19.juni 2024

Full og sonn frelsa

Men um vit ganga í ljósinum, eins og hann er sjálvur í ljósinum, tá hava
vit samfelag hvør við annan, og blóð Jesu, sonar hansara, reinsar okkum
frá allari synd.

1.Jóh.1,7

Nógvir krossar eru vorðnir settir upp her á fold, tí at tað var almennur
siður í gomlum døgum at krossfesta menn.

Men bert við henda eina krossin, Jesu kross á Golgata, er frelsa og
sálarhjálp at fáa hjá okkum menniskjum. Tí at á hesum krossi hekk hann,
sum er Gud og maður, Guds sonur og menniskjusonur, sum er
millummaður millum Guds og menniskjunnar, hevur samfelag bæði við
Gud og menniskjuna og sameinir Gud og menniskjuna aftur, sum syndin
gjørdi skilnað millum.

Á hesum krossi doyði hann, sum er Gudslambið, ið bar heimsins synd.
Við henda kross tekur Guds kærleiki út yvir allar syndir og fyrigevur tær. -
Nógv blóð er flotið á jarðarríki fyri mangari góðari og stórari sak.

Men eina Jesu blóð reinsar frá allari synd(1.Jóh.1,7) og henda sak er størri
og betri enn alt annað. Hetta ger Jesu blóð, tí at tað er blóð hins reina og
sakleysa, blóð hansara, sum sjálvur ikki visti um synd, men varð gjørdur
til synd okkara vegna(2.Kor.5,21).

Eina hjá Jesusi kunnu menniskju fáa fulla og sanna frelsu; tí at hjá honum
er eitt fullgjørt verk. Eina hjá Jesusi kunnu mannahjørtu eiga rættan frið; tí
at fyri hansara skuld verður syndin, ið allan ófrið veldur, fyrigivin.

Eina í Jesu navni kann takkarsangur av fullum huga ljóða til Guds og
Faðirsins fyri kærleika hansara, sum sýndi seg í Jesu fullgjørda verki.
J.Dahl

 
 
 
 
 
 
18.juni 2024


Krossmerkið

Og tá ið eg kom til tykkara, brøður, kom eg ikki sum avburðarmaður í
málsnild ella vísdómi og boðaði tykkum Guðs vitnisburð. Tí at eg ætlaði
mær einki at vita tykkara millum uttan Jesus Krist og hann krossfestan.

1Kor.2,1-2

Soleiðis byrjar Paulus ápostul 2.kapittul í fyrra brævi sínum til fólkið í
Korint. So stóran dent leggur hann á boðanina um tann krossfesta Jesus
Krist. Krossdeyðin var tann vanvirðiligasti av øllum. Og henda deyðan
leið Frelsarin fyri okkara synd.

Av tí, at Jesus varð krossfestur, kom krossmerkið at verða eyðkennið – ja,
tað elskaða heiðursmerkið hjá kristnum fólki eftir deyða Jesu Krists.

Krossmerkið fylgdi við kristindóminum út um øll lond, allan heimin.
Eisini higar til okkara lítla land úti í miðjum Atlantshavi kom krossmerkið
at verða tað felagsmerkið, fólkið alt hevur fylkst um í góðum og ringum
tíðum – í gleði og sorg – í túsund ár. Hesum vitna mong staðarnøvn um,
t.d. Krosstindur, Uppi á Krossi, Krosslíð o.m.o.

Úr hesum plássum bar til at síggja krossin á kirkjutorninum. Kirkjan í
bygdini bar krossmerkið fyri at minna um, at Jesus Kristus var deyður fyri
syndir okkara. Vit hava fleiri skaldaorð um kirkjuna og krossmerkið, t.d.
“Syndarum veitti hann sálarbót,
gívrum og huldum hon vardi ímót,
verjir enn móti tí ranga,”

Og í einum øðrum sálmi:
“Høgt ærist nú á foldum krossarmerkið,
ótaldar kirkjur fremja frelsuverkið.”

Ættarlið eftir ættarlið hava gomlu fedrar okkara fingið rist krossmerkið
bæði fyri enni teirra og bróst til ein vitnisburð um, at teir skuldu tilhoyra
hinum krossfesta Kristi. Og krossmerkið høvdu teir við sær, hvar teir so
fóru, á sjógvi og á landi til ein vitnisburð um, at teir í dagliga gerninginum
tilhoyrdu Jesusi Kristi, tí krossfesta.

Nú stendur til okkara ættarlið at royna at varðveita krossmerkið og trúnna
á Kristus og bera hesi virði til tað komandi ættarliðið.

Tá ið eg í stillum stundum í huganum leiti aftur til mítt barnaheim – og
tað hendir ofta, tá eru tað tær vælsignandi og signandi hendurnar á móður
míni, eg altíð síggi fyri mær. Eingin onnur mynd á mínum lívsvegi hevur
verið mær so góð og virðismikil, sum móðurmyndin, ið risti kross fyri
andlit mítt og bróst og signaði meg í navni Gud Faðirs, Gud sonar og Gud
Heilaga Anda.
“Kross Krists eg fast vil halda...”
n.

 
 
 
 
 
 
17.juni 2024


Sálmar og sangir

Latið orð Krists búgva ríkliga hjá tykkum í øllum vísdómi, so at tit læra
og áminna hvør annan við sálmum og lovsongum og andligum ljóðum, og
syngja yndisliga Guði lov í hjørtum tykkara.

Kol.3,16

Tað, sum tú vilt, at børn skulu festa rót í og liva av andaliga, skalt tú
syngja inn í sinni teirra. Og tú skalt byrja tíðliga. Sangurin hjá mammuni
við vøgguna stemmar barnasálina í tí rætta tónalagnum. Tað, sum vit eldru
halda vera vert at liva og doyggja uppá, skulu vit syngja inn í sinnið á
børnum okkara.

Eg havi í fleiri ár havt eina sálmabók liggjandi á náttborði mínum bæði
dag og nátt. Tí havi eg havt stóra gleði av, og vil fegin lata hetta lítla
heimaráðið fara víðari til onnur.

Eg minnist frá barnaárum mínum, at tá ið tey eldru systkin míni komu
heim at vitja sunnudag seinnapart, var tað ein sjálvfylgja, at vit skuldu
syngja. So komu sálmabókin og sangbókin hjá Mortani Eskesen niður av
hillini og so sungu vit av heilum huga, hóast eingin okkara dugdi serliga
væl at syngja.

Tað er á einum staði, at sálmabókin altíð eigur at liggja, og tað er við
sjúkrasongina. Eitt sálmavers kanst tú altíð lesa, og tað hendir, at eitt
einstakt vers ella bara ein sálmaregla kann líva ein upp.
”Et ord med på vejen” E.C umsetti

 
 
 
 
 
 
16.juni 2024


Tann, sum trýr

Jesus segði við hana: »Eg eri uppreisnin og lívið; tann, sum trýr á meg,
skal liva, um hann so doyr;

Jóh.11,25

So blómandi og vakurt likam títt er, so fermur og fúsur tú ert – so skal
einaferð deyðans kalda hond nema við teg, og hon skal leggja teg stillan,
bleikan og kaldan sum gler. Einki menniskja sleppur undan hesi lagnu –
tað er syndarinnar løn.

Men Guds orð talar eisini um eina aðra løn, sum okkum menniskjum kann
falla í lut. Henda lønin er hin likamliga uppreisnin av deyða, til ævigt lív,
tí tann, sum trýr, at Guds einborni sonur, Jesus Kristus, er komin í heimin
fyri at taka á seg syndina hjá einum og hvørjum menniskja – hann skal
liva, um hann so doyr. Sum vit síggja, er treytin tann, at vit skulu trúgva.
Trúgv tín gevur tær rætt til uppreisnina til ævigt lív, og tú skalt aldri um
ævir doyggja aftur.

Spurningurin er: trýrt tú hesum? Hetta var sami spurningurin, sum Jesus
spurdi Martu, áðrenn hann vakti upp Lazarus, bróður hennara, frá
deyðum. Trýrt tú, at Jesus er sonur Guds, sum er komin í heimin fyri at
átaka sær tína synd, tá skalt tú rísa upp til eitt ævigt lív í Guds dýrd.

Hin vantrúgvandi skal eisini rísa upp og vera til aftan á likamliga deyðan,
men tað verður eingin gleðilig uppreisn, eingin sæla – tað verður ein
uppreisn til ein ævigan dóm og deyða, til dóm fyri synd tína ímóti Gudi,
sum vantrúgvin forðaði Jesusi í at taka á seg.

Stór verður stundin hjá tí trúgvandi menniskjanum, tá ið tað í deyðans
dúri á uppreisnardegnum hoyrir Frelsarans rødd: ”Kom higar! Trúgv tín
hevur frelst teg! Kom inn í ríki Faðirs míns!
n.

 
 
 
 
 
 
15.juni 2024


Klárir tónar í evangliibasúnuni

Tí at soleiðis hevur Harrin boðið okkum: »Eg havi sett teg at vera ljós
hjá heidningum, at tú skalt vera til frelsu heilt út til ytstu endar
jarðarinnar.««

Áps.13,47

”Meðan tey kristnu sova, verða sálir í túsundatali glataðar,” skrivar hin
unga Catherine til foreldur síni.

Neyðin fyri sálunum bleiv til ein eldsloga har inni í hjartadýpinum.
Heilagi Andin hevði latið eygu hennara upp fyri tí reinsandi blóðinum hjá
Gudslambinum, henda undurfulla keldan, sum vellir fram til frelsu og
reinsan frá allari synd. Tað hevði allarstørsta týdning fyri hana at fáa
menniskju at taka eina avgerð í stundini viðvíkjandi frelsusøk síni.

”Eg eri fullkomiliga fríað frá øllum ótta, eftir at eg havi fingið latið
munnin upp,” segði hon um seg sjálva, og hon lat orð síni verða fylgd av
verki.

Hennara sterku og máttmiklu orð settu ljóskastaran á neyð menniskjans og
vístu á hann, sum kom at luta kor síni við okkum og geva sítt lív at frelsa
øll menniskju.

 

”Ver ikki nøgdur við bara at leggja sakina fram fyri tey, geva teimum eina
blídliga innbjóðing og síðani lata tey fara. Paulus rann aftan á teimum og
skræddi tey sum brandar út úr eldinum. Skræð bindið burtur, sum Satan
hevur bundið fyri eyguni á teimum.

Banka og brenn við Heilaga Andans kraft og eldi boðskap tín inn í teirra
ørmu, hørðu og myrku hjørtu, til tey fara at skilja, at tey eru í vanda.”
”Krigsropet”. E.Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
14.juni 2024


Øll skulu rísa upp

Og havið gav frá sær teir deyðu, sum í tí vóru, og deyðin og helheimurin
góvu frá sær teir deyðu, sum í teimum vóru, og teir vórðu dømdir ein og
hvør samsvarandi gerningum sínum.

Op.20,13

Ápostulin Jóhannes upplivdi tað sjáldsama at síggja inn í himmalin, skoða
Guds dýrd og í brotum at fáa eina mynd av tí, ið henda skal í seinastu
døgum, tá ið Frelsarin setist í dómarastólin, tá ið eingin tíð er meir til
iðran og bøn, tá ið skilt verður millum tey, ið trúðu, at Jesus Kristus fyri
teirra skuld varð krossfestur, deyður og upprisin, og so tey, sum ikki trúðu
tí. Jóhannes sá, hvussu tey deyðu fóru at koma fram fyri dómaran. Stórar
og smáar sá hann standa fyri hásætinum, meðan lívsins bók varð latin upp,
og teir vórðu dømdir eftir gerningum sínum. Tey, hvørs nøvn vóru skrivað
í lívsins bók, vóru tey, sum tikið høvdu við náðini og fyrigevingini, sum er
í Kristus Jesusi, og sum eiga ævigt lív, meðan hini vórðu víst burtur til
glatan, til hin annan deyðan, til eldsjógvin.

Um ikki Kristus hevði fullgjørt frelsuverkið, kundi jú eingin av okkum
komið í lívsins bók og funnið náði – tá kundi einki menniskja staðið fyri
dóminum. Men nú hevur Kristus átikið sær alla heimsins synd og goldið
við líðing, deyða og helheimi. Og við uppreisn og himmalferð síni hevur
hann víst, at hann sigraði, og at Gud góðtók frelsuverk hansara. Gerningar
okkara á dómadegi vera tí, annaðhvørt vit hava tikið við trúnni á Jesus ella
ikki.

Her í lívinum búgva trúgvandi og vantrúgvandi saman. Tað verður til tann
stóra heystardagin, tá ið deyðin og helheimurin skulu geva frá sær aftur
tey deyðu. Tá kemur skilnaðurin, soleiðis sum Jesus eisini sjálvur sigur
frá í líknilsinum um illgrasið í hveitiakrinum, og um, tá ið
menniskjusonurin kemur í dýrd síni.

Gleðiligt verður tað ein dag at rísa upp úr deyðans dúri til ævigt lív av
náði.

Men ræðuligt verður tað at rísa upp til at doyggja í ævigari glatan.

Allar súður eru ikki syftar á gravarbakkanum. Vit skulu øll rísa upp.
n.

 
 
 
 
 
 
13.juni 2024


Ver still nú, mín sál!

Harrin vil berjast fyri tykkum, men tit skulu halda tykkum kvirrar!«
2.Mósebók 14,14

At kunna vera stillur fyri Gudi er ein stór gáva – ja, ein tann størsta,
okkum menniskjum kann verða givin.

Guds orð sigur, at vit eiga at takka, lova og prísa Gudi fyri ta stóru gávu,
Jesus Kristus, sum okkum er givin.

Men fyri at skilja virðið í gávuni, Jesus Kristus – hvussu dýrabar hon
veruliga er – mega vit læra at vera still fyri Gudi. Og vilt tú læra at vera
stillur fyri Gudi, so lærir Hann teg tað eisini, og tað verður tær ein gáva.

Í einum sangi syngja vit: ”Juleaften du er skøn, du kom til os med Guds
søn”.

Dávid sigur í 15.sálmi sínum: Harri, hvør skal eiga høli í tjaldbúð tíni,
hvør skal ljóta vist á heiliga fjalli tínum?

Vinur mín, takka og prísa Jesusi, og sig við hann soleiðis: Jesus, kom og
ver gestur mín, tak bústað í hjarta mínum. Nú og altíð vil eg vera tín!

Ein slík bøn er størsta tøkk, vit kunnu geva Jesusi, og hægri kunnu vit ikki
lova og prísa honum enn við at geva honum hjarta okkara. Tá fyrst verður
gleðin hjá okkum rein og stór og at enda fullkomin.

Í Jóh.3,16 lesa vit: ”Tí at so elskaði Guð heimin, at hann gav son sín, hin
einborna, til tess at ein og hvør, sum trýr á hann, ikki skal glatast, men
hava ævigt lív.


Lat okkum minnast hetta, og lat tað vera gleði okkara at takka fyri, at Gud
gav okkum son sín. Tá vil Gud sjálvur gleða okkum um allar ævir.
O.J

 
 
 
 
 
 
12.juni 2024


Í dag

Og hann segði við hann: »Sanniliga sigi eg tær, í dag skalt tú vera við
mær í páradís!«

Luk.23,43

Hvar fara vit, tá ið vit doyggja?

Tá ið vit fara hiðani, koma vit á einhvønn stað. Men hvønn?

Jesus segði, at hann fór til Paradís, og tað við tað sama; ”í dag” sigur
hann.

Øll tey, sum trúgva á hann og hoyra honum til, og sum hann tekur til sín,
koma við honum til Paradís.

Hvar so hetta Paradís er, og hvussu tað so er við tí, skulu vit einki hugsa
um. Tað er okkum nóg mikið at vita, at Paradísvegurin er gongdur, - tað
sigur Jesu krossur okkum – og at Paradís er har, sum Jesus tekur okkum til
sín.

Hvussu seint kann ein menniskja umvenda seg? Ja, hon kann umvenda
seg so seint sum á deyðastrái. Hetta sýnir søgan um annan ránsmannin á
krossinum. Og nógv dømi sýna tað sama enn.

Men fyri tað er ikki sagt, at øll kunnu tað.

Vit eiga at minnast til, at har var eisini ein triði krossur og ein annar
ránsmaður. Hann spottaði Jesus til tað síðsta. Hann doyði undir liðini á
Jesusi, frelsaranum, men vit hoyra einki um, at hann umvendi seg. Hann
slapp ikki í Paradís við Jesusi.

”í dag”, sigur Jesus. Vit vita einki um ”í morgin”. Lat okkum tí, meðan tíð
er, fara til Jesus við synd og neyð okkara og taka ímóti frelsu hansara.

Lat okkum tí, eins og hesin maðurin, kalla á hann við frelsaranavni
hansara, Jesus, og siga við hann: Minst til mín, bjarga mær, tak meg við í
ríki títt!

Tá skal Paradísgøtan, nær og hvar deyðin so kemur, liggja opin fyri
okkum.

 
 
 
 
 
 
 
11.juni 2024


Guds vælsignilsi

Men mítt góða er at vera Guði nær, til Harrans eg seti mína lít, til tess at
boða frá øllum verkum tínum.
” Sálm.73,28

Soleiðis gongst tí, sum savnar sær ríkidømi og ikki er ríkur í Guði.«
Luk.12,21

Einaferð varð ein gamal og ríkur bakarameistari spurdur, hvussu hann
hevði borið seg at við at gerast so ríkur og harvið funnið eydnuna.

Bakarameistarin brosaði, tá ið hann hoyrdi spurningin, og svaraði:
- Eg haldi, at tit hava vent spurninginum við. Eg havi ongantíð leitað eftir
lukku og eydnu. Eg havi alt lív mítt roynt at baka gott breyð við signing
Guds, og eg má siga, at uttan Guds hjálp hevði eg ongantíð verið til
nakað.

Hvussu nógv hava ikki leitað eftir eydnu og lukku? Slitið seg sjálvan upp,
lív teirra er vorðið munandi stytt, tí tey hava leitað eftir eydnu, sum fyri
tey var peningur, ríkidømi og æra. Men tey hava gloymt tað virðismesta
her í lívinum, nevniliga signing Guds.

Hvat hjálpir tær, um tú fekst ríkidømi og æru, men um tær restaði Guds
signing? Hvønn týdning hevði tað fyri teg, um tú fekst Guds signing, men
hinvegin hevði tynri peningamappu?

Ja, eydnu er at hava funnið fram til, at størsta ríkidømið her í lívinum er
ikki gull, silvur ella annað ríkidømi, men at eiga og at vera undir Guds
signing. Eigur tú tað, ert tú av sonnum ríkur. Eigur tú ikki tað, ja, so ert tú
sanniliga fátækur.

Hann, ið ynskir Guds signing, skal røkta ta jarðisku uppgávu, sum
Skaparin hevur givið honum, uttan mun til, hvat hetta arbeiði er.

Eydna kann ikki keypast, men fæst fyri einki gjøgnum Guds signing.
A.J

 
 
 
 
 
 
10.juni 2024


Eg smáttu veit

Komið higar til mín øll tit, sum arbeiða og ganga undir tungum byrðum,
og eg vil veita tykkum hvílu.

Matt.11,28

Mitt inni í tí stóra býnum við teimum føgru granittbygningunum og
teimum skínandi marmorborgunum stóð ein gomul smátta.

Henda gamla smáttan var ógvuliga fátækslig samanborin við tað stás og
tað kynstur, sum tú sást kring um hana. Tað tóktist at vera eitt undur, at
hon yvirhøvur kundi verða standandi uppi; líkt var til, at hon hvørja løtu
kundi flakna niður. Øll høvdu eitthvørt at seta at henni fyri, ein sá eina
gisnaða fjøl her, ein annar eitt hol har; altíð var eitthvørt, sum tørvaði
ábøtur.

Sum ein leivd frá einari óupplýstari tíð stóð henda gamla smáttan mitt í
hesum vakra og stásiliga býi. Fólk yptu akslar og kundu ikki skilja, hví
smáttan kundi standa har, og tey hugsaðu: ája, men hon man fara at flakna
niður av sær sjálvum!

Men henda gamla smáttan flaknaði ikki niður. Í øldir varð hon standandi.
Teir reystu granittbygningarnir og tær stásiligu marmorborgirnar vóru
smokkaðar og lógu í toftum, ella eisini vóru tey umbygd og vóru ikki til at
kenna aftur.

Býurin broyttist við nýggjum bygningum í nýggjum stíli, men henda
gamla smáttan stóð, sum hon altíð hevði staðið. Við henni var eingin
broyting farin fram. Hon hevði sama stílin, sum hon hevði havt øld eftir
øld. Sett varð at henni, sum tað til allar tíðir varð gjørt. Ein fann eitt brek
her, ein annar fann tað har, og øll søgdu tey: ”Hvat skulu vit gera við hasa
gomlu kroysuna? Hon hóskar ikki til tíðina longur; men nú kann hon ikki
fara at hava leingi eftir.”

Øldirnar komu og øldirnar fóru, men smáttan varð standandi. Alt uttan um
hana var flaknað niður og bygt av nýggjum, men hon stóð við sama lag.
”Hetta er eitt undur,” søgdu fólk, ”Hvussu ber tað til, at henda gamla
smáttan verður standandi?”

Og fólk sóu eina sjáldsama sjón.

Úr býarinnar breiðu gøtum sum úr teimum myrku skotunum, úr vanligum
húsum og heimum sum úr teim prýðiligu borgunum komu tey leitandi, tey
troyttu og tey sjúku, tey, sum læknar ikki kundu lekja, tey, sum menniskju
ikki kundu ugga. Tey leitaðu øll til hesa gomlu smáttuna fyri at finna hjálp
– til smáttuna, sum annars var á at líta, sum hevði hon sjálv hjálp fyri
neyðini.

Øll tey, sum fóru inn í smáttuna, vórðu lekt og fingu nýggja kraft. Tá ið
tey komu út aftur, lýsti gleðin av andliti teirra og tey søgdu: ”Har býr
Guds frelsa!”

Inni í smáttuni var ein maður. Á høvur hansara var sett ein tornakrúna, og
hendur hansara bóru naglamerkir eftir krossfesting. Hann legði hendur
sínar á tey sjúku og boygdi seg niður yvir ein og hvønn, sum boygdi knø
við føtur hansara, og gav teimum frið og hjálp.
- - - - - -
Henda gamla smáttan, sum í mannaeygum sær gomul og ússalig út og
tykist at hava so nógv brek og ikki at vera tíðarhóskandi, er hin heilaga
Skriftin.

Hesari smáttu hava menniskju funnist at gjøgnum allar tíðir. Hvussu kann
tað tá bera til, at hon verður standandi á grund síni millum allar teir
bygningar av vísdómi, sum menniskju gjøgnum tíðirnar hava bygt uttan
um hana?

Allir hesir bygningar kravdu at vera standandi til ævigar tíðir, og teir
vanvirdu ta heilagu Skriftina og spáddu deyða hennara. Men teir eru
sjálvir farnir. Mannaverk og mannatankar eru komin fram, men máttu ferð
eftir ferð víkja fyri nýggjum mannaverki og mannatonkum.

Hin heilaga Skriftin verður standandi. Og hon stendur við opnum durum
fyri øllum, sum sálarliga eru troytt og ganga undir byrðum; hon býður
hvílu og frið, ljós og kraft til ein og hvønn, til mannaættina alla.
n.

 
 
 
 
 
 
9.juni 2024


Trúgvin

Og Jesus segði við herhøvdingan: »Far tú heim; tær verði, sum tú
trúði!« Og drongurin varð frískur í somu stund.

Matt.8,13

Soleiðis svarar Jesus tí rómverska herhøvdinganum í Kapernaum, sum
kom til Jesus og bað hann um at gera son sín frískan. Hesin herhøvdingin
varð av jødum roknaður fyri heidning, men Jesus sær trúgv hansara, og tí
svarar hann, sum hann ger.

Fyri Jesusi er ikki munur á heidningi og jøda, høgum ella lágum, stórum
syndarum ella smáum. Jesus metir okkum eftir, um vit eiga trúgv á hann
ella ikki.

Herhøvdingin átti trúgv, tí varð hann hjálptur: tær verði, sum tú trúði!
Men samtíðis fáa jødarnir, sum vóru Guds útvalda fólk, og sum mettu seg
nakað meira enn hini, at vita, at tey skulu verða koyrd út í myrkrið til grát
og tannagrísl, tí tey ikki trúðu.

Tað hjálpir okkum ikki petti, hvussu gudrøkin omman og abbin vóru, ella
um vit hava átt trúgvandi foreldur, ella um vit áttu ein pápa, sum var eitt
útvalt reiðskap fyri Gudi. Okkara kristnu vanar og góðu siðir hjálpa heldur
einki, tá ið talan er um frelsu ella glatan. Nógv menniskju, ið enntá hava
gingið Guds ørindi, men meira í sjálvgóðsku og eginkærleika enn í trúgv,
tey verða koyrd út í myrkrið fyri uttan til grát og tannagrísl, meðan stórir
syndarar eystaneftir og vestaneftir, sum í sálarneyð og av rættari trúgv
róptu um hjálp, verða reinsaðir og hjálptir og bodnir inn at sita til borðs
við Ábrahami, Ísaki og Jákupi í himmiríki.

Tá ið vit vilja hava samband við Jesus, er hin besta dygd okkara fyri einki
at rokna. Tað er trúgv, Jesus spyr um, tá ið tú kemur til hansara við bøn
um hjálp.

Tað er trúgvin, ið verður avgerandi, um vit vera innanfyri ella uttanfyri á
roknskapardegnum.
n.

 
 
 
 
 
 
8.juni 2024


Eg síggi ikki teg, men Jesus

Tí at um vit liva, so liva vit Harranum, og um vit doyggja, so doyggja vit
Harranum; annaðhvørt vit tí liva ella doyggja, hoyra vit Harranum til.

Róm.14,8

Ein lítil genta, sum lá og stríddist við deyðan, hugdi upp á mammu sína og
segði: - Mamma, eg síggi teg ikki meira, alt rundan um meg myrknar. Hon
lá eina løtu við eygunum saman, púra still, men knappliga lat hon eyguni
upp og teskaði, meðan eitt dýrdarsmíl lýsti á andliti hennara: - men eg
síggi Jesus. Eina løtu seinni læt hon eyguni aftur fyri seinastu ferð.

Kanska tað gongst teimum fægstu soleiðis, sum tað gekst hesi lítlu gentu,
nøkur uppliva myrkur kring seg, ja, kanska nívast av deyðaræðslu, men
eitt stendur fast; hvussu so enn gongst, so er tað ikki tað mest avgerandi,
um eg síggi Jesus seinastu løtu av lívi mínum, tí tað, sum ber av øllum, er,
at Jesus sær meg. - ”Sæt mig, saa jeg ser dig Jesus,” syngja vit í einum
donskum sangi, soleiðis at eg kann vera vissur í, um eg livi ella doyggi, ja,
so eri eg hansara. Tað er tað, sum telur í lívsins síðstu løtu. Vit leggja ikki
trúgv okkara á kenslur ella sjónir, men á tað, sum Jesus gjørdi fyri okkum.

Tí tað er vist, at um tað gongur uppeftir ella niðureftir, so hoyra vit Jesusi
til. Hon sá Jesus. Gævi tað ongantíð verður so myrkt hjá tær ella mær, at
vit missa Jesus úr eygsjón, men um so verður, at kropslig pína blindar sjón
okkara, so minst til, at Himmalski Faðirin mátti fara frá soni sínum, so
hann mátti rópa: - Gud mín, Gud mín, hví fórt tú frá mær?

Vit kenna svarið. Fyri at eingin av okkum skal verða gloymdur av honum,
ella sleptur upp á fjall.
A.J

 
 
 
 
 
 
7.juni 2024


Á lívshavinum

Og hann sigur við teir: »Hví eru tit ræddir, fátrúnu menn!« So reistist
hann og hóttaði at vindi og aldum, og tað varð blikalogn.

Matt.8,26

Tá ið hin mikli rómverski kappin, Cæsar, var á veg yvir um Egearhav
aftan á fígginda sínum Pompeius, kom ódnarveður á hann, verður sagt.
Manningin varð bangin fyri, at teir gingu burtur, men Cæsar bað teir ikki
óttast, tí teir høvdu Cæsar og eydnu hansara umborð. – Cæsar trúði á
eydnu sína. - Tá ið Sigmundur Brestisson av Ólavi kongi varð spurdur,
hvønn hann trúði á, svaraði hann: ”Mátt mín og megi!” -

Mong menniskju eru óivað enn á døgum í kristnum londum at líkna við
Cæsar og Sigmund. Tey líta á seg sjálvan ella eydnuna. Tey nevna tað
kanska forsjónina og hugsa harvið ógvuliga ógreitt um Gud, sum nokk
letur alt enda væl. Men nøkrum persónligum sambandi við Jesus Kristus
vilja tey einki vita av.

Gud elskar øll menniskju og letur bæði regn og sól koma yvir ill og góð.
Hann er ein tolin Gud, sum vil, at øll menniskju skulu verða frelst. Men
skulu vit kunna líta á Guds forsjón, mega vit eiga trúnna á Jesus. Eingin
kemur til Faðirin uttan við mær.

Lívsins sigling kann vera hørð. Vit kunnu møta harðveðri av ymiskum
slag: Tað kann vera sjúku, ólukku og ymsum øðrum mótgangi. Vit kunnu
vera rædd og øtast, tá ið lívsbátur okkara fjalist av aldunum. Men er Jesus
umborð, eiga vit eina livandi trúgv á hann, tá ”ganga vit ikki burtur”, og tá
nýtist okkum ikki at øtast uttan vón.

Harðveðrið og meldurhvirlurnar á Genesaretvatni vóru í Jesu valdi.
Lívsins stormar eru eisini í Jesu hondum. Teir hava boð til okkara. Vit eiga
at læra av teimum. Teir eiga at fáa okkum at síggja, hvussu lítisverd vit eru
í okkum sjálvum, síggja okkara egna máttloysi og draga okkara hjarta
nærri Jesusi, læra okkum at rópa ferð eftir ferð: ”Harri, bjarga okkum!” -
Deyðin kann týna okkum, men við Jesusi umborð ganga vit aldri burtur á
ævinnar havi.
n.

 
 
 
 
 
 
6.juni 2024


Onga nýtslu av Bíbliuni

Hav altíð hesa lógbók á munni og grunda yvir hana dagar og nætur, til
tess at tú heldur alt tað, sum í henni er ritað; tá fer alt at vignast tær væl,
og tú verður happadrúgvur.

Jósva 1,8

Ein bygdamaður var komin til bíggjar við syni sínum, ið skuldi læra til
skómakara.

Dreinginum varð víst inn í eitt lítið kamar, og har byrjaði hann so at taka
viðføri sítt upp úr kuffertinum. Pápin sat inni í stovuni, og har kundi hann
hoyra hvørt orð, ið meistarin og sonur hansara tosaðu inni í kamarinum.
”Íðan so,” hoyrdi hann meistaran siga, ”tú hevur eisini eina Bíbliu við tær.
Hana nýta vit ikki her. Legg hana bert niður aftur í kuffertið, so kann pápi
tín taka hana heim aftur við sær”.

”Ja, ja,” segði pápin og lat kamarsdyrnar upp, ”Eg skal taka hana heim
aftur við mær; men eg taki eisini dreingin heim við mær. Hans, legg klæði
tíni beinanvegin niður í aftur kuffertið!” Uttan at siga meira tók hann
viðførið, beyð farvæl og fór avstað við dreinginum.

Tey børn eru ikki illa stødd, hvørs foreldur eru vandin um, hvør ið skal
búgva tey út til lívsverk teirra.
Chr.Høj

 
 
 
 
 
 
5.juni 2024


Eg orki alt í honum, sum ger meg sterkan

Eg orki alt í honum, sum ger meg sterkan.
Fil.4,13

Sjálvt tann, sum hevur verið veikur og deyðsjúkur, kann aftur rætta seg og
gerast so frískur og sterkur sum aldri áður, um tað er Harrans vilji. Eisini
andaliga ber til at rætta seg eftir eina tíð við veikleikum.

Tey andligu stórmennini, sum verða umrødd í 11.kapitlinum í
Hebrearabrævinum, teir sum við trúgv vunnu sigur á kongaríkjum, byrgdu
munnin á leyvum, sløktu eldsmegi, komust undan svørðseggjum, sjálvt
teir høvdu havt sínar veiku løtur.

Eftir sigurin uppi á Karmels fjalli finna vit profetin Elia veikan og
mótfalnan undir einum einiberjarunni, har hann ynskti seg deyðan.

Soleiðis er kanska eisini gingist tær. Tú vart einaferð andaliga frískur og
kraftafullur; men nú ert tú veikur og mótleysur. Men eisini tú kanst aftur
gerast sterkur, tí um tey gomlu stórmennini stendur skrivað, at teir blivu
sterkir aftan á veikleika, ja veldigir í stríði og fingu fíggindaherar at víkja.

Pætur ápostul hevði sínar veiku løtur, ja, so veikur var hann
langafríggjanátt, at ein genta fekk hann at falla. Men aftan á játtan, angur
og bót gjørdist hann so sterkur, at hann kundi styrkja brøður sínar, soleiðis
sum Jesus hevði sagt.

Paulus takkaði Gudi, sum gjørdi hann so sterkan, at hann orkaði alt í Kristi
Jesusi.

Eisini tú kanst gerast eitt andans stórmenni við at íklæðast kraft frá tí
høga.

Undir krossins merki stóðu gamlir menn.
Undir krossins merki standa hetjur enn.
Skulu vit tá svíkja? Nei, vit standa stinn.

 
 
 
 
 
 
4.juni 2024


Blóð Jesu reinsar frá allari synd

Men um vit ganga í ljósinum, eins og hann er sjálvur í ljósinum, tá hava
vit samfelag hvør við annan, og blóð Jesu, sonar hansara, reinsar okkum
frá allari synd.

1.Jóh.1,7

Martin Luther kendi sum fáur til at vera freistaður av djevlinum. Ofta varð
hann nívdur av iva, og hann kendi seg staddan í einum myrkri; men við
Guds náði kom hann burtur úr hesum. Í einari av sínum myrku løtum sigur
hann, at freistarin kemur til sín og sigur: ”Martin, tú ert ein stórur syndari,
og tú ert fordømdur og glataður!”

Men tá lýsti Guds Andi skærur yvir Jesu fullgjørda verki, og Luther greip í
trúgv fast um Orðið og rak hin ónda frá sær við orðunum: ”Nei, satan, eitt
í senn. Víst eri eg ein stórur syndari; men líka so satt er, at Jesus Kristus
kom í heimin at gera syndarar sælar!”

Ja, Gud havi lov fyri, at tað er satt! Syndin ger, at eg havi revsing og dóm
uppiborið, men Guds náði leyskeypir meg; tí blóð Jesu, sonar hansara,
reinsar okkum frá allari synd.

Um so synd mín er reyð sum purpur, so vil hansara kærleiksmáttur tváa
hana hvítari enn snjó. Kristus hevur sónað mína synd. Hann er bót fyri
syndir okkara, ja, ikki bert okkara, men fyri syndina í øllum heiminum.
Um eg av fullum hjarta trúgvi hesum, hevur djevulin tapt.

Um stundin myrk meg sígur á,
og døpur syndaminni
seg troka fram úr hjartavrá,
mín sál tó frið skal finna.
Eg fullvæl veit, stór synd mín er;
men størri boð Guds orð mær ber:
tín synd skal strikað verða!

 
 
 
 
 
3.juni 2024


Guds lambið

”Dagin eftir sær hann Jesus koma til sín og sigur: »Sí, Guðs lambið, sum
ber synd heimsins! ”
Jóh.1,29

Har úti í oyðimørkini við ánna Jordan opinberar Guds Andi Jóhannes
doyparanum, Jesus var Guds lambið, sum ber heimsins synd. Hann hevði
sæð Andan stíga niður yvir hann undir dópinum. Og Jóhannes sigur seg
hava sæð og kunna vitna, at Jesus var sonur Guds. Nú kann hann eisini
siga um hann, at hann er Guds lambið, sum ber heimsins synd. Henda
opinbering var stór gleði.

Jóhannes doypti til umvendingar, men fyrigeva syndir kundi hann ikki.
Hvussu tungt hevur hann ikki kent hetta at noyðast at hoyra menniskju her
úti í oyðimørkini stynja undir synd og ikki vera førur fyri at veita teimum
fullkomna hjálp: syndanna fyrigeving.

Tí er hetta honum ein stór gleði nú at kunna rópa til fólk: Sí, Guds lambið,
sum ber synd heimsins. Hjá Guds lambinum var fullkomin sálarbót,
syndanna fyrigeving at fáa.

Gleði, gleði – sjálvur Guds sonur skuldi vera offurlamb fyri heimsins
synd, ja, offurlambið einaferð med alla.

Í brævinum til korintmanna nevnir Paulus Kristus páskalamb okkara, sum
dripið er.

Langafríggjadag gekk spádómur Jóhannesar út. Tá varð Guds lambið
páskalamb okkara, sum rópti hesi sigurðsboð út um allan heim: tað er
fullgjørt!

Enn í dag rópar Guds rødd í heimsins oyðimørk: sí, Guds lambið, sum ber
heimsins synd!

Enn í dag rópar páskalamb okkara út um heimin: tað er fullgjørt!

Enn í dag rópar Frelsarin út í heimsins oyðimørk: vendið um og komið til
mín, eg vil geva tykkum syndanna fyrigeving!

Men ein dagin tagnar henda kallandi røddin í vantrúar oyðimørk. Hevur tá
Guds Andi fingið opinberað tær, at Jesus var Guds lambið, sum kom eisini
at bera tína synd? Tann dagin skal lambið síggjast í hásætinum hjá Gudi,
og tað fær handað lívsins bók við nøvnunum á teimum, ið trúðu orðinum
um Guds lambið, páskalamb okkara, sum dripið er, og sum upprisið er.

Tá skulu hoyrast einglarøddir, sum syngja: ”... »Verdugt er lambið hitt
dripna at fáa máttin og ríkdóm og vísdóm og kraft og heiður og dýrd og
signing!« ” Og sama ljóðið skal hoyrast samfelt av einum og hvørjum,
sum er á himni, á jørð og undir jørðini, á havinum og í havinum, og tað
um aldur og allar ævir, tí lambið við blóði sínum keypti Gudi menniskjur
av øllum ættargreinum og tungumálum og tjóðum og fólkasløgum. -

Sælur er hann, hvørs navn tá er at finna hjá Guds lambinum í lívsins bók.

 

Trýst á leikju her fyri at hoyra: Ukrainskan kórsang um Guds Lambið
Fyrst sungið á enskum, síðani á ukrainskum máli
Ukrainskt páskakór syngur um vón mitt í vónloysi

 
 
 
 
 
 
2.juni 2024


Treyst tykkara hevur stóra løn

Kastið tí ikki frá tykkum treyst tykkara, sum hevur stóra løn!
Hebr.10,35


Sum ein eldist, tveitir ein bæði eitt og annað fyri borð. Lívið gerst
einfaldari eins og gudfrøðin. Har er ymiskt, sum bert darvar ferðini og ger
hana truplari.

Men eitt er, sum eitt kristið menniskja ikki kann kasta frá sær – tað er
treystið. Treystið hevur stóra løn, sigur høvundurin, ið skrivað hevur
Hebrearabrævið. Treystið mugu vit ikki missa, tað tekur ov nógv burturav,
tá ið lívsroknskapurin einaferð skal verða gjørdur upp. Heldur tú fast um
treystið, so er tað sum at seta pening inn at renta í tí himmalska bankanum.
Hann gevur góða rentu og stóra løn.

Treystið er ein frí og glað framferð. Tað er tað smílandi og nøgda vitnið,
sum við nærveru sínari er ein boðari av tí glaða boðskapinum um kraftina í
gleðiboðskapinum. Brúk er altíð fyri frímóðigum vitnum. Tað skilti fyrsta
kristna meinigheitin í Jerusalem eisini. Tí bóðu teir fyri lærusveinunum
við orðunum: ”Og nú, Harri, lít at hóttum teirra, og gev tænarum tínum
við øllum dirvi at tala orð títt,
” Og svarið kom beinanvegin, tí tað stendur
beint aftaná: ”Og tá ið tey høvdu biðið, ristist staðurin, har sum tey vóru
saman komin, og tey fyltust øll av heilagum anda, og tey talaðu Guðs orð
við dirvi.
” Áps.4,31

Fedranna trúgv – o, sterka vár,
sigrandi gjøgnum sakn og sár,
syngjandi gjøgnum bál og brand,
altíð á leið til lívsins land.
Heilaga fedra sterka trúgv,
okkum í sál tak ævigt búgv.

 
 
 
 
 
 
1.juni 2024


Tannkrem-húskið

Og hesin steinur, ið eg havi reist sum steinsúlu, skal vera Guðs hús; og av
øllum, ið tú veitir mær, skal eg geva tær tíggjund.

1.Mós.28,22

Robert Colgate var bóndi í Onglandi. Hann strevaðist og stríddist við
jørðina – kortini kom lítið burturúr. Tí flutti hann við húskinum – eins og
mong túsund onnur – yvir til USA, har sonurin, William Colgate, 19 ára
gamal, fekk hugskotið at lata upp eitt sápuvirki. Tað miseydnaðist so heilt
og fullkomiliga. Men William gavst ikki. Eggjanina at halda á – hóast
fíggjarligar smeitir – fekk hann úr Bíbliuni og frá einum kristnum vini.

Fyrsta Mósebók greiðir í 28.kapitli frá um Jákup, sum – tá ið hann fór
heimanífrá – gav Gudi eitt lyfti:
”Verður Gud við mær, og varðveitir Hann meg ... so skal Harrin vera Gud
mín ... og av øllum, ið tú veitir mær, skal eg geva tær tíggjund.”

William Colgate gav Gudi sama lyftið. Kristni vinmaður hansara gav
honum hesi ráðini: ”Grunda virki títt á erligt arbeiði og fair play – so fer
Gud at verða við tær.” William Colgate gjørdi av at geva Gudi tíggjund av
øllum tí, hann forvann. Við tí lyftinum í huga byrjaði hann sápuvirkið av
nýggjum.

Hann helt lyfti sítt, og virkið blómaði. Tað meir enn blómaði – tað gekk
sína sigursferð um allan heim. Vøruúrvalið vaks m.a við tannkremi.
William Colgate fór nú at geva Gudi 20% av inntøku síni, seinni vaks
hann um gávuna, gav 30% og so uppeftir.

Alt lívið hevði hann livandi áhuga fyri Bíbliuni, at hon varð týdd og
breidd út. Hann var ein av oddamonnunum, tá ið Amerikanska
Bíbliufelagið varð sett á stovn í 1816.

Stóra familja hansara – hann fekk 11 børn – gekk í fótasporum hansara og
vísti stóran áhuga fyri bíbliusøkini og stuðlaði hana dyggiliga við stórum
peningagávum.

William Colgate doyði í 1857, men navn hansara er ikki gloymt. Flestu
okkara raka við tað, tá ið vit busta tenn.
”Nyt fra Bibelselskabet” E.C umsetti