.

 

Í Ápostlasøguni 22. kap. stendur hin stóra tala Paulusar til landsmenn sínar í Jerusalem. Her greiðir hann sjálvur frá hendingini í Damaskus:

"Og ein, sum æt Ánanias, maður, sum óttaðist Gud eftir lógini, og sum hevði gott ummæli hjá øllum jødum, ið har búðu, kom til mín og stóð framman fyri mær og segði: "Saul, bróðir, hygg upp!" Og eg hugdi upp á hann í somu stund. Men hann segði: "Gud fedra vára hevur valt teg út til at vita vilja sín og síggja hin rættvísa og hoyra reyst av munni hansara; tí at tú skalt vera honum eitt vitni hjá øllum menniskjum um tað, sum tú hevur sæð og hoyrt. Og nú, hvørjum drálar tú eftir? Statt upp og lat teg verða doyptan og syndir tínar verða avtváaðar, og ákalla navn hansara."

 


Ánanias verður bara nevndur í hesi frásøgnini í Bíbliuni. Søgan veit at siga, at hann gjørdist leiðari fyri meinigheitirnar í Damaskusar økinum; men einki meir stendur skrivað um hann. Vit minnast hann, av tí at hann fór til verka, tá ið Harrin talaði við hann, og at hann var lýðin og gjørdi arbeiðið, ið hann varð biðin at gera. Treytin fyri einum atburði sum hansara er, at vit eru fylt av Heilagum Anda.

 


Paulus var ein av týdningarmestu monnunum at boða kristindómin í økinum kring Miðalhavið. Hann arbeiddi meir enn allir, hann skrivaði nógv, hann virkaði við sterkum náðigávum, sum bóru við sær stór undur og kraftargerðir. - Men tað er ein onnur søga. "SHALOM" Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19.november 2026


Einki aldursmark er fyri, nær tú kanst vitna

 


„Og Jesus steig fram og talaði til teirra og segði: »Mær er fingið alt valdið í himli og á jørð. Farið tí og gerið øll fólkasløgini til lærusveinar mínar, við tað at tit doypa tey til navns faðirsins og sonarins og hins heilaga anda, og við tað at tit læra tey at halda alt tað, ið eg havi boðið tykkum. Og sí, eg eri við tykkum allar dagar alt til veraldar enda.« “
Matt. 28,18-20

 


Oddvar Søvik

”Vit høvdu eina møtirøð, og kunngjørt varð frammanundan, at fólk kundu ringja inn bønarevni á eitt ávíst telefonnummar, so bleiv biðið fyri tí. Fólk sótu og tóku telefonina og skrivaðu bønarevnini á smáar lepar. Møtini blivu útvarpað.

Á einum seðli stóð: ”Kunnu tit biðja fyri mær? Eg vil blíva frelst beint nú!”

Oddvar kendi seg leiddan at siga inn í mikrofonina: ”Um tú lurtar, tak so hvønn setning upp eftir mær.” Tá ið bønin var liðug, segði Oddvar: ”Nú hevur tú tikið ímóti Frelsaranum. Nú ert tú frelst. Send inn navn og bústað, so skal eg koma at vitja teg í morgin.”

 


Hann fór. Konan var høgt uppi í 90-árunum. Hon segði, at Gud hevði ofta kallað á seg, og nú hevði hann sagt: ”Hetta er síðstu ferð, at eg kalli á teg!!!”

”Eg havi spilt øll hesi árini burtur, men nú vil eg brúka tíðina, sum eg havi eftir at virka fyri Harran. Gev mær nakrar av hasum traktatunum.” Hon fór so runt í trimum íbúðarblokkum, bankaði uppá og segði: ”Eg havi fingið tað so gott av at lesa hetta. Eg vil, at tit skulu fáa tað líka gott sum eg, tí gevi eg tykkum hesa traktatina.”

 

Tretivu fólk blivu frelst gjøgnum hennara arbeiði og gingu fast í Meinigheitshúsið. Henda konan var høgt uppi í 90 árunum. Øll kunnu gera okkurt! Effie Campbell

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18.november 2026


Flísin ella chippið

 

„Og tað fær allar, bæði smáar og stórar, bæði ríkar og fátækar, bæði frælsar og trælar til at seta sær merki á høgru hond sína ella á enni sítt, fyri at eingin skal kunna keypa ella selja uttan tann, sum hevur merkið, navn djórsins ella tal navns tess. Her ræður um vísdómin. Tann, sum hevur skil, hann rokni tal djórsins; tí at tað er tal mans, og tal hansara er seks hundrað og seksti og seks. “
Op.13,16-18

 


Tá ið Jóhannes var á oynni Patmos, sá hann inn í framtíðina, og tískil sá hann mangt, sum hann ikki visti, hvat ið var. Hann mátti so greiða frá tí í myndum. T.d. sá hann teknologiina. Hann sá, hvussu eingin kundi keypa og selja uttan tann, ið hevði djórsins merki, tess navn ella tess tal. Opb. 13,16-18.

Hetta er chippið, sum tey fáa skurðviðgjørt inn undir húðina á høgru hond sína ella pannuna. e.c. ums.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17.november 2026


Jesus

 

„Eg eri hin góði hirðin, og eg kenni mínar, og mínir kenna meg, “
Jóh.10,14

 


Tað er í honum, at vit rørast og eru til. Uttan hann høvdu vit einki. Hann var har, tá ið Gud skapti jørðina. Uttan hann eru vit uttan lív, uttan vón, uttan framtíð. Hann er SVARIÐ upp á innasta longsulin hjá menniskjum. Og tá ið vit vita, at Jesus er hin góði hirðin, sum vil fara frá øllum teimum 99 fyri at leita eftir tí, sum er burturkomið, síggja vit, hvussu høgt hann elskar hin einstaka. e.c. Ums.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16.november 2026


VIT

 

„Tá søgdu teir hvør við annan: »Komið og latum okkum knoða tigulsteinar og herða teir væl í eldi.« Soleiðis nýttu teir tigul í staðin fyri grót og jarðbik í staðin fyri kálk. Og teir søgdu: »Vit skulu byggja okkum borg og torn, hvørs tindur røkkur til himins og gera okkum navnframar, so at vit ikki spjaðast um alla jørðina!« “
1.Mos.11,3-4

 


Orsakið, um hetta ljóðar eitt sindur hástórt mótvegis teimum fólkunum, sum hava so høga útbúgving, og sum stríðast dag og nátt at bjarga okkara knøtti.

Bjarga honum frá kríggi, fátækradømi, hungursneyð, yvirgangi, misbrúki, náttúruvanlukkum og mongum øðrum. Tað er meir enn nóg mikið at arbeiða við fyri at bjarga knøttinum.

 


Men hvørja ferð eg hoyri um eina verkætlan, og tær eru mangar, so ljóðar ofta: ”VIT SKULU BJARGA KNØTTINUM!” … tá fái eg kuldaskjálvta.

 


Gud hevur skapt knøttin – og ta ferðina var alt sera gott. Men syndin kom inn – og síðani hava VIT, fet fyri fet, oyðilagt alt: Menniskju, djór og náttúru. Og nú, uttan at rokna við Gudi, siga vit: ”VIT SKULU BJARGA KNØTTINUM!”

 


Hetta minnir meg óhugnaliga nógv um støðuna eftir syndaflóðina, har synir og sonarkonurnar hjá Nóa byrjaðu eina nýggja verð, har tey skuldu spreiða seg út um alla jørðina. Men hvat gjørdu tey? Tey søgdu hvør við annan: ”Komið, latið OKKUM gera tigulstein og brenna hann væl!”

 


Tey brúktu tigulstein í staðin fyri grót og jarðbik í staðin fyri kálk. So søgdu teir: ”Komið, latið OKKUM byggja bý, og torn, sum røkkur heilt upp til himmals – latið okkum soleiðis GERA OKKUM NAVN, so vit skulu IKKI VERÐA SPJADDIR um alla jørðina.” (1. Mós. 11,3-4 V.D.)

 


Hvat var høvuðsdenturin hjá teimum? Ikki Gud, men OKKUM. Ikki Guds navn, men OKKARA navn. Ikki fyri at gera Guds vilja og spreiðast út um alla jørðina, men hitt øvugta: Fyri at vit IKKI skulu spreiðast út um alla jørðina.

Mannaættin hevur hildið fram í hasum sporinum. Tað einasta, vit hava lært, er, at vit ikki hava lært nakað.

 


VIT skulu bjarga jarðarknøttinum. Vit skulu gera okkum eitt navn. Vit skulu avgera, hvussu mong kyn tað eru. Vit skulu avgera, hvat ið eitt hjúnalag er. Vit kalla ikki eitt fostur eitt menniskja. Vit rokna ikki við Guds Orði. Vit avgera mørkini hjá Ísrael. Vit avgera tignarstøðuna hjá Jerusalem o.s. fr.

 


Tað er mitt í hesum myrkri og svikabrøgdum, at vit eru kallað at vera Sannleiki og Ljós og peika á Jesus, sum ikki bjargar hesari klótuni, men gevur okkum eina nýggja.

Moses Hansen. Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

15.november 2026


Mín lukka


"Men mítt góða er at vera Guði nær, til Harrans eg seti mína lít, til tess at boða frá øllum verkum tínum."
Sálmi 73,28

 

Eg havi ofta eitt ávíst skriftstað á munni, tí mær dámar tað so ómetaliga væl. Tað stendur í Sálmi 73,28: “At leve Gud nær er min lykke.” Á føroyskum ljóðar tað: “Mítt góða er at vera Gudi nær.”

 


Um tú spyrt fólk á gøtuni, hvat ið lukkan er, fert tú at fáa eina rúgvu av ymiskum svørum. Tað kann vera alt frá at vera millióningur til at vera forelskaður. Frá eini ferð upp á mánan til at hava góða heilsu. Frá at eiga ein Porche til at njóta ta setandi sólina. Frá at eiga hús á Hawaii til at hava ein kolonihava, o.s.fr. Eg eri púra sannførdur um, at tú skalt leita leingi eftir einum dana, ella fyri alt tað eftir einum menniskja, sum vil svara tær: “At liva Gudi nær er mín lukka!” Ella eitt svar, sum peikar tann vegin.

 


Men um hetta er tín lýsing av orðinum lukka, ert tú veruliga eitt eydnusamt menniskja. Tá hevur tú funnið lívsins loyndarmál. Tá er Himmalin opin fyri tær. Tá kanst tú siga við sálmaskaldinum í Sálmi 73, at “bert eg eri hjá tær, leggi eg einki í heimin, ... tí Gud er mín klettur.”

 


Um tað er hin stóra rúmdin ella tær smáu blómurnar, so er alt vakurt og yndisligt skapt av Gudi. Og hugsa tær: Hann er Pápi mín! At liva honum nær er mín stóra lukka!

 


Himmalski Faðir, takk, at tað er vorðið mín lukka at liva tær nær. Takk, at tú ert mín hjartans Klettur. Vit biðja teg, at tú vilt hella tín Anda út yvir land okkara, yvir Norðurlond, yvir Evropa, so at menniskju steðga á í síni jagstran eftir einari stuttari og fyribils lukku, og staðin fyri uppliva umvending frá vantrúgv til livandi trúgv á Jesus Kristus og ta sonnu, varandi og ævigu lukku, sum tað er at kenna teg. Í Jesu navni biðja og takka vit. Amen! Moses Hansen Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14.november 2026


Ert tú ríkur?


”Savnið tykkum ikki gripir á foldum, har sum mølur og rustur eta, og har sum tjóvar bróta inn og stjala; men savnið tykkum gripir í himli, har sum hvørki mølur ella rustur etur, og har sum tjóvar ikki bróta inn og stjala. ”
Matt.6,19-20

 


Í radioavísini í gjár (juni 2008) varð hesin spurningur settur fram: “Ert tú ríkur?” Seinni í sendingini varð lýst, hvat ið tú skalt hava í løn og eiga fyri at vera ríkur. Mánaðarlønin skal vera minst 58.000 kr, og tú skalt eiga minst 4,3 mill. kr. Uttan at brúka lummaroknara mátti eg staðfesta, at eg hoyri ikki upp í tey ríku sambært mátinum, ið henda verð setur.

 


Síðani fóru hugsanir mínar til Luk. 12,19-21, har ein maður segði við seg sjálvan:
„Og eg vil siga við sál mína: »Sál, nú hevur tú mikið góðs og fæ niður fyri til mong ár; hvíl teg nú, et og drekk og ver glað!« Men Guð segði við hann: »Tín dári! í hesi nátt verður sál tín heimtað av tær; og hvør skal tá fáa tað, sum tú hevur vunnið?« Soleiðis gongst tí, sum savnar sær ríkidømi og ikki er ríkur í Guði.« “

 

Tað er altso okkurt, sum eitur at vera “ríkur á jørð” og at vera “ríkur í Gudi”. Hesin maður, sum Jesus talar um, umboðar fleirtalið av menniskjum, sum bara kenna eitt slag av ríkidømi, nevniliga tað, sum kann gerast upp í góðsi og gulli, partabrøvum og lánsbrøvum, sethúsi, bili og báti.

 


Summi eru rík í Evro, onnur eru rík í dollarum, hóast hann er metlágur í virði. Og so eru tað tey, sum eru rík í Gudi, sum sigur við teg og meg: “Barn mítt! Alt mítt er títt!”

 

Eg hoyri ikki upp í tey ríku. Men tá ið eg hoyrdi spurningin í útvarpinum: “Ert tú ríkur?” svaraði eg kortini av mínum eintingum: “Ja, eg eri ógvuliga, ógvuliga ríkur! Tí synd mín er fyrigivin í Jesusi Kristi, og við honum havi eg fingið barnakor hja Gudi. Gud er Pápi mín, eg eri barn hansara. Hann elskar meg, hevur umsorgan fyri mær og leiðir meg rætta vegin líka til mítt himmalska heim. 58.000 kr í løn + eina ogn upp á 4,3 mill. blikna samanborið við mítt ríkidømi, sum tjóvar ikki kunnu stjala, og rustur og aldur ikki bíta á, og sum partabrævakursir og oljuprísur onga ávirkan hava á. Takk Faðir, av tí at eg eri ríkur í tær! Amen. Moses Hansen. Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13.november 2026


Laksalýs

 

„Elisa sendi út til hansara hesi boð: »Far og baða tær sjey ferðir í Jórdan, so skal hold títt grøðast, og tú verður reinur!« “
2.Kong.5,10

 


Eg sat og hugdi eftir Bedehuskanalen. Sendingin kallaðist ”Samtalen”. Har var eitt pallborð við fýra fólkum. Tey tosaðu um, hvussu tú kanst hoyra frá Gudi. Tann eini maðurin segði so: ”Tú kanst hoyra Hann tosa beinleiðis við teg, ella tú kanst síggja eina mynd.”


So fór hesin maðurin undir at siga frá: ”Eg havi ein vinmann, sum fór undir laksaaling fyri árum síðani (2006), tá ið alingin rættiliga tók dik á seg. Men tá ið nøkur ár vóru farin, kom lús í aliringin. Har stóð illa til. Hann visti hvørki út ella inn. Hann var trúgvandi maður, so hann vendi sær til Harrans og bað Hann siga sær, hvat ið hann nú skuldi gera. Tá sá hann eina mynd. Hann sá eitt stórt egg. (Maðurin, sum greiddi frá hesum, vísti við hondunum, hvussu stórt eggið var. Eg meti tað mundi vera eini 16 cm). Hann, sum átti aliringin, fekk gjørt sær tvey sovorðin egg, og so loraði hann tey niður í ringin. Hetta loysti trupulleikan.


Einaferð, tá ið hesin maðurin skuldi á ein aðalfund hjá Marine Harvest, spurdu hinir hann, hvussu hann fekk henda løgna tankan, at hasi eggini kundu hjálpa. Tá svaraði hann: ”Tað er ikki mær fyri at takka. Eg visti hvørki út ella inn.” Og meðan hann peikaði upp móti himli, segði hann: ”Eg spurdi Hann, sum var til, áðrenn eggið og hønan vórðu skapað!!”

 

Ja, Harrans loysnir kunnu viðhvørt tykjast heldur løgnar; men hatta møta vit fleiri ferðir í Gamla Testamenti. Her eru tvey dømi. Í 2. Mós. 15, 23 – 25 lesa vit, at Ísraels fólk komu til eitt vatn, men tað var ikki drekkandi, tí tað var so beiskt. So meylaðu tey inn á Móses, sum fór at rópa á Harran. Harrin vísti honum á eitt træ og bað hann blaka tað niður í vatnið, og so bleiv tað drekkandi.

 

Eitt annað dømi er um profetin Elisa í 2. Kongab. 4,38 – 41, har profeturin bað tænara sín fara út í hagan og henta urtir. Tænarin tók eina rúgvu av villum agurkum. Men tá ið etast skuldi, róptu lærusveinarnir hjá Elisa: ”Deyðin er í pottinum!” Maturin var ikki etandi. Men Elisa bað teir geva sær eitt sindur av mjøli, sum hann stoytti í pottin og rørdi runt. Tá var tað hin besti grýturættur.

Effie Campbell

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12.november 2026


Tá ið tað ógjørliga kortini hendir... 2:2


„Men úr teirri bygdini trúðu mangir av Sámáriubúgvum á hann fyri orð konunnar, tá ið hon vitnaði: »Hann hevur sagt mær alt tað, sum eg havi gjørt.« “
Jóh.4,39

 


Bara nøkur fá okkara liva enn

Blaðið hjá Evangeliesenteret "Ennå er det håp" hevur vitjað Hilde meir enn 15 ár eftir hennara broyting. Nú er hon væl fyri við egnari hugnaligari íbúð í Larvik. Hon hevur tikið koyrikort og keypt sær bil. Eftir eitt lív á ranguni kann hon í dag brúka tær royndirnar, hon gjørdi í tí ringa tíðarskeiðinum í lívi sínum, til okkurt gott og uppbyggjandi fyri menniskju, sum uppliva, at lívið viðhvørt kann vera fløkjasligt. Og hon greiðir frá:

"Í dag eru vit bara eini tvey, sum eru á lívi av tí gamla bólkinum, sum taldi yvir 20 persónar. Hini eru deyð av rúsi. Og eg var eingin sibbi, tá ið talan var um at drekka. Eg livdi tað harða lívið í 25 ár og endaði við at gerast ein rúsmisnýtari, sum eingin helt tað vera møguligt at bjarga.

 


Men tað ógjørliga hendi kortini

Nú havi eg verið rúsfrí í meir enn 13 ár, og eg veit, at eg ikki ynski at fjeppast og amast uppi í alkoholi aftur. Í dag síggi eg, hvussu Jesus hevur varðveitt meg tey árini, eg var rúsað. Og eg slapp at byrja av nýggjum við blonkum ørkum í 1997.

 


Eg var so langt niðri, sum eg bara kundi koma, og eg var móð av lívinum. Mær tykti, sum eg slapp ikki úr hesum. Eg hevði verið fleiri ferðir á Bláa Krossi, men einki hjálpti. Agnes, sum eg ikki kom at kenna rættiliga væl, fyrr enn eftir at Bjørn var deyður í 1981, gjørdi alt, hon kundi, at fáa meg aftur á beint. Hon tók sær av mær og hjálpti mær at fáa viðurskiftini í rætt lag aftur, og hon var ein stuðul, sum megnaði at fáa meg at líta ljósari at tilveruni, hóast eg ofta datt útí aftur. Eitt er at sleppa tær av við rúsin; men tað, sum hevur størstan týdning, er at skifta umhvørvi. Tað ber snøkt sagt ikki til hjá tær at ganga saman við teimum gomlu vinunum. Brýtur tú út, so verður tú eisini illa kendur, so tað er ógvuliga torført. Eg megnaði tað ikki.

 


Fyri mín part síggi eg tað so, at Gud hevur havt eina ætlan við lívi mínum; men eg var á villum vegum, uttan fyri ætlan hansara. Men Jesus gevst ongantíð.

 


Sat einsamøll í stovuni heima

Eg vildi burtur úr rúsumhvørvinum, men einki hjálpti í mínari støðu. Um hesa tíðina var eg eisini komin at kenna nøkur úr tí kristna umhvørvinum, og tey róku "Stovuna", eitt tiltak hjá hvítusunnusamkomuni í Larvik.

 


Fyri meg kom loysnin ein februardag í 1997. Eg sat heima í egnu stovu míni, uttan at vera ávirka av nøkrum. Eg var einsamøll heima - tað var kvøld, myrkt var úti, og tað var bølamyrkt innan í mær. Tá hevði eg fullkomiliga mist vónina. Tað bar ikki til at koma longur niður við lívi mínum. Eg ynskti mest av øllum, at lívið skuldi enda har og tá. Mær tókti, at allir møguleikar vóru royndir. Alt var farið í baklás.

 


Tá bað eg hesa einfaldu bønina: "Jesus, um tú ert til, so mást tú hjálpa mær út úr hesum."

 


Eg dugi ikki at greiða frá, hvat ið hendi teir næstu minuttirnar. Tað var sum ein heitur streymur fór gjøgnum allan kroppin á mær, og alt lív mítt varð fullkomiliga broytt. Alt kom so brádliga, og eg fataði ikki, hvat ið tað var, sum hendi, so eg royndi at doyva tað við einum glasi av brennivíni; men eg upplivdi bara at gerast ómetaliga sjúk.

 


Í tí løtuni skilti eg, at eg hevði møtt einari kraft, sum var sterkari enn alkoholið, og síðani tað kvøldið, havi eg fingið loyvi at liva eitt lív uttan rús.

Í fyrstuni vóru tað helst ikki øll, sum trúðu mær. Men í dag síggja tey, at tað heldur - tað, sum eg upplivdi.

 


Eftir at eg varð frelst, havi eg virkað fyri Harran. Eg fari út ymsastaðni og sigi, hvat ið fekk meg út úr rúsumhvørvinum. Og í dag eri eg við í hvítusunnusamkomuni í Betania í Larvik, og eg stórtrívist í tí umhvørvinum. Um eg kann vera til ugga og hjálp fyri onnur, so er tað jú gott. Og eg kenni, at tá ið eg kann geva Jesusi æruna og siga øðrum frá, hvat ið hann hevur gjørt fyri meg, so er tað okkurt, sum kann fáa týdning fyri onnur.

 


Í dag er Jesus miðdepilin í lívi mínum, og eg havi funnið eitt trygt og gott umhvørvi í hvítusunnusamkomuni. Fyri 30 árum síðani var tað helst eingin, sum trúði, at eg - Hilde Martinsen - ein dag skuldi vera uppi í sangkórinum í Betania. Men eitt møti við Jesus kann seta sjálvt tann mest bundna rúsmisnýtaran í frælsi," sigur Hilde Martinsen.

- - -

Oddvar Schjølberg hevur skrivað hesa greinina. Hon stendur í einari bók, sum kom á vári 2011 og kallast "Tyskertøsen som ble gatas samaritan". Henda greinin stóð í blaðnum "Ennå er det håp!" Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11.november 2026

 


Tá ið tað ógjørliga kortini hendir... 1:2

 


„Og hann ferðaðist um í øllum Galileulandi, lærdi í samkomuhúsum teirra og prædikaði gleðiboðskapin um ríkið og grøddi hvørja sjúku og hvørja ilsku hjá fólki. “
Matt.4,23

 


Orðini "Enn er vón!" vóru beint tað øvugta av tí, fólk og myndugleikar hildu um Hilde Martinsen.

 


Við einum góðum og tryggum uppvøkstri heima í Kvelde, eitt sindur norðan fyri Larvik, hevði hon allar møguleikar at eydnast. Kortini kom hon sær í óføri. Hon var full fyrstu ferð bara 12 ára gomul. Tá ið hon var liðug við skúlan, fekk hon starv; men rúsurin fekk meir og meir vald á henni, og sum 15 ára gomul var hon alkoholikari og livdi eitt hart lív tey komandi 25 árini.

 


Ein av teimum, sum royndi at hjálpa Hilde, var Agnes Møller Jensen. Agnes hevði verið góð við ein týskan hermann undir krígnum og hevði fingið sonin Bjørn Toni við honum. Bjørn dugdi ikki at handfara trupulleikarnar, sum hann rendi seg í sum "týskaraungi", og hann endaði úti á gøtuni sum heimleysur saman við gott og væl 20 øðrum ungdómum, og ein teirra var Hilde. Hon greiðir soleiðis frá:

"Eg hitti Bjørn í rúsumhvørvinum. Sum týskaraungi bleiv hann eisini happaður í drykkjuumhvørvinum, helst tá ið fólk høvdu kenning. Tá róptu tey eftir honum: "Har kemur týskaraungin." Hetta var sárt og ein sálarligur snuddur fyri hann.

Eg minnist væl, at Agnes ofta var úti og leitaði eftir soni sínum. Í dag skilji eg væl tann óttan, hon kendi á sær um Bjørn, og at hon legði doyðin á at fáa hann burtur úr rúsumhvørvinum.

 


Eg visti sum oftast, hvar ið hon kundi finna hann, tí eg gekk jú í sama umhvørvinum; men tað var ikki altíð líka væl umtókt, tá ið Agnes kom, tí tá loypti hon á ein hátt split í okkara umhvørvi, og vit vildu helst hava frið og rúsa okkum. Men tað gjørdist bara verri og verri fyri mín part. Í okkara umhvørvi brúktu vit alkohol, tablettir og hasj, og hetta gjørdist eg næstan beinanvegin bundin av.

 


Men Agnes var byrjað við síni egnu hjálparætlan, og hon fekk tvey hús frá kommununi. Annars hevði ætlanin verið, at tey skuldu brennast niður í eini sløkkivenjing; men táverandi framsøgufólk fekk broytt hesa viðtøku. Nú gjørdust húsini staðin fyri ein hjálparstøð fyri tey niðurundirkomnu. Her fingu vit mat og húsarúm, tá ið lívið gjørdist ov torført," greiðir Hilde frá.

 


"Tað er ikki at taka munnin ov fullan, tá ið vit siga, at tað, sum Agnes gjørdi, var heilt privat. Í bakrúminum aftan fyri handilin og skósmiðjuna, sum hon eisini rak, ruddaði hon, so rúm gjørdist til eina "móttøku" fyri ólukkulig menniskju. Hetta vóru fólk, sum stríddust við at fáa lívið á rætt kjøl. Og vit vóru nógv í tali, eisini í Larvik. Listin við nøvnum vaks støðugt, hetta vóru menniskju, sum vóru við undirlutan í einum meir og meir hørðum og krevjandi samfelagi.

 


Hjá Agnes var gáttin lág. Har var høgt til loft og vítt til veggja, og næstakærleiki møtti teimum niðurundirkomnu. Skrivstovutíðin sveiggjaði sum pendulið i klokkuni, sjálvt um mong av teimum vitjandi helst komu eftir afturlatingartíð. Trupulleikarnir hjá fólki hava ikki fasta klokkutíð, og teir verða vanliga nógvar ferðir størri, tá ið náttarmyrkrið kom, og kvirran valdaði," sigur Hilde, sum veit alt ov væl, hvat ið tað er, hon tosar um.

 


Vit hittu Agnes Møller Jensen, og hon sigur um Hilde:

"Eg royndi at vísa Hilde, at tað lívið, hon livdi, var einki lív. Onkuntíð megnaði hon at halda seg burtur frá rúsinum fyri síðani at detta útí aftur. Tá ið hon var ringast fyri, var hon so rúsað, at hon mátti sita úti á trappuni og eta, og tað hevur hon ongantíð gloymt.

 


Men okkurt hendi - tí í dag er Hilde vorðin ein flott dama. Hon gongur í Betania og hevur fingið skil á lívi sínum. Hon, sum fyrst var púra niðurundirkomin av rúsi, er í dag ein týdningarmikil persónur, sum hjálpir øðrum, sum hava tað ringt. Tað, sum er hent við henni, er eitt satt undur," sigur Agnes Møller Jensen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10.november 2026


Fær Gud meg í talu?

 

„Tí verður tað sagt: »Vakna, tú, sum svevur, og rís upp frá deyðum, og tá skal Kristus lýsa fyri tær!« “
Ef.5,14

 


Fartelefonir, farteldur, hondteldur og elektroniskir álmanakkar gerast lættliga eitt slag av einum trælafúta fyri okkum. Latið okkum spyrja okkum sjálv: “Sleppur Gud at steðga mær? Kann hann fáa mítt uppmerksemi við øðrum enn einari vanlukku?”

e.c. Ums.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9.november 2026

 

Guds langmóð

 

"Ella vanvirðir tú ríkidømið av góðsku hansara og tolmóði og langmóði, og veitst ikki, at Guðs góðska leiðir teg til umvendingar?"
Róm. 2,4

 

Gud er ógvuliga tolin og langmóðigur; men tað er eitt mark. Onkur hevur sammett Guds langmóð við eitt elastikk. Hann toyggir og toyggir elastikkið út, tí hann vil ikki, at nakar skal glatast. Men at enda brestur elastikkið, og tá eru menniskju farin út um markið, t.d. Judas og menniskjuni á Nóa døgum. 1. Pæt. 3,20. e.c. Ums.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

8.november 2026

 

Hevði bíbliutímar í mosku


„Farið tí og gerið øll fólkasløgini til lærusveinar mínar, við tað at tit doypa tey til navns faðirsins og sonarins og hins heilaga anda, og við tað at tit læra tey at halda alt tað, ið eg havi boðið tykkum. Og sí, eg eri við tykkum allar dagar alt til veraldar enda.« “
Matt.28,19-20

 


Av trygdarávum kunnu vit ikki nevna tey røttu nøvnini ella støðini; men skrivstova okkara váttar, at henda søgan er sonn, og at skrivstovan javna hevur samband við hesa konuna.

 


Mona var kend fyri sítt skarpa vit og leiðsluevni. Hon undirvísti á lærda háskúlanum í norðurafrikanska býnum, har hon búði, og hon var høgt í metum, av tí at hon var kona ein kendan átrúnaðar leiðara.

 


Tey hoyrdu til ein serliga afturhaldshugaðan bólk, har konufólkini gingu í svørtum hijab, sum fjaldi allan kroppin, bara eyguni sóust. Ein dagin, meðan maðurin var úti, kom Mona fram á eina nýggja sjónvarpsrás. Vanliga hevði hon ikki hugt at einari kristnari rás; men har var okkurt í sendingini, sum henni dámdi. Hon gjørdist skjótt sera hugtikin av innihaldinum og støðugt meira bilsin av tí, sum hon hoyrdi og sá. Av tí at hon kendi koranina ógvuliga væl, kannaði hon skriftstøðini at vita, um tað hon hoyrdi í sjónvarpinum, veruliga var so. Tað, sum hon kom fram til, gjørdi hana so bilsna, at hon mátti ringja til nummarið á skíggjanum. Hetta var arabiska fylgisveina rásin, sum hon hevði hugt at, og hon kom nu í samband við skrivstovuna hjá Miracle Channel í Stockholmi. Hetta er ein skrivstova, sum hjálpir fólki á veg í teirra trúarlívi. Har vóru vegleiðarar, sum so við og við fingu leitt hana til Jesus og biðið við henni til frelsu.

 


BÍBLIUTÍMAR Í MOSKUNI

Mona var longu sum ein fyristøðukvinna millum hinar konurnar, og skjótt fór hon at luta tað, hon hevði givið sær far um, við tvær vinkonur undir møtinum í moskuni. Tær kendu seg tryggar í moskuni, har eingin hevði varhugan av, hvat ið tær tókust við. Skjótt undirvísti Mona fast einum heilum bólki av kvinnum í moskuni, sum komu at lesa í Bíbliuni og biðja til Jesus! Nógvar í bólkinum tóku ímóti evangeliinum, og bólkurin helt á at vaksa. Men ein dagin var heilt galið. Bólkurin var vaksin til yvir 25 konur, og ein av teimum nýggju, sum var komin upp í bólkin, meldaði tær til leiðsluna.

 


AVDÚKAÐ

Allar konurnar máttu flýggja fyri lívinum, so skjótt sum tær kundu. Mona var heilt tikin av bóli, tí tá ið hon kom heim, var øll familjan savnað. Har varð hon bæði sligin og pínd. Hon bønaði og bað mannin og slektina ikki at sláa seg framman fyri børnunum; men eitt systkinabarn svaraði, at tey skuldu vísa børnunum eina ferð fyri allar, hvat ið hendi við einum vantrúgvandi. Bløðandi varð hon so skumpað inn á baðirúmið, og hurðin varð læst aftan fyri hana. Hon hoyrdi gjøgnum hurðina, at tey stóðu úti á gongini og skiftu orð um, hvat ið tey skuldu gera við hana, og hon hoyrdi, at ætlanin var at drepa hana við at leggja hana í baðikarið og geva henni elektriskt sjokk við hárturkaranum, so at tað skuldi síggja út sum ein ólukka.

 


TIL RÝMINGAR

Meðan Mona hoyrdi hetta, sá hon seg sjálva í speglinum. Hon græt, meðan hon rópti til Gud: "Jesus, eg elski teg! Ert tú nøgdur við tað, sum hendir? Er tað hetta, sum tú vilt hava, at tey skulu gera við meg?" Brádliga hoyrdi hon eitt systkinabarn siga, at tey áttu at bíðað nakrar dagar at drepa hana, til sárini eftir sløgini, hon hevði fingið, vóru grødd, annars fekk løgreglan illgruna. Familjan helt, at tað var eitt gott hugskot og gjørdi av at bíða nakrar dagar at útinna sína ætlan. Longu dagin eftir hevði maður Monu skrivað nøkur uppsagnarbrøv, sum hon skuldi lata inn á lærda háskúlan og aðrar staðir, har hon virkaði og hevði starv, soleiðis at eingin kom at sakna hana, tá ið hon var burtur. Men tá ið hon kom til arbeiðis, rendi hon seg í ein kristnan starvsfelaga á lærda háskúlanum. Starvsfelagin hugdi upp á Monu og skilti beinanvegin, at okkurt var galið. Mona fekk júst stundir at siga henni, hvat ið var hent, áðrenn hon svímaði. Tá ið hon vaknaði løtu seinni, hevði starvsfelagin sett eina rýmingarætlan í verk. Mona fekk boð um at fara inn í ein skúlabuss, sum koyrdi studentar inn til høvuðsstaðin. Hon fekk eitt tíðindablað stungið í hondina, og hon skuldi ikki lata blaðið upp, fyrr enn hon var í bussinum, og hon fekk strong boð um ikki at práta við nakran. Hon fór upp í bussin, og tá hon læt tíðindablaðið upp, sá hon at ein nýggj fartelefon lá fjald innan í blaðnum saman við einum óskrásettum talitíðarkorti og einum lepa við einum loyniligum telefonnummari, sum hon skuldi læra seg uttanat, áðrenn hon skræddi lepan í petti.

 


Hon ringdi til hetta nummarið, og eitt ókent hjálparfólk møtti henni í høvuðsstaðnum. Har varð hon fjald, til tey fingu útvegað nýggj pappír til hennara, so hon slapp út úr landinum og kundi fáa eitt trygt griðstað í einum stórum býi í Persiska Golfinum. Meðan hon bíðaði eftir útferðarloyvi, frætti hon, hvat ið var hent við einari av hinum kvinnunum í loyniliga bíbliubólkinum. Tað var eydnast Dalilu at flýggja; men hon ynskti sær so inniliga at koma aftur til familjuna bara eina ferð, so hon kundi síggja børn síni aftur. Familjan vissaði hana um, at alt var í lagi; men so skjótt sum Dalila steig út úr bussinum og skuldi fara tvørtur um gøtuna við tann almenna marknaðin í hesum norðurafrikanska býnum, varð hon skotin. Tað var eitt systkinabarn, sum drap hana.

 


EITT VELDIGT VITNI

Eftir at hava bíðað í spenningi í fleiri mánaðir, eydnaðist tað Monu at sleppa út úr landinum. Í nýggja býnum komu onnur trúgvandi og tóku ímóti henni. Hon hevur nú búð har í meir enn fimm ár; men enn livir hon í støðugum ótta, at myndugleikarnir skulu raka við rætta navn hennara og senda hana aftur. Hon hevur gift seg við einum kristnum mann og hevur tað gott, men krógvar seg.

 


Hon hevur ikki slept trúnni á Kristus, og frá staðnum, har hon fjalir seg, brúkar hon dagarnar á internetinum at leiða onnur til Jesus. Hon skrivar eisini trúarstyrkjandi greinar og ger eitt stórt arbeiði í Guds ríki. Mona hevur ikki sæð børn síni, síðani hon rýmdi; men hon biður hvønn dag Gud varðveita tey, og at tey eisini mugu finna Kristus, so at tey ein dag kunnu hittast í Himli.

Bente Rognmo Thakre, Troens Bevis febr. 2011 Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7.november 2026


Vantrúgvin


„Og hann undraðist á vantrúgv teirra. Og hann ferðaðist bygd úr bygd har um vegir og lærdi. “
Markus 6,6


Hvussu skal eg sleppa av við vantrúnna? Hvørja viðgerð skal eg nýta? Latum okkum lesa, hvat ið Jesus gjørdi við vantrúnna: “... hann undraðist á vantrúgv teirra. Og hann ferðaðist bygd úr bygd har um vegir og LÆRDI.” Hann undirvísti fólki. - Vit mugu mata okkum við Guds orði, tanla, tyggja og jótra tað. So sleppa vit undan vantrúnni. e.c. Ums.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6.november 2026

 


Bíblian ella hurlivasi

 


„og tey verða rættvísgjørd fyri einki av náði hansara við endurloysingini, sum er í Kristi Jesusi, “
Róm.3,24

 


Billy Graham

Hin spennandi frásøgnin um ”Uppreisturin á Bounty” er søgd ferð eftir ferð, og í

mong ár er hon prentað í bókum og bløðum, har hon er skrivað meira einføld og

lættlesilig. Men tað er ein síða av hesi somu søgu, sum er lítið kend.

 


Uppreistrarmenninir søktu skip sítt og fóru í land á einari lítlari oyggj, sum eitur Pitcairn. Har vóru níggju enskir sjómenn, seks menn úr Tahiti og tíggju konufólk. Ein av sjómonnunum fann fram til ein máta at framleiða alkohol, og ólevnaðurin, ið stóðst av hesum, fekk oynna at søkka niður í eitt díki av lastum og siðspillu, sum var uttan líka.

 


Tíðin gekk, og ein dag var bara ein av teimum upprunaligu sjófólkunum eftir á lívi, umframt konufólk og børn. Hesin sjómaður, Alexander Smith, fann eina Bíbliu niðri í einari kistu, sum teir høvdu tikið við frá Bounty. Hann fór undir at læra hini grundreglarnar í Bíbliuni, og tað førdi við sær, at bæði egna lív hansara og lívið hjá hinum oyggjarbúgvunum broyttist fullkomiliga.

 


Í 1808 kom eitt skip úr USA, Topaz, til oynna, og har sá manningin eitt blómandi samfelag við vælferð og trivnaði. Har var einki alkohol, eingi brotsverk og eingir stovnar fyri sálarsjúk fólk. Bíblian hevði broytt alt lívið á oynni!

- - -

Á einari súlu í einum gravhválvi í einari av kirkjunum í Róm, har sagt verður, at Paulus ápostul einaferð sat fangi, sæst ein innskrift: ”Guds orð er ikki bundið.” Hesin djarvi ápostulin, sum var bundin við leinkjum og bíðaði eftir deyðadómi sínum, var ikki fallin í fátt. Hann var fyltur við trúgv og visti, at evangeliið skuldi spreiðast út, og hann visti, at Jesus Kristus fór at sigra. Hann áminnir hin unga Timoteus at vera trúgvur móti Kristusi og evangeliinum. ”Tí toli eg ilt,” skrivar hann, ”og eri bundin sum ein illgerðarmaður; men Guds orð er ikki bundið.” (2. Tim. 2,9)

 


Sum hesi orðini hjá ápostlinum eru sonn! Tá ið Guds orð verður boðað við myndugleika ella lisið heilhugað, tá er tað ikki bundið.

 


Tað broytir eitt menniskja, eina familju, eitt samfelag, eina tjóð – júst sum tað gjørdi á oynni Pitcairn fyri mongum árum síðani.

 


Sannleiki stríðist móti óndskapi

Á okkara døgum fer ein bardagi fram, og hesin bardagin snýr seg um spurningin, um vit kunnu líta á Bíbliuna, og um hon hevur myndugleika.

 


Í Brævi Judasar lesa vit: ”Tí at nakrir menn hava smeitt seg inn, sum langt síðani frammanundan vóru innskrivaðir til henda dóm: gudleysir, sum misbrúka náði Guds várs til ólíkligskap og avnokta okkara einasta høvdinga og harra Jesus Krist.” (v. 4) Judas ávarar okkum og sigur, at í hvørjum ættarliði fara at koma ránsmenn, sum vilja stjala trúgv okkara á Guds orð og vón okkara um ódeyðiligleika.

 


Í hvørjari øld hava trúfastir Kristi tænarar stríðst hetta stríðið. Hetta er ein partur av okkara kalli at stríðast fyri sannleikanum móti óndskapinum. Har Guds sannleiki er, fer eisini óndskapurin at vísa seg: Tað fer Satan at syrgja fyri. Vit verða altíð kallað at fylgja áminningini hjá Judasi at ”stríðast fyri teirri trúgv, sum eina ferð fyri allar er fingin hinum heilagu.”

 


Tað einastandandi við Jesu Kristi undirvísing var ikki bara, at undirvísing hansara var so skillig og einføld, men eisini at hann undirvísti við myndugleika. Tá ið Jesus hevði endað fjallatalu sína, sigur Bíblian, at ”tá stóð mannamúgvan rættiliga bilsin av læru hansara, tí at hann lærdi tey sum tann, ið eigur mekt og mæti, og ikki sum teir skriftlærdu teirra.” (Matt. 7,28-29) Jesus vísti til og endurgav Gamla Testamenti við áliti, og hann legði dent á, at Skriftin kann ikki vikast.

 


Bíbliunnar myndugleiki

Í dag fer eitt rák fram, sum vil taka burtur og beina fyri Bíbliunnar myndugleika. Tá ið Bíblian verður drigin niður, fer lógloysi og ruðuleiki at koma í staðin. Henda støða fer at leiða til ein ørskap, sum verðin ikki áður hevur sæð. Okkara ættarlið má gera sær greitt, at tann ræðuligi veruleikin er, at annaðhvørt mugu vit aftur til Bíbliuna, ella enda vit aftur í einum hurlivasa. Um kirkjuliðið góðtekur, at Bíblian ikki hevur nakran myndugleika, so verður sjálv lívsnervin til missión og evangelisering kvett av.

Fyri nøkrum árum síðani gjørdi eg av at góðtaka Skriftirnar við trúgv. Tað vóru trupulleikar, sum eg við skilinum ikki fataði. Tá ið eg í trúgv tók móti Bíbliuni sum Guds álítandi orði, kom tað sum eldur í hendur mínar.

 


Eg tosi ikki um bókstavatrældóm. Eg sigi ikki, at vit skulu tilbiðja Bíbliuna, heldur enn hermaðurin tilbiður svørð sítt, ella ein skurðlækni tilbiður sín læknaknív. Men eg gangi við lív og sál inn fyri at boða evangeliið á ein hátt, sum uttan umberingar og undanførslur sigur: ”So sigur Harrin …” Verðini leingist eftir, at vit eru avgjørd og sýna myndugleika. Hon er móð av teologiskum fløkjum, brongli og óvissu. Eg eri fullvissur í, at menniskju eru opin fyri evangeliinum, um tað verður borið fram við myndugleika og sum Guds egna orð.

 


Boðskapur okkara um evangeliið kemur úr Bíbliuni, og Bíblian sigur: ”Tí at um tú játtar við munni tínum, at Jesus er harri, og trýrt í hjarta tínum, at Gud vakti hann upp frá deyðum, tá skalt tú verða frelstur.” (Róm. 10,9) Bíblian sigur eisini, at ”so mongum, sum tóku ímóti honum, teimum gav hann mátt til at verða Guds børn, teimum, sum trúgva á navn hansara.” (Jóh. 1,12) Hetta er eitt greitt lyfti frá Gudi til øll, sum vilja líta á Kristus. So skjótt sum tú hevur tikið hetta stigið í trúgv, eggjar Bíblian tær til at ”vaksa í náði og kunnskapi várs harra og frelsara Jesu Krists.” (2. Pæt. 3,18)

 


Eg mæli tær til at fara undir at lesa og granska tína Bíbliu. Lat Guds orð menna og mynda títt andaliga lív.

Bert tá fer lív títt at vaksa. Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5.november 2026


Góð tíðindi

 

„Eg eri ljós, komið í heimin, fyri at hvør tann, sum trýr á meg, ikki skal verða verandi í myrkrinum. “
Jóh.12,47

 


Åge M. Åleskjær

Eg havi góð tíðindi til tín! Tað verða ikki tínar góðu gerðir, sum lata himmalin upp fyri tær ein dag, og tað verður heldur ikki trotið upp á góðar gerðir, sum læsa portrið. Gud mátti lata ein heilt annan veg upp inn í himmalin og ta ævigu sæluna. Rætt og slætt av tí at eingi menniskju kundu standa mát ella lúka krøvini um fullkomileika, sum skuldi til, so at Gud skuldi góðkenna okkum, læt Gud ein heilt annan veg upp inn í himmalin enn gerningsvegin.

 


Tað hendi soleiðis: Av tí at alt tað ónda var komið inn í verðina við EINUM menniskja, sum snávaði og mistók seg, nevniliga Ádam í Edens urtagarði, kundi Gud eisini fría okkum við EINUM menniskja, sum leyk øll krøvini, nevniliga Jesus Kristus!

 


Jesus Kristus leyk øll krøvini, og harumframt tók hann alla revsingina fyri alt tað skeiva, vit øll hava gjørt. Harvið kundi hann geva okkum ævigt lív og lata himmalportrið upp sum eina ókeypis gávu.

 


Júst av tí at Jesus leyk øll krøvini og harumframt tók revsingina, kann hann nú bjóða okkum NÁÐI staðin fyri krøv. Hetta eru tey góðu tíðindini, sum kallast “evangeliið”, og sum vit nú kunnu boða óheft av krøvunum, Gud hevði sett. Bíblian strikar undir hetta aftur og aftur. Rómverjabrævið 3,21-26 greiðir okkum frá tí óuppibornu vælvild, Gud nú bjóðar okkum gjøgnum Jesus. Tí er ikki longur talan um lóg og evangelium, nú verður BARA boðað evangelium!

 


Hetta evangeliið sigur, at frelsan, sum letur himmalportrið upp, er at trúgva á Jesus. “Jesus er vegurin og sannleikin og lívið. Eingin kemur til faðirin uttan við honum.” Jóh. 14,6. “Men so mongum, sum tóku ímóti honum, teimum gav hann mátt til at verða Guds børn, teimum, sum trúgva á navn hansara.” Jóh. 1,12.

 


Tí verður spurningurin við himmalportrið: “Trýrt tú á Jesus?” Tá verður ikki spurt um tínar gerðir, tá verður bara spurt um trúgv á hann! Hansara gerningar eru teir einastu, sum standa mát í Guds eygum. Tað, hann gjørdi, gjørdi hann fyri okkum, so at tað nú verður mett, sum hava vit gjørt tað. Hetta eru tey góðu tíðindini.

 


Lykilin er at viðurkenna, at vit ikki standa mát í Guds eygum. “Øll hava syndað, og teimum vantar Guds heiður.” Róm. 3,23. Men óuppiborið og av Guds náði fáa vit nú bjóðað Guds náði, tá ið vit trúgva á Jesus Kristus. Á einføldum føroyskum merkir tað, at av tí at Jesus hevur greitt alt málið fyri okkum, so er at blaka handskarnar í ringin og siga “túsund takk!” Av tí at vit ikki kundu frelsa okkum sjálv, so er tað stórt, at Guds egni sonur tók uppgávuna upp á seg vegna okkum øll. Tað er kanska eyðmýkjandi at viðganga, at okkum tørvar ein Frelsara; men hetta er kortini einasta gongda leiðin!

 


Pontius Pilatus visti ikki, hvørja støðu hann skuldi taka til Jesus Kristus. Tá ið fólkið kravdi ein ránsmann leysan, segði hann: “Hvat vilja tit tá, at eg skal gera við hann, sum tit kalla Jødakongin?” Mark. 15,12. Hesin ágangandi spurningurin er tað, sum ger av ævigu lagnu okkara: Hvat hava vit gjørt við hann?

 


Hesin spurningur kastar eisini eitt nýtt ljós inn yvir, hvat ið synd er! Jóhannes 16,9 greiðir okkum frá, at Heilagi Andin skal sannføra heimin um synd og sigur síðani: “Syndin er, at tey ikki trúgva á Jesus!” Tað, at menniskju ikki vilja trúgva á Jesus og einfalda frelsuveg hansara, er tað, sum fer at gerast vanlukkuligt. Um vit vanvirða hesa stóru frelsuna, so verður tað HETTA, sum læsir dyrnar fyri okkum, ikki vantandi gerningar ella syndir, vit hava gjørt. Syndin er, at vit ikki trúgva á Jesus, ella fyri at siga tað jaliga: Frelsan er at trúgva á hann, Jesus.

 


Nettupp tí at Jesus hevur tikið revsingina fyri allar heimsins syndir upp á seg, kann Gud smíla til okkara. Hann er ikki longur illur. Hann er nøgdur. Hann hevur gjøgnum Jesus gjørt allan heimin sáttan við seg. Hann telur ikki syndirnar hjá tær og heldur tær upp framman fyri tær, tí hann hevur strikað tær út. Hann sær tær ongantíð aftur. Jesus er ofrið ella gjaldið fyri syndina hjá øllum menniskjum. Tí kom Jesus ikki í heimin fyri at døma hann, men frelsa hann. Jóh. 12,47.

 

Gud hevur rætt hond sína út við friði. Hann hevur vundið hvíta flaggið á stong. Ósemjan millum Gud og menniskju er loyst. Hann biður okkum nú taka ímóti og gera brúk av hansara vælvild. Nú er frelsudagur, nú er náði árið.

Hvat skal eg gera at verða frelstur? Tú skalt siga Jesusi takk, og tú skalt trúgva, at tað, sum Jesus gjørdi, er nóg mikið. Og tað kanst tú gera heima í tíni egnu stovu! Effie Campbell umsetti

 

"og hann leiddi teir út og segði: »Harrar, hvat eigi eg at gera, at eg kann verða frelstur?« Men teir søgdu: »Trúgv á Harran Jesus, og tú skalt verða frelstur og hús títt.«" Áps.16,30-31  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4.november 2026


Okkara fyrimynd


„Og hann segði við øll: »Vil onkur fylgja mær, tá skal hann avnokta sjálvan seg og taka upp kross sín dagliga og fylgja mær. “
Luk.9,23

 


Les evangeliini og brøvini, har sært tú, hvat ið Jesus gjørdi. Hann er okkara fyrimynd. Hann segði, at vit skuldu gera tað sama sum hann, ja, uppaftur størri gerningar (Jóh. 14,12). Ein læra, sum ikki stendur í Bíbliuni, er ikki bíbilsk, og hana staðfestir Jesus ikki. Jesus var so einfaldur, vit gera tað ofta til eina teologi. Gera vit, sum Jesus segði, eru vit dømd at eydnast í tænastuni fyri hann. Øll kunnu verða sett í frælsi av tí ymiska, sum plágar. Í Bíbliuni eru 8.500 lyfti til trúgvandi, sleppa av við ótta, fordøming o.s.fr. e.c.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3.november 2026


Alt ljósari


„Leið teirra rættvísu er eins og morgunglæman, ið ljósnar og ljósnar, til tað er alljósur dagur.“
Orðak. 4,18

 


Tað gongur ímóti viðhvørt; men vit eiga lyftið, at gøtan, sum tey rættvísu ganga, verður ljósari og ljósari. Orðt. 4,18.

 

Umstøðurnar broytast; men Jesus er hin sami, so hygg ikki at umstøðunum, men upp á Jesus og set títt álit á hann. Hav fokus á Jesus, tá ið Pætur tók eyguni av Jesusi og fór at hyggja at umstøðunum, tók hann at søkka. Tað er sum at sørfa á aldunum, tú kemur út aftur hinumegin. Jesus er altíð har, hann ber gjøgnum stormin, og tú kemur sterkari út aftur. e.c.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2.november 2026

 


Er 1. apríl tín dagur?

 


„ … Í hjarta dárar siga: »Ei nakar Guð er til.« Teirra gerð er ring, er ljót; ei er nakar, ið ger gott. “
Sálmur 14,1

 


Ein gudloysingur í Florida var óður, tí at jødar og kristin hava sínar ymisku halgidagar í álmanakkanum, meðan gudloysingar ongan serligan dag hava í árinum, sum er teirra. Hann var so illur, at hann fekk sær ein advokat at føra eina sak móti státinum, so at halgidagarnir hjá jødum og kristnum skuldu strikast úr álmanakkanum.

 


Eftir at advokaturin hevði lagt sínar grundgevingar fram í rættinum, fóru nevningarnir at samráðast sínámillum. Dagin eftir vóru øll aftur í rættinum at hoyra dómin. Dómarin sló í borðið við hamaranum og segði, at sakin var avgreidd og liðug.

 


Advokaturin hjá gudloysinginum var fúkandi óður. Tá ið hann fekk orðið, segði hann: “Hetta er ikki ein rættvísur dómur. Jødar hava leyvsalahátíðina, páskirnar, Yom kippur, hannuka og aðrar hátíðardagar. Tey kristnu hava jól, páskir og hvítusunnu. Men gudloysingar hava ikki ein einasta dag í álmanakkanum, sum á ein serstakan hátt er teirra.”

 


Men dómarin svaraði: “Jú, tað hava teir. Tí skrivað stendur í Sálmi 14,1, at dárar siga í hjarta sínum: “Ei nakar Gud er til,” so 1. apríl, har fólk lumpa onnur apríl, er “dáranna dagur, “dagur tápulinganna”. Hesin dagur er hin serligi dagurin hjá gudloysingum í álmanakkanum. Málið er niðurlagt.”

 


Mín spurningur ljóðar: Er 1. apríl eisini tín og mín dagur? Hoyri eg upp í dárarnar, teir gudleysu, sum siga í hjarta sínum: “Eingin Gud er til!” Ella syngi eg við gleði og við fullari sannføring:

 


O, veldis Gud, eg undrandi má skoða

alt ríkidømi, skart og skreyt um lond

og stjørnufjøld á føgrum himnaboga,

ja, alt, ið kom frá tíni skaparhond!

Tí berst mær lovsangur úr barmi út:

O, veldis Gud! O, veldis Gud!

 


Mín vitnisburður er, at eg syngi henda sálm við stórari gleði og sannføring.

Moses Hansen. Effie Campbell umsetti

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.november 2026

 


Tá ið kreppan nívir

 


”Hann sang: "HARRIN er klettur mín, borg mín, hjálparmaður mín, Gud mín, fjall mítt, sum eg søki mær skjól hjá, skjøldur mín, frelsuhorn mítt, vernd mín, lívd mín, frelsari mín - frá yvirgangi frelsir Tú meg!”
2. Sám. 22,2-3

 

 

Kristina Zorba Jensen
Sum vit ganga fram gjøgnum lívið, renna vit øll okkum í umstøður, har vit onga loysn síggja. Vit halda, at dagurin er ov stuttur at náa tað, vit skulu náa. Ella vit hava skeldast við okkara hjúnafelaga. Ella at bunkin við teldubrøvum verður størri og størri. Ella høvdið er um at bresta av trupulleikum. Ella tú hevur verið í Keypsamtøkuni tvær ferðir og gloymir at keypa mjólk hvørja ferð. Ella tú hevur fólk uttan um teg, sum tað er ógjørligt at gera nøgd. Ella at sjúka rakar aftur og aftur. O.s.fr.

 

 Alt hetta er ein partur av okkara gerandisdegi, og soleiðis er tað bara. Tí vit eru menniskju og sleppa ikki undan slíkum. Men hvussu royna tú og eg at loysa trupulleikar í lívinum, tá ið kreppan nívir? 

 

Eg hugsi ofta um hesar persónar: - Hvussu heldur tú, at Móses hevði tað, tá ið hann stóð framman fyri Reyða Havinum við øllum fólki sínum, og fíggindin var beint í hølunum? - Hvussu heldur tú, at Dánjal hevði tað, tá ið hann varð blakaður fyri leyvurnar? - Hvussu heldur tú, at teir tríggir vinmenn Dánjals høvdu tað, tá ið teir vórðu blakaðir í ovnin? - Hvussu heldur tú, at Jósef hevði tað, tá ið egnu brøður hansara blakaðu hann í ein brunn og síðani seldu hann? - Hvussu heldur tú, at Maria hevði tað, tá ið hon fekk boð frá einum eingli, at hon skuldi hava barn, sum skuldi verða heimsins Frelsari? Og hon hevði ikki verið saman við manni sínum.  

 

Eg haldi, at tey øll hava kent seg ógvuliga lítil. Kanska hava tey verið so kroyst. at tey bara ynsktu, at lívið mátti endað. Men nei! Trúgv, vón og álit á Gud reisti seg í teimum øllum. Tey vistu hóast ringu umstøðurnar, at tey bóru okkurt í hjartanum, sum eingin fekk tikið frá teimum. Heldur ikki umstøðurnar kundu taka trúnna og lívið í Gudi frá teimum.

 

Tey vistu, at tá ið Gud var við teimum, so kundi eingin vera ímóti teimum! Tey vistu, at tá ið Gud hevði talað, so virkaði hann eisini! Tey vistu, at mitt í øllum hevði Gud tamarhald á støðuni! Tey vistu, at hóast ódnin leikaði í, so fór Gud at blíðka stormin! Tey vistu, at uttan mun til, hvat ið tey máttu fara ígjøgnum, og uttan mun til, hvat ið teirra høvd segði teimum, so var tað týdningarmikið at varðveita hjartað fram um alt annað. Tí gjøgnum hjartað sprettur trúgvin og lívið!

 

Tey vistu, at sjálvt um 10.000 reistu seg á aðrari síðuni, og 10.000 reistu seg hinari síðuni, so reisti Gud seg fyri tey og var við teimum! Tey vistu, at sjálvt um tey gingu gjøgnum dal deyðaskuggans, so høvdu tey einki at óttast! Hóast umstøðurnar søgdu tey: “Gud er mín skjøldur og mín borg, eg líti fult og fast á teg, mín Gud!” Tey vistu, at Gud er ein góður og trúfastur Gud í øllum lívsins viðurskiftum.

 

Eg vóni eisini, at tú og eg vita, at Hann er hin sami Gud og Faðir fyri teg og meg, tá ið vit uppliva stríð og kreppur í lívinum.

Effie Campbell umsetti