21.februar 2024

Tann tíðarleysi boðskapurin

Soleiðis eri eg eisini fyri mín part fúsur til at boða gleðiboðskapin eisini
fyri tykkum, sum eru í Róm.
 ”
Róm.1,15

Ein prestur sigur frá eini vitjan hjá eini gamlari konu fyri nøkrum árum
síðani:

Trupult var at práta við hana, tí hon hoyrdi so illa. Tá ið eg skilti, at hon
var ikki illa fyri fíggjarliga, spurdi eg hana varisliga, um hon ikki kundi
hugsað sær at roynt eitt av hesum nýggju hoyriapparatunum? Tá hugdi
hon eina løtu upp á meg undrandi um alt hetta nýggja, ið fram er komið:
”Havi eg ikki hoyrt nóg mikið?” Eg skilti hana.

Óivað hugsaði hon um alt hetta tíðarspillandi prátið um alt og øll, tá ið
fólk støkka inn á gólvið hjá eldri fólki. Tos um veður og prísir, um sjúku
og skeivleikar, um ferðslu og politikk. Hon helt seg hava hoyrt nóg mikið.

Stundum hoyrir tú fólk, sum enntá hava nógvar royndir, siga, at okkum
nýtist ikki at hoyra somu frásagnirnar úr evangeliunum ferð eftir ferð.
Tørvar okkum at halda á við at lesa Bíbliuna? Er neyðugt at koma at
hoyra henda sama boðskapin viku eftir viku, ár eftir ár? Tá ið vit nú
einaferð hava lært hetta, hoyrt tað og góðtikið tað, nýtist okkum so at
terpa tað umaftur og umaftur? Er nøkur meining í at boða gleðiboðskapin
fyri øllum teimum, sum longu trúgva?

Paulus helt tað vera neyðugt.

Til kirkjuliðið í Rom skrivar hann einastaðni: ”Soleiðis eri eg eisini fyri
mín part fúsur til at boða gleðiboðskapin eisini fyri tykkum, sum eru í
Róm.
 ”

Boðskapurin, sum er fjaldur millum báðar permurnar í Bíbliuni er ikki ein
lestrarsetningur, sum vit skulu náa at lesa ígjøgnum upp á ávísa tíð og
síðani fara til próvtøku í. Hesin boðskapur møtir tær gjøgnum boðanina,
og tað er við virkin at lurta eftir boðskapinum, at tú kanst ogna tær
trúarinnar gávu. Og hevur tú tikið ímóti hesi gávu, verður hon sum eitt
ríkidømi, sum nærum veksur av sær sjálvum, um tað fær føðslu gjøgnum
Bíbliunnar boðskap.

Ikki nýtist okkum at stúra fyri, at Bíblian onki hevur at siga
nútíðarmenniskjum. Tá ið kendi Bíbliutýðarin J. B. Phillips fór undir at
geva Ápostlasøguni eitt nútíðarmál, kom hann við hesi sammetingini: ”Eg
føldi meg sum ein elektrikara, ið er komin inn í eini gomul hús at
umleggja elveitingina, men sum ikki fær sløkt streymin.” Stoytur fór
gjøgnum hendur hansara. Neistar fóru millum leiðingarnar.

- Streymur var í teim gomlu kapitlunum og ørindunum. Ongin av okkum
fær nakrantíð hoyrt nóg mikið. Men bið um ljós og vegleiðing Heilaga
Andans, so kann henda, at eisini tú fært trupult við at sløkkja streymin.
Og tá fert tú at vera æviga takksamur.

Sig mær ta gomlus søgu,
sum gleðir sál og sinn,
um Jesus og hans kærleik,
í hjartað syng tað inn.
Eins og við børn tú talar,
tú tala so við meg,
so syndasærda sálin,
kann gjølla skilja teg.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20.februar 2024


Í hond Meistarans

Og hvørja ferð eitt kerið, sum hann fekst við, miseydnaðist, sum tað kann
henda við leirinum undir hond leirkerasmiðarins, tá fór hann aftur at
gera burtur úr tí annað ker, so sum hann nú vildi hava tað gjørt.

Jer.18,4

Um leir í meistarahond, um Ísrael í meistarahond, um menniskjuna í Guds
hond skal Jeremia læra.

”Og hvørja ferð eitt kerið ... miseydnast” - hetta er jú okkara søga. Men
framhaldið av okkara søgu er: Hann tekur sær av tí fólki, ið er við
undirlutan. Hann gevur eina nýggja byrjan. Lýtaleysa og heila rættir hann
okkum dagliga lívsins gávu. Hann fór aftur at gera burtur úr tí. Hann fer
aftur at gera burtur úr tí.

Hann fer aftur at gera burtur úr tí -. Á hesum øki mega børn hansara læra
av honum. Tí eisini millum menniskju miseydnast ker. Sjálvt tá hendur
okkara royna at vera varligar, kunnu tær kortini lættliga verða ov
harðligar. Hann fór aftur at gera burtur úr tí – fór hann ikki, so lá framtíð
okkara úti á øskudunganum. Men tá ið hann byrjar av nýggjum við
okkum, mega vit eisini byrja av nýggjum við hvørjumøðrum. So fáa eisini
tey, hvørs fortíð var farin í sor, eina framtíð.

Hann fór út aftur at gera burtur úr tí. - Hann skapaði nakað í tí fullkomnu
kvirruni. Ein søga er um ein gamlan mann, sum stóð og sagaði kvistutan
brennivið, og seint gekk hjá honum. Tá kom onkur framvið: ”Tú skuldi
heldur hvest hasa sagina hjá tær!” segði hann. Men hin gamli hugdi ilskur
upp á hann og svaraði: ”Eg skal vera liðugur at saga alt hetta, áðrenn
kvøldið kemur ... heldur tú so, at eg havi tíð at hvessa?”

Skal Gud kunna nýskapa nakað í lívi okkara, má hann fáa kvirrar løtur at
skapa nakað í. Eitt mannalív uttan stillar løtur verður onki lív. Men aftur
hin vegin. Kvirran í sær sjálvum skapar ikki hetta; ein kvirra, hvar Gud
ikki kemur framat (t.d. Gjøgnum Bíbliu, bøn og altarborð) verður bert ein
kvirra, sum verður ein ótolandi tómleiki.

Onki verður kravt av sjálvum leirinum. Onki uttan bert hetta eina, at tað
letur seg evna.

Men í hesum eina liggur eisini alt!

Um hann í hjartadýpi
mynd av sær sjálvum sær,
tá frøist meistarin mikli -
hans gerningur ávøkst bar.

 
 
 
 
 
 
19.februar 2024


Rokna við Jesusi í deyðans stund(9:9)

Og tá ið hann hetta hevði sagt, rópaði hann við harðari rødd: »Lázarus,
kom út higar!«

Jóh.11,43

Tað er ein løgin tekstur, vit hava fyri okkum í dag, kæru børn. Jóhannes,
sum sigur frá, hevur eins og tikið okkum við út á ein lítlan kirkjugarð
uttanfyri Betaniu. Nú, tað er kanska ikki so løgið kortini, tí kirkjugarðar
eru jú allastaðni. Teir liggja uttan fyri hvørja einastu bygd allastaðni í
landi okkara – og í øðrum londum.

Løn syndarinnar er deyði, sigur Guds orð. Og vit hava øll syndað!

Tí er tað soleiðis, og tí standa ofta menniskju og gráta við eina grøv á
einum kirkjugarði. Soleiðis var tað eisini henda dagin.

Marta og Maria grótu – eisini Jesus græt, lesa vit. ”Hevði tú verið her, tá
var bróðir ikki deyður!” søgdu tær við Jesus. Men nú var ov seint. Tær
høvdu annars sent boð til hansara, beinanvegin Lázarus var vorðin sjúkur,
men tað mesta av einari viku gekk, áðrenn hann kom – og tað er tað, sum
er so løgið!

Hví kom hann ikki fyrr?

Og hesi trý systkini vóru annars av bestu vinum hansara. Ja, sanniliga er
tað løgið – men tað er eisini undurfult!

Tí Jesus, sum stendur mitt teirra millum, sigur: ”... »Eg eri uppreisnin og
lívið; tann, sum trýr á meg, skal liva, um hann so doyr; ”

Og hóast Marta mótmælti og segði, at tað vóru fýra dagar síðani, at hann
varð jarðaður, vendir Jesus sær brádliga móti grøvini og býður, at
steinurin skal takast burtur – og so rópar hann á Lázarus: ”Lázarus, kom
út higar!” Og hugsa tær, Lázarus kom út úr grøvini.

Men tað, sum er mest undurfult av øllum undurfullum, er kortini, at hetta
ikki bara geldur Lázarus. Ein dag kallar hann tey deyðu fram. Tá skulu øll
tey, sum trúgva á Jesus, rísa upp úr grøvini. Tey skulu fáa eitt nýtt likam
og um ævir búgva í Guds Paradísi!

Jú, tað er stórt at trúgva á Jesus! Send honum boð! Og minst til: Hann
kemur ongantíð ov seint!
Vilhelm Munch. E.Campbell týddi

 
 
 
 
 
 
18.februar 2024


Jesus hjálpir í dagsins arbeiði og stríði(8:9)

”Men tað bar á, meðan mannamúgvan tyrptist um hann og lýddi á Guðs
orð, og hann var staddur við Genesaret vatnið, at hann sá tveir bátar liggja
í fjøruni, men útróðrarmenninir vóru farnir burtur frá teimum og sótu og
reinskaðu gørnini. Og hann fór tá inn í annan bátin ...” 
Luk. 5,1-3

Men tað bar so á – soleiðis byrjar henda undurfulla søgan um fiskiveiðu
Pæturs. Tað var ikki bara hesa einu ferðina, at Jesus hjálpti vinum sínum!
Nei, ferð eftir ferð kom hann teimum til hjálpar!

Tað munnu ikki vera mong okkara, sum eru fiskimenn og standa og skola
gørn. Men so gera vit okkurt annað. Kanska skola vit borðiskar fyri
mammu, ella vit gera skúlating. Kanska vera vit fyri onkrum torførum og
tungum, kanska eru vit sorgarbundin um okkurt ella bangin. So kemur
hann okkum til hjálpar, sum tá ið hann gekk her niðri á jørðini.

”Setið gørnini út!” segði hann við Pætur. Hann vistu jú, hvussu illa hevði
gingist um náttina. ”... »Meistari, vit hava roynt alla nátt og einki fingið;
...” segði Pætur Luk5,5 Lítið á Jesus! Tá vil Gud vælsigna tykkum
gerandisdagin í øllum tí, tit gera – ja, alt lívið!

Sum bátarnir hjá Pæturi og vinmonnum hansara vórðu søkkladnir -
soleiðis skal lív tykkara verða fylt av Guds gávum! Í staðin fyri skulu tit
blaka alla stúran og gremjan ”fyri borð” - kasta tær yvir á Jesus, ”tí hann
hevur umsorgan fyri tykkum!” Ja, hugsið tykkum, hvussu undurfult og
stórt tað er: Jesus vil hjálpa okkum!

Ein smádrongur, sum var í dýrastu neyð, bað: ”Góði Gud, tú, sum ert so
stórur, hjálp mær, sum eri so lítil” - og Gud hjálpti!

Hesa bønina biði eg ofta sjálvur – tað mást tú eisini gera!
Vilhelm Munch. E.Campbell týddi

 
 
 
 
 
 
17.februar 2024


Rokna við Jesusi – í lívsins týdningarmiklasta spurningi(7:9)

Og eins og Móses hevjaði upp ormin í oyðimørkini, soleiðis eigur
menniskjusonurin at verða upphevjaður, til tess at ein og hvør, sum trýr,
skal hava ævigt lív í honum.

Jóh.3,14-15

Í glæmuni frá einari bleiktrandi oljulampu sótu tveir menn og talaðu
saman eina náttina. Teir vóru Jesus og Nikodemus, ein hábærsligur
ráðharri í Jerusalem og limur í ovasta ráðnum í býnum. Kanska lá ein
ungur maður í einum myrkum króki í hesum kamarinum og lurtaði – hin
yngsti í lærusveinaflokkinum? Hann gloymdi ongantíð hesa samrøðuna.
Sum oldingi skrivaði hann hana niður í evangelii sítt – so vit eisini sleppa
at lurta ...

”Vit vita!” soleiðis byrjaði Nikodemus samrøðuna, og hann visti nógv.
Hann hevði fingið sær útbúgving innan Skriftina, men tað var eitt, hann
ikki visti. Hann visti ikki svarið á týdningarmesta spurningi her í lívinum:
Hvussu verður tú frelstur? Hvussu kann tað fáast í lag?

Um tú lesur allar heimsins bøkur, ja, verður professari í Bíbliuni við
hægsta karakteri, so ber tó ongantíð til at læra tað!

”Tú mást føðast av nýggjum!” segði Jesus.

Sum ein lítil nýføðingur er eitt undur frá Gudi, soleiðis er tað eisini eitt
undur at gerast barn av Gudi. Tað hendir, tá ið vit hoyra Guds Orð. Tað
hendir, tá ið vit hyggja upp á Jesus. Tá verður trúgvin skapað í hjartanum
við Andanum.

Sum Ísraels fólk vórðu lekt í oyðimørkini av ormabitunum, tá ið tey
hugdu upp á koparormin, soleiðis verða vit frelst, tá ið vit líta upp á Jesus.
Vit vita ikki, um Nikodemus skilti hetta hesa náttina – ella um hann ikki
mundi fata tað fyrr enn úti á Golgata, har hann óivað mundi standa og
hyggja upp á Jesus!

Tað ber lív her at líta á Jesus, Guds lamb,
tað er frelsa, o sál, fyri teg!
Lít við treysti á krossin í trúgv og verð frelst,
lít á hann, sum har hekk fyri teg!

Sama kvøldið var Nikodemus saman við øðrum har og tók Jesu deyða
likam niður av krossinum. Mundi hann ikki við tí játta, hvat ið var hent
inni í hjarta hansara, og at hann frá hesum degi eisini vildi trúgva á Jesus.
Vilhelm Munch. E.Campbell týddi

 
 
 
 
 
 
16.februar 2024


Rokna við Jesusi – í náttarinnar stormi og myrkri(6:9)

Men tá ið hann sá illveðrið, óttaðist hann; og tá ið hann tók at søkka,
rópaði hann og segði: »Harri, bjarga mær!«

Matt.14,30

Pætur var ein djarvur maður, og tað er altíð spennandi at hoyra um hann.
Ja, hann upplivdi mangt løgið, hesin Pætur. Men tað løgnasta, hann
upplivdi, mundi vera ta ferðina, tá ið hann fór til gongu tvørtur um
aldurnar yvir til Jesus hesa ódnarnáttina á Genesaret vatni.

Teir vóru í havsneyð har úti. Veðrið leikaði í. Men enn bangnari gjørdust
teir, tá ið teir sóu onkran koma gangandi eftir vatninum. Teir hildu tað
vera eitt spøkilsi og róptu av ræðslu.

”»Havið gott treyst! Tað eri eg! Óttist ikki!« ...” rópti Jesus. Hann kom jú
at hjálpa teimum. Og Pætur gjørdist so glaður, at hann segði: ”Álvara, er
tað tú, Jesus – um tað er tú, sig so, at eg skal koma til tín á aldunum.” Og
Jesus segði: »Kom!«

Tað gloymdi Pætur vist ongantíð – og so lærdi hann okkurt har úti á
vatninum, sum hann heldur ongantíð mundi gloyma. At tað er av alstórum
týdningi at trúgva á Jesus. At hann er hin einasti, sum kann hjálpa okkum,
tá ið vit av álvara eru í neyð. Ja, tí tá ið hann hugdi at aldunum, tók hann
at søkka. »Harri, bjarga mær!« rópti hann. Og beinanvegin rætti Jesus
hondina út og tók í hann.

Nakað eftir hetta var Pætur aftur um at søkka, men hesuferð var tað í
syndarinnar dýpi, og tað er nógv verri. Hugsa tær til, hann bannaði og
svór uppá, at hann kendi ikki Jesus. Ja, so illa kann gangast okkum.
Aftaná græt hann og helt, at nú fór hann ongantíð aftur at gerast glaður.
Men Jesus elskaði enn Pætur! Hann sendi honum eina blídliga heilsan.
Hann leitaði hann upp, rætti honum hond sína og fyrigav honum alt.

Vit vilja eisini trúgva á Jesus, eins og Pætur gjørdi. Tá fer hann eisini at
tríva í okkara hond, tá ið vit koma í neyð og eru í trongum skóm! Ja, vit
vilja biðja: Tak um hond mína, leið meg stig fyri stig, til eg frelstur og
sælur stígi inn um himnagátt.
Vilhelm Munch. E.Campbell týddi

 
 
 
 
 
15.februar 2024


Rokna við Jesusi í dagsins stákan og skundi (5:9)

Men Harrin svaraði og segði við hana: »Marta, Marta, tú gert tær
ónáðir og stríð av mongum; men eitt er neyðugt. Maria hevur valt hin
góða lutin, sum ikki skal verða tikin frá henni.«
” Luk.10,41-42

Á eini gamlari týskari mynd sæst ein familja, sum situr rundan um
døgurðaborðið. Aftan fyri ein tóman stól hómast Jesus, og undir myndini
stendur skrivað: Til hin ósjónliga gestin!

Og Jesus vil sanniliga verða tann ósjónligi gesturin í heimum okkara og
búgva hjá okkum við allari signing síni og náði!

Í dag skulu vit vitja heimið í Betániu – har Jesus ofta stakk inn á gólvið og
var ein høgt mettur gestur. Her búgva trý vinfólk Jesusar, men tað tykist
ikki, sum tey hava væntað vitjan í dag. Lázarus er ikki inni, og Marta
hevði strævið við nógvari stákan.

Ja, soleiðis kann Jesus koma, tá ið vit minst vænta tað. Tí ræður um, at vit
altíð – í hjørtum okkara – mugu vera til reiðar!

Máttu vit líkst Mariu. Hon gjørdist glað! Og alt fyri eitt settist hon við
Jesu føtur at hoyra, hvat ið hann segði!

O, sat eg sum Maria sat, og gloymdi alt um kopp og fat
og lurtaði við frøi – tá hvarv øll sorg og møði!

Men Marta varð óð. Hvussu kundi Maria bera seg soleiðis at, tá ið hon
visti, hvussu nógv tey høvdu um at vera í dag?

”Sig tó við hana, at hon skal taka hondina í við mær!” segði hon við Jesus.
Tá er tað, at Jesus sigur tey álvarsomu orðini: ”...Marta, Marta, tú gert tær
ónáðir og stríð av mongum; men eitt er neyðugt...”

Ája, soleiðis kann gangast okkum! Í allari okkara stákan og skundi fáa vit
so illa stundir til Jesus – til Bíbliuna – og at koma at lurta eftir Guds orði.

Men skulu vit tá ikki røkja arbeiði okkara og skyldur okkara, spyrt tú
kanska. Jú, men tað, sum Jesus meinar við, er, at vit ”mugu taka okkum
tíð” til tað týdningarmesta. Annars lumpar djevulin okkum – og vit fáa
ongantíð tíð.

Máttu vit øll valt hin góða lutin! Hann skal ikki verða tikin frá okkum,
sigur Jesus. Nei, tí hann vil sjálvur varðveita okkum.
Vilhelm Munch. E.Campbell týddi

 
 
 
 
 
 
14.februar 2024


Jesus – vinur teirra burturriknu(4:9)

Men ein teirra vendi aftur, tá ið hann sá, at hann var lektur, og lovaði
Guði við harðari rødd, og hann kastaði seg fram eftir rommum fyri føtur
hansara og takkaði honum; og hann var ein Sámáriubúgvi. Men Jesus
svaraði og segði: »Vórðu ikki teir tíggju reinsaðir? Hvar eru teir níggju?
Var annars eingin, sum vendi aftur at geva Guði heiðurin uttan hesin
fremmandi?« Og hann segði við hann: »Statt upp og far tú leið tína; trúgv
tín hevur frelst teg!«

Luk.17,15-19

Spitalskusjúka er ein ræðulig og ógvuliga smittandi sjúka. Á Jesu tíð vóru
mong spitølsk fólk, men eingin heilivágur kundi hjálpa hesum ólukkuligu
menniskjum.

Tey vórðu koyrd út! Rikin út úr býnum! Tey sluppu ikki longur at búgva
heima, men noyddust at búgva í holum og gjáum. Tá ið onkur nærkaðist,
róptu tey: ”Óreinur – óreinur! Komið ikki nærri!”

Men Jesus grøddi mong spitølsk. Ein dagin, tá ið hann var á veg til
Jerusalem, møtti hann tíggju spitølskum monnum. ”Meistari, miskunna
okkum!” róptu teir, meðan teir stóðu langt burtur frá honum – teir
smittaðu jú! Heldur tú, at Jesus miskunnaði teimum? Jú, honum tókti
hjartaliga synd í teimum! Hann elskaði teir, sum øll onnur róku burtur –
teir óreinu! Og teir blivu reinsaðir – allir tíggju!

Glaðir og eydnusamir kvikaðu teir sær til hús – og ver vísur í, at har
gjørdist gleði í teimum heimunum, har pápi kom heim aftur til konu og
børn!

Soleiðis er tað! Jesus ber gleði við sær!

Men teir gloymdu eitt, tíverri – teir níggju. Bara ein vendi aftur at siga
takk. Og hann gjørdist ikki bara frískur, men varð frelstur frá synd síni.
Og tað er enn størri! ”Trúgv tín hevur frelst teg!” segði Jesus, og hann
lovaði Gudi við harðari rødd – hann gjørdist tvífalt glaður!

Syndin er nevniliga uppaftur verri enn spitalskusjúkan. Tað var hon, sum
rak Ádam og Evu út úr Páradísinum – og tað er hon, sum læsir hurðarnar í
Himli fyri okkum, um vit ikki trúgva á Jesus!

Vit eru órein! Men Jesu blóð reinsar okkum frá allari synd!
Vilhelm Munch. E.Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
 

13.februar 2024

Jesus – vinur teirra einsligu(3:9)

”Men hann mátti leggja ferð sína gjøgnum Sámáriu. Hann kemur tá til
eina bygd í Sámáriu, sum eitur Sikar, nær við tað lendið, sum Jákup gav
Jósefi, syni sínum. Men har var Jákups brunnur. Tá ið Jesus nú var móður
av ferðini, settist hann niður har við brunnin; tað var um sætta tíma. Ein
kona úr Sámáriu kemur tá at draga upp vatn. Jesus sigur við hana: »Gev
mær at drekka!« ”
og
”Jesus svaraði og segði við hana: »Ein og hvør, sum drekkur av hesum
vatni, skal tysta aftur; men tann, sum drekkur av tí vatninum, sum eg vil
geva honum, skal um ævir ikki tysta ”
Jóh.4

Ein einslig kona kemur gangandi við vatnkrukku síni. Tað er á middegi,
og sólin stendur høgt á luftini. Konurnar úr Sikar plagdu annars at fylgjast
út til brunnin, men aldri um hesa tíðina. Huff! Nei, tað var sanniliga ov
heitt at fara eftir vatni nú í middagshitanum.

Men hesi konuni dámdi best at fara einsamøll – sjálvt um tað júst var
hennara neyð, at hon var so einsamøll. So slapp hon undan at hitta hinar
og hoyra, hvussu tær argaðu hana og komu við speiskum viðmerkingum.
Hon var hin syndafulla konan í bygdini, og hon visti fullvæl, hvussu fólk
teskaðu og sleygaðu um hana. Nei, syndin gevur onga gleði! Tað hevði
hon so vist sannað – hon var vorðin ein einslig og ólukkulig kona!

Men úti við brunnin sat Jesus og bíðaði eftir henni. Ja, tað var fyri hennara
skuld, at hann var komin: ”Men hann mátti leggja ferð sína gjøgnum
Sámáriu...” lesa vit. Kærleiki hansara til syndarar dró hann henda veg.
Hann vildi sløkkja sálartosta hennara og gera hana glaða og lukkuliga.

Og hon gjørdist glað. So glað, at hon gloymdi tosta sín og læt
vatnkrukkuna standa. Hon tuskaði inn í bygdina at siga hetta fyri hinum.

Ja, Gud brúkti enntá hana at bera hinum boð um frelsu sína. Har gjørdist
veking í Sikar, og mong komu til trúgv á Jesus!

Soleiðis er Jesus! Minst nú til tað, tá ið tað ert tú, sum ein dag ert
einsamallur og ólukkuligur. Jesus er vinur teirra einsligu!
Vilhelm Munch. Effie Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
12.februar 2024


Hin leitandi Frelsarin(2:9)

»Hvør tykkara, sum hevur hundrað seyðir og hevur mist ein teirra, letur
ikki teir níggju og níti vera eftir í haganum og fer at leita eftir tí
burturmista, inntil hann finnur hann? Og tá ið hann hevur funnið hann,
leggur hann hann fegin á herðarnar;

Luk.15,4-5

Eg eigi eina bók, sum hevur eitt løgið navn: ”Gud ja! Men Jesus?” Tað
løgna er, at tað eru menniskju, sum trúgva á Gud, men einki leggja í Jesus.
Men tað ræðuligasta av øllum hevði verið at møtt Gudi – uttan um Jesus,
og uttan at standa reinsaður í Jesu blóði.

Tann, sum vendir Jesusi bakið vendir bakið til Guds og Himmalin og
verður glataður í ævir!

Tí, tað er bara frelsa í Jesu navni eina!

Fariseararnir og teir skriftlærdu søgdu eisini ja til Guds – men nei til
Jesusar! Eingin bað so ofta til Guds og las so íðin í Bíbliuni sum teir.
Kortini hataðu teir Jesus. Og fyri at dálka góða navn hansara og umdømi
eyknevndu teir hann ”syndara vinur”.

Men hugsa tær, hvat eitt undurfult navn hetta gjørdist fyri allar syndarar!

Ja, hetta bleiv eitt heiðursnavn hjá Jesusi! Hann var jú netupp komin at
frelsa syndarar – og fyri at teir rættuliga skuldu skilja tað, segði hann
teimum søguna um teir 100 seyðirnar. Hann greiddi frá teimum 99, sum
stóðu tryggir í rættini, og um hin eina, sum var burturvilstur, og so segði
hann frá, hvussu hirðin leitaði eftir honum, til hann fann hann, og hvussu
hann bar hann heim við gleði.

Hetta er ein undurfull mynd av Jesusi – kanna hana ógvuliga gjølla!

Hann gjørdist ikki argur og klípti seyðin í beinið ella sló hann í illsinni.
Hann gav ikki ilt av sær, av tí at hesin tápuligi seyðurin var runnin sínar
egnu leiðir. Nei, hann var bara glaður, hann tosaði blídliga og eymt við
hann. Varisliga lyfti hann hann upp á herðarnar og bar hann heim við
gleði!

Akkurát soleiðis er Jesus! Hann verður glaður! Tað verður gleði í Himli –
og tú verður glaður, um hann sleppur at bera teg heim til sín! Ja, ein og
hvør, sum trýr á Jesus, syndara vinin, verður glaður og sælur! Og eingin
munur er, um vit eru lítil ella stór.
Vilhelm Munch. Effie Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
11.februar 2024


Hin kærleiksfulli Frelsarin(1:9)

Av teirri grund sigi eg tær: Hennara mongu syndir eru henni fyrigivnar,
tí at hon elskaði mikið; men tann, sum lítið er fyrigivið, elskar lítið.«

Luk.7,47

Ein hitamátari er frálíkur at hava. Hann mátar kulda-og hitastigini og sigur
okkum, hvussu veðrið er. Inni í hjarta okkara kann eisini vera kalt ella
heitt – og tekstur okkara í dag er næstan sum ein hitamátari, sum vísir
okkara ”hjarta-hitalag”.

Vit lesa um Jesus, sum var gestur hjá Símuni – einum fariseara – og um
syndafullu konuna, sum grátandi salvaði Jesu føtur. Tað hevur verið ein
kenslurík stund hjá Jesusi, kanst tú ætla – men eisini hjá konuni.

Símun harafturímóti skilti einki. Jesus kann ikki vera nakar stórur
profetur, hugsaði hann. Annars hevði hann vitað, hvat fyri ein vánalig
kona hon er, sum nemur við hann. Men Jesus sá, hvat ið hann hugsaði, og
segði: ”Símun, eg havi nakað at siga tær!” Og so segði hann frá einum
manni, sum hevði tveir skuldarar. Annars skyldaði honum 500 og hin 50
denarar, men av tí at hvørgin teirra átti nakað at gjalda við, strikaði hann
alla skuld teirra.

”Hvør teirra man nú elska hann meira?” spurdi Jesus.

”Tann, sum hann gav meira eftir!” svaraði Símun. ”Og í tí hann vendi sær
móti konuni, segði hann við Símun: »Sært tú hesa konuna? Eg kom inn í
hús tíni; tú gavst mær ikki vatn til føtur mínar, men hon vætti føtur mínar
við tárum sínum og turkaði teir við hári sínum. Tú gavst mær ikki koss;
men hon helt ikki uppat, frá tí eg kom inn, at kyssa føtur mínar. Tú salvaði
ikki høvur mítt við olju; men hon salvaði føtur mínar við smyrslum.

Luk. 7,44-46

Á, sum hann misrøkti uppgávu sína! Símun hevði ikki víst gesti sínum
tann blíðskap, sum var vanligur sigur tá á døgum. Henda gerð vísti
skilliga sum nakar hitamátari, hvussu kalt hjarta hansara var – og hvussu
lítið hann elskaði Jesus. Men tárini og kossarnir og kærleiksgávan hjá
syndafullu konuni vísti, at hon elskaði nógv – at hjarta hennara brendi fyri
Jesusi! Hon var komin at takka honum!

Hon fekk eisini ta mest undurfullu heilsanina í hesum heimi: ”Syndir tínar
eru fyrigivnar! Trúgv tín hevur frelst teg; far tú í friði!”

Komið, latum okkum falla á knæ undir liðini á henni – og takka Jesusi!
Vilhelm Munch. E. Campbell týddi

 
 
 
 
 
 
10.februar 2024


Fyrigeving

”... harranum at hesum tænara tóktist hjartaliga synd í honum, ...
Matt.18,27

Einaferð segði Jesus eitt líknilsi um ein tænara, sum skyldaði harra sínum
eina stóra nøgd av pengum, sum hann ongan møguleika hevði at fáa
goldið. Tá ið løtan kom, at pengarnir skuldu gjaldast aftur, standa hesi
vøkru orð: ”Og harranum at hesum tænara tóktist hjartaliga synd í
honum, og hann gav hann leysan og gav honum skuldina eftir.
” Matt.18,27

Hesin tænarin er mynd av okkum, tí syndir okkara eru sum ein stór synd
yvir fyri Gudi. Vit skylda Gudi lýdni og ótta, tilbiðjan og kærleika av
øllum hjarta okkara. Og vit skylda Gudi at elska medmenniskju okkara,
sum vit elska okkum sjálvi. Men hetta hava vit ikki gjørt, og tí standa vit
fyri Gudi sum stórir skuldarar. Orsaka av synd okkara hava vit eina skuld,
sum vit aldri fáa goldið.

Men Gud vil fara við okkum sum harrin í Jesu líknilsi gjørdi við tann
skuldabundna tænaran.

Av berari góðsku og kærleika fyrigevur Gud okkum allar okkara syndir og
strikar út alla okkara skuld, tá ið vit koma til hansara í okkara neyð og
biðja hann um náði. Ja, longu áðrenn vit koma til Gud, hevur Jesus goldið
alla okkara skuld, so Guds fyrigeving er til reiðar sum ein gáva, sum bert
liggur og bíðar eftir at verða móttikin.

Undurfult er tað, at Gud soleiðis ber okkum undir við eini slíkari góðsku,
kærleika og náði. Tá ið Gud nú ger hetta, tá er tað fyrst og fremst fyri at
frelsa okkum, so at alt kann blíva gott ímillum hann og okkum. Men Gud
uppdregur okkum gjøgnum náði sína. Tá ið Gud soleiðis letur okkum
møta síni fyrigeving í so stórum máti, ger hann okkum før fyri at fyrigeva
øðrum. Vit fáa ráð at fyrigeva og várkunna teimum, sum gera okkum
órætt. Og vit fáa møguleika at møta øðrum við kærleika, tí sjálv hava vit
møtt einum kærleika frá Gudi, ið er so stórur, at vit hava nóg mikið at býta
út av. Og Gud uppdregur okkum til at tæna øðrum við at sýna okkum, at
vit hava ein Frelsara, sum hevur tænt okkum við øllum sínum lívi og við
sínum deyða á krossinum.

Jesus, mítt skjól, mítt tilhald,
tú doyði fyri meg,
tú ert mín frelsuklettur,
trygt byggi eg á teg!
Hjálp tú mær djarvt at stríða
lýðin her tíni ond,
til eg skal síggja ljósið
lýsa á himnastrond!

Eitt lítið smáting kann oyðileggja mangt gott. Tú kanst hoyra menniskju
siga: ”Hann er góður, men ...” - ”Frú X er ein framúrskarandi kristin, men
... ” Eingi ”men” eru til í Andans heilaggering. Men og um eru burturi, og
allan vegin ræður um: ”Eg skal,”, ”Eg vil”.
Ec umsetti

 
 
 
 
 
 
9.februar 2024


Samfelag teirra heilagu

Og tey hildu fast saman um læru ápostlanna og samfelagið og
breyðbrótingina og bønirnar.

Ápg. 2,42

Ein prestur, sum stundum plagar at hava morgunlestur í útvarpi, sigur her
frá hugleiðingum sínum.

Og hvørja ferð verði eg ovfarin av, hvussu mong ið hava lurtað hesar
morgnarnar. Fólk, sum eg ikki visti vildu nýta tíð til at lurta eftir einum
morgunlestri. Fólk, sum sera sjáldan seta sín fót innum kirkjudyrnar –
summi teirra reypa enntá av, at tey ikki hava verið har, síðan tey blivu
konfirmerað ella giftust – koma og fortelja, at tey hava hoyrt morgunlesturin.

Onki nýtt er í hesum. Lurtarakanningar hava í mong ár víst, at
átrúnaðarligar sendingar hava ein nógv størri lurtaraskara, enn ein skuldi
hildið. Og á mangan hátt er tað at gleðast um. Men á hin bógvin er tað at
øtast um. Boðanin gjøgnum útvarp og sjónvarp er frálík, tá ið hugsað
verður um tey sjúku og gomlu og tey, sum eru bundin at arbeiði heima og
á stovnum. Og hesin háttur er óførur og neyðugur, tá ið talan er um at náa
út til teirra, sum ikki hava funnið loyndarmálið í samfelagi teirra heilagu.

Trúarjáttan okkara hevur jú eisini hesi orðini: ”Eg trúgvi á samfelag teirra
heilagu”. Tað at koma saman er ein sosial funktíon. Summum dámar at
ganga til konsertir; men tann upplivingin er neyvan tann sama, um tú ert
tann einasti áhoyrarin. Og hvat er við einum landsdysti í fótbólti, um ikki
mong eru komin saman at hyggja at?

Víst kanst tú grípa kristnu trúnna í lenistólinum, meðan tú situr
einsamallur og lurtar. Men líka satt er eisini tað, at tann, sum játtar Jesus
Kristus sum Frelsara, í somu løtu gerst partur av einum felagsskapi, einum
samfelagi av trúgvandi um allan heim, og sum á mangan hátt eru ymisk.

Tú skilir tann í lenistólinum. Tað er tað lættasta. Men øll, sum hava lisið
søguna hjá teim fyrstu kristnu(Ápostlasøguna), vita, at her verður ikki
fyrst og fremst greitt frá glógvandi frásøgnum um Paulus, Pætur og Silas
og øll hini, men her verður skrivað um teirra stríð, tár og sigrar í
felagsskapi, tað sum vit sum kristin kalla ein meinigheit.

Føgur var fjøldin, ið forðum fann
frelsu í fedranna kirkju,
nú kemur framtíðin okkum ann,
kristnaður ungdómur einans kann
vera vár vón og várt virki.

Frelsarin kallar sítt fólk á fund,
skrýtt á hans herstevnudegi,
kallar tað fram, eins og morgunstund
døggina kallar úr fjallagrund,
villigt og vápnað og fegið.

 
 
 
 
 
8.februar 2024


Heimlongsulin

Ja, vit hava gott treyst og hava bestan hugin til at fara burtur úr
likaminum og vera heima hjá Harranum.

2.Kor.5,8

 

Eftir tíðina úti á Atlantshavinum leitar laksurin niðan aftur í somu ánna,
sum hann sá dagsins ljós í, at gýta. Eins og so nógvur av náttúrunnar
skapningum hevur hann eitt instinkt, sum leiðir hann hundraðtals
fjórðingar móti tí máli, sum hann ikki kennir, men sum hann av eini ella
aðrari óforkláriligari orsøk verður drigin at.

Stundum kemur spurningurin, um menniskjan hevur ein slíkan mátt
bygdan inn í seg, men sum í heimsins meldri og stríði er mestsum
kámaður burtur.

Vanliga verður hesin spurningur afturvístur við at siga, at slíkt hvørki
kann prógvast ella mótprógvast. Finst ein staður ella ein tilvera, sum
okkum øllum leingist eftir ella verða drigin at? Eg trúgvi, at so er. Djúpt í
sinninum liggur ein longsul, sum vit kunnu látast ikki at vita av og bart út
avnokta, men sum kann fáa avgerandi týdning fyri alt okkara lív, um vit
lata hann sleppa framat.

Veruleikansmaðurin Paulus talar um at vera ”heima hjá Harranum”, ja
hann sigur bart út, at um hann hevði sloppið at valt, vildi hann heldur
”farið burtur úr likaminum og verið heima hjá Harranum”.

Ígjøgnum øll ættarlið hava tey kristnu sungið um himmalin, um heimið og
um paradísið. Á okkara døgum sveima rúmdarmenn í hópatali úti í
rúmdini, so vit líka sum tora ikki longur at syngja um himmalin. Ongin
himmal er har uppi í blánanum, og heldur ikki nakar Gud, segði ein, sum
óivað ikki mundi hava havt eyguni við sær. Hetta sigur bert, hvussu tankar
okkara eru bundnir til tað, sum hesumegin er, tað materiella.

Himmalin, sum tann trúgvandi leingist eftir, er ikki ein staður, men ein
tilvera.

Vit vita ikki nógv um himmalin og um heimið. Men vit vita, at Jesus
Kristus er har, og at kærleikin valdar øllum har.

Har finst, hvør gleði eg havi mist,
hvør vón, sum her mundi bresta.
Har býr mín Frelsari, Jesus Krist,
og pílgrímslið hitt besta.

 
 
 
 
 
 
7.februar 2024


”Mjølið í stólpanum var ikki uppi ...”

Mjølið í stólpanum varð ikki uppi, og oljan í krukkuni treyt ikki
samsvarandi tí orði, sum Harrin hevði talað við Elia.

1.Kong.17,16

Eitt er at lesa tær gomlu bíbilsku frásagnirnar. Tá er so lætt at smílast
umberandi – og tosa um sagnir og gamlar søgur. Men tá ið tað sama
hendir í dag, hvat skulu vit tá siga? Her er ein hending beinleiðis úr
gerandisdegnum. - ”Troysta á Harran av øllum tínum hjarta, men lít ikki á
vitsku tína.
” Orðt.3,5. Tí hann er hin sami i gjár, í dag og til allar tíðir:

Eftir at eg hevði mist mann mín, sat eg einsamøll eftir við ábyrgdini fyri
sjey børnum frá 2 til 16 ár, við garðinum hjá pápa (á Fanrem í Orkdali í
Noregi), við nýggjum fjósi við umleið 50 kúm í básunum – og einari
skuld millum 600-700.000. hvat skuldi eg gera? Alt tyktist so vónleyst.
Sæð við mannaeygum hevði eg ongan møguleika at fáa tamarhald á
viðurskiftunum – hvørki handaliga ella peningaliga.

Í mínar neyð fór eg at rópa á himmalsins Gud. Hevði hann ikki lovað at
vera Faðir at faðirloysingum og verjin hjá einkjum?(Sálm.68,6 og 146,9).
Alt tað, eg fyrr hevði hoyrt boðað og sjálv hevði lisið í Bíbliuni, varð nú
sett á sína hørðu roynd. Men eg krøkti meg í øll lyfti Harrans – dag og
nátt – og í allar trongd míni, bæði fyri børnunum og dýrunum og øllum
hinum, fekk eg av sonnum at síggja hansara undurfullu umsorgan. Sum
tað er satt, sum stendur í Sálmi 46,1: ”Guð er okkum vernd og verja, ein
hjálp í trongdum, ið aldri svíkur.


Vit høvdu m.a ein mjøltanga í samband við fjósið. Úr hesum tanganum
tappaðu vit fóður tvær ferðir um dagin. Hvønn mánað mátti tangin fyllast
– og prísurin at fylla hann var 5.000 krónur.

So ein mánað, tá tíðin var komin, at tangin aftur skuldi fyllast, átti eg rætt
og slætt ongar pengar. Í bankanum var einki eftir at taka út, og aðrir
útvegir funnust ikki. Men dýrini máttu jú hava fóður, annars fingu vit jú
onga mjólk, og steðgur kom í alt.

Hetta bleiv harðasta kreppa mín: Tangin mátti fyllast! Terminsdagurin var
farin, og fóðrið kundi verið uppi nær sum helst. Hvat kundi eg gera? Átti
eg kanska bara at góðtaka ósigurin, fyrst sum síðst, og givist á hendur?

”Harri, tú sært, at vit hava ongar pengar henda mánaðin at fylla
mjøltangan. Men tú veitst, at djórini mugu hava fóður. Altvaldandi Gud,
kom okkum til hjálpar – eftir lyfti tínum, í Jesu navni!”

Á, sum ein kennir seg lítlan og neyðarsligan, tá ið tað ræður um at fara til
Harran á ein sovorðnan barnsligan og beinleiðis máta. Ja, ein kennir seg
næstan láturligan inni fyri menniskjum. Men í neyðini er trúarinnar vegur
ofta hin einasti vegurin – hin einasti útvegurin! So má ganga, sum best ber
til, hvat enn tú kennir á tær. Hóast alt man tað júst vera neyðin í okkara
lívi, sum gevur Gudi høvi at sleppa framat, um vit bara geva honum loyvi
..

Hvussu hendi tað? Jú, tá ið vit høvdu biðið, lat eg bara dagliga lívið á
garðinum halda á. Tey størstu børnini vóru ófør at hjálpa til. Tvær ferðir
um dagin tappaðu vit úr mjøltanganum, júst sum fyrr. Og hetta hildu vit á
við, ein dag fyri og annan eftir! Eg var ovfarin og bara takkaði mínum
himmalska Faðiri.

Dagarnir blivu til vikur, og vit hildu á at tappa mjøl. Tað var sum at ganga
í einum dagligum unduri fyri okkum øll. Tá ið hin ónda røddin teskaði:
”Hvussu leingi billar tú tær inn, at hetta fer at ganga?” - So prísaði eg
mínum altvaldandi Harra og Meistara – og helt bara á at tappa. Og øll
dýrini fingu tað fóðrið, sum tey trongdu til, og mjólkin ”fleyt”.

Hesa tíðina, tá ið Guds veldiga signing helt okkum á lívi, fingu vit lagt
pengar til síðis til nýtt fóður. Og tá ið næstan 3 mánaðir vóru farnir, átti eg
nóg mikið at fylla tangan fyri aftur.

Á sama degi steðgaði mjølið – og tangin var tómur!

Tá høvdu vit tappað tvær ferðir dagliga í næstan 3 mánaðir. Hetta svaraði
til eina peningaupphædd upp á umleið 15.000 krónur, og hetta gjørdi tað
aftur møguligt hjá okkum at koma aftur á beint og fáa røkt tað vanliga
arbeiðið.

Eg takki Gudi fyri hetta høvið at siga frá ”undurverkum hans móti
menniskjunnar børnum” Sálmur 107,8 – og øll mín trongd er at æra Hann,
mín dýra Frelsara – Hann sum broytti tyngstu løtur mínar til gleði og
fagnað!
Margit Folvik T.F. E.Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
 
6.februar 2024


Trojanskir hestar

Varið tykkum fyri svikaprofetum, ið koma til tykkara í seyðaklæðum, men
eru óðir úlvar innan. Av fruktum teirra skulu tit kenna teir. Man nakar
henta vínber av tornum ella fikur av tistlum?

Matt. 7,15-16

Tá ið vit lesa tær gomlu griksku sagnirnar, koma vit eisini fram á hin
trojanska hestin. Skaldið Homer greiðir frá, at býurin Troja fall av einum
ovurstórum træhesti, sum álopsmenninir høvdu latið staðið eftir uttanfyri
múrarnar, tá ið teir eftir øllum at døma góvust við álopinum. Tey forvitnu
fólkini í Troja drógu hestin inn í býin uttan at gruna, at hermenninir hjá
fíggindanum lógu og goymdu seg inni í tí ovurstóra búkinum, sum var
opin innan. Tá ið náttin kom, krupu teir út og settu eld á býin ...

Í dag brúka vit ofta hugtakið ”trojanskur hestur” um fimtukollonnur –
fíggindar, sum lúra seg inn á økið hjá mótstøðumonnunum. Hvat ið hetta
hevur at gera við tey kristnu, ja, tað átti at verið einfalt at skilt:
fíggindarnir blanda seg upp í verjudeildirnar og falla í bakið á
hermonnunum, tá ið bardagin byrjar.

Hin trojanski hesturin kann eisini koma inn um múrarnar í meinigheitini.
Bíblian talar bart út og kallar ávísar gerðir synd. Men í ”okkara mentan”
vísa vit slíkt tolsemi mótvegis einstøkum syndum, at vit at enda als ikki
síggja tær longur, t.d øvundsjúku. Sleppur hon innum, og hjúkla vit um
hana, so varir ikki leingi, til vit ikki síggja øvundsjúkuna sum tað, hon er:
ein synd. Kanska broyta vit navnið á henni og kalla hana ”rættvísi”, og so
sleppur hon ótálmað at eitra viðurskiftini. Øvundsjúkan er bert eitt dømi
av mongum. Allar syndir, sum vit loyva og ikki játta fyri Gudi, eru
vandamiklar.

Tí ”trojanskir hestar” eru ein partur av álopsætlanum djevulsins. Tær
djevilsku kreftirnar berjast við blóðigum álvara at bróta niður kristna
trúgv og siðalæru. Tað er eitt klókt listabragd at fáa sníkt óndskapin innum
og síðani falla í bakið á teimum, sum innanfyri eru, so at mótstøðumegin
viknar. Hetta er eitt gamalt bragd, sum vit eiga at vænta og lættliga kenna
aftur.

Hvussu kunnu vit standa ímóti hesum? Hin heilagi Gud vil, at børn
hansara skulu vera heilag. Hann gevur okkum kraft at liva rætt. Vit mugu
tala bart út um tað og eggja bæði hinum einstaka og meinigheitini at gera
eina roynd: brúka orð Bíbliunnar um rætt og galið sum ein spegil, so hin
ávísa syndin verður uppdagað, áðrenn hon etur um seg.

Um vit skulu liva sum kristin, so treingja vit at gera upp við syndina, játta
hana og fáa syndanna fyrigeving frá Gudi.
”Krigsropet”. E.Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
5.februar 2024


Líkist tú hundunum?

og hann tráaði eftir at mettast av molunum, sum fullu av borðinum hjá
hinum ríka; men eisini hundarnir komu og sloktu sár hansara.

Luk.16,21

Ein maður gekk umkring og kannaði feilir og mistøk hjá øðrum og serliga
hjá teimum kristnu, har hann fann so sera nógv at finnast at. Ein dagin
møtti hann einum manni, sum sat og lurtaði eftir atfinningum hansara.

”Hevur tú lisið Bíbliu tína?” spurdi so maðurin.

”Ja, sjálvandi,” svaraði hin.

”So hevur tú eisini lisið frásøgnina um ríka mann og Lázarus.”

”Sjálvandi tað,” var svarið.

”So, so” segði hin, ”Men tú minnir meg nógv um hundarnar í tí
líknilsinum.”

”Hvat meinar tú við?” spurdi maðurin argur.

”Jú, sært tú, tað stendur, at hundarnir sleiktu sár hansara; eg haldi, at tú
gert tað sama. Tú leitar bert eftir tí, sum sjúkt er hjá teimum kristnu. Tað
sum er í lagi hjá teimum, tað sært tú ikki.”

Tað eru mong menniskju, eisini her á landi, sum eru sum hundarnir í
hesum líknilsinum. Tey leita bert eftir sárunum og veikleikunum, og
feilirnar, sum tey finna hjá øðrum, hava tey ongantíð sjálvi.

Hvussu er tað við tær, sum lesur hetta? Leitar tú eftir sárum hjá øðrum, til
tess at fjala tíni egnu sár? Tað er ein fátæk troyst, tí tá finnur tú ongan bata
fyri egnu sár tíni.

Tann, sum rakar við egnu sár síni, hann hevur møguleikan at verða
hjálptur av hinum stóra læknanum.

Kanna teg sjálvan: líkist tú hundunum, ella kennir tú á tær, at tú hevur fyri
neyðini hin stóra læknan?
A.J.

 
 
 
 
 
 
4.februar 2024


”Send honum ein dreym, Harri!”

O, slíkt dýpi av ríkdómi og vísdómi og kunnskapi hjá Guði! Hvør
órannsakandi eru dómar hansara og ósporandi vegir hansara!

Róm.11,33

Henda frásøgnin er um tveir ungar trúgvandi menn, sum vóru sera góðir
vinmenn. Báðir vóru gripnir av Kristusi, teir vóru virksamir og
arbeiðságrýtnir, og teir høvdu ríkar gávur upp á so mangar mátar. Eg
hoyrdi sjálv, hvussu teir samtalaðu um andaligar lutir og bóðu og prísaðu
Harra og Frelsara sínum.

Men tá ið nøkur tíð leið frá, kom ein broyting. Teir komu at kenna ein
triðja-mann og vóru nú ofta saman við honum. Hesin maður var ikki
trúgvandi. Tvørturímóti! Hann hevði als ongan áhuga fyri religiøsum
lutum – og hann trúði ikki upp á nakran Gud. Hann var heilt ígjøgnum eitt
verðsligt veitslumenniskja. Men hann var spennandi at vera saman við,
ein listamaður, sum við sínum gløðandi góðhýri hevði sterka ávirkan á
hesar ungu kristnu menninar. Meir og meir blivu teir rivnir við av hansara
smittandi lívsstíli. Og at enda kom teirra andaliga lív í vanda.

Eg, sum hevði havt høvi at fylgt hesum viðurskiftum, gjørdist ómetaliga
sorgarbundin, tá ið eg fataði, hvar tað bar. Eg fekk sovorðna neyð í mítt
hjarta fyri hesum báðum kristnu unglingum, so eg mátti rópa til Gud fyri
teir bæði tíðliga og seint: ”Steðga teimum, Harri og før teir aftur!”

Ja, soleiðis ljóðaðu mínar bønir hesa tíðina. Á, sum henda hending tók
mær dygt.

So ein dagin, meðan eg hugsaði um hesi fólkini, stóð tað so greitt fyri
mær, at eg skuldi biðja eina ávísa ítøkiliga bøn fyri ”triðja-manninum”.
Tað var jú hann, sum var hin sanna orsøkin til ólukkuna hjá hinum báðum.
Og bønin, eg bað, ljóðaði soleiðis:

”Harri, send honum ein dreym! Vek hann, so hann sær álvarsemið og
ábyrgdina. Eg nái honum ikki, men tú nært honum. Tala Harri gjøgnum
ein dreym!”

Tá ið nøkur tíð var fráliðin, fekk eg at hoyra nakað ógvuliga áhugavert.
Hesir báðir trúgvandi unglingarnir høvdu fingið hvør sítt bræv frá tí
verðsliga vinmanninum. Annað av hesum brøvum slapp eg av tilvild at
lesa – og seinni slapp eg at eiga tað. Í dag er hetta sum eitt trúarinnar skjal
fyri mær – eitt prógv um, at Harri mín hoyrir bønir. Hetta er í
høvuðsheitinum tað, sum stóð í brævinum:

Kæri vinmaður!
Eg má siga tær eitt, sum var mær fyri nú fyrrapartin. Eftir at eg
vaknaði(her á hotelrúminum), man eg vera sovnaður aftur, tí eg sá nakað,
sum var heilt óskiljandi. Eg sá 17.mai skrúðgongurnar, bæði her og á Karl
Johan í Oslo.
Fyrst sá eg bara veitsluróm og glað fólk allastaðni. Men so knappliga
gjørdust øll sorgarbundin og døkk í ásjón – tí mong hvurvu og komu ikki
afturíaftur! Tað gjørdist so sárt og óhugnaligt. Deyðaræðsla greip øll, og
mong hugdu ill og brigslandi hvør at øðrum. Soleiðis hugdu tey eisini at
mær! Tit vóru eisini har! Siga tey kristnu ikki okkurt um, at Jesus fer at
koma aftur eftir sínum? Eg havi jú altíð hugsað, at djevurlin bert var til í
Hitler-Týsklandi(var fangi har) – og at annars var bert at liva og doyggja –
við einum góðum látri! Men er tað so, at eg skal hava mína væl uppiborna
løn, so má ið hvussu er tú, sum sjálvur hevur hjálpt villfarnum sálum,
royna at finna aftur til tín sjálvan og lív títt!

Hetta er nakað, sum eg MÁ skriva til tykkara ...

Fyri mær er tað bara ”síðsti endin einaferð” - einsamallur og glataður.
Men fyrigev mær tað, sum eg havi lokkað teg til. Eg orki ikki at liva, um
eg havi ført ólukku yvir tykkum – og um tað, sum eg droymdi, skuldi
gingið út ...
Við bestu heilsan ...

Hvussu tað síðan gekst hesum verðsliga ”triðja-manni” er mær ongantíð
vorðið greitt. Men eg havi ta vón, at hann hóast sína vantrúgvandi
medferð, gjøgnum tann angur, hann greiðir frá í omanfyristandandi brævi,
at enda fann fram til Kristus. Dreymurin, Gud sendi honum um Jesu
skjótu afturkomu, risti hann, ið hvussu er, upp úr svøvni! Og undurfult var
tað, at Gud fekk brúkt hann á henda hátt at føra teir dølsku trúgvandi
unglingarnar aftur í ellivta tíma. Harrin fái lov.

”O, slíkt dýpi av ríkdómi og vísdómi og kunnskapi hjá Gudi! Hvør
órannsakandi eru dómar hansara og ósporandi vegir hansara!” Róm.11,33
E.Campbell umsetti

 
 
 
 
 
 
3.februar 2024


Gev tær stundir til Jesus

men eitt er neyðugt. Maria hevur valt hin góða lutin, sum ikki skal verða
tikin frá henni.«

Luk.10,42

Í Lukas kapitli 10 kunnu vit lesa um systrarnar Martu og Mariu.

Jesus kom á vitjan, og við tað sama fer Marta undir at stákast og gera eina
máltíð til, so Jesus kann fáa ein bita. Maria hinvegin setur seg niður og
lurtar eftir Jesusi. Marta heldur lítið um, at systurin bert situr og sløsar
tíðina burtur soleiðis – kom heldur og hjálp til – eru hennara orð til Mariu.
Men Jesus hevur at Martu, tí tað er hin systirin, Maria, sum hevur valt hin
góða lutin.

Jesus kemur ikki til okkara, fyri at vit skulu fara í gongd við at gera alt til,
so hann kann hava tað gott og kenna seg væl saman við okkum. Hann vil
fyrst og fremst hava okkum til at lurta eftir sær. Hann vil hava okkum til
at seta okkum niður við sínar føtur og geva okkum far um hansara orð, og
so ikki lata alt annað, sum er uttan um okkum, koma í fremstu røð.

Tað er ikki alt tað, sum vit kunnu gera og rigga til, sum gevur okkum hin
góða lutin, sum Maria hevði valt, lutin, ið ikki verður tikin frá okkum.
Nei, vit velja tann góða lutin við at lurta eftir Jesusi. Hann hoyra vit í
hansara orði, Bíbliuni.
hh.

 
 
 
 
 
 
2.februar 2024


Bert ein dreymur

Jesus svaraði og segði við hann: »Sanniliga, sanniliga sigi eg tær: Eingin kann síggja Guðs ríki, uttan hann verður føddur av nýggjum.«
Jóh.3,3

Tað var ein maður, sum droymdi, at hann var deyður, og so stóð hann ein dag fyri Guds trúnu. Har stóð ein mongd av fólki. Ein fyri og annar eftir steig fram at trúnuni, og bøkur vórðu latnar upp. Maðurin stakk hondina niður í bróstalumman og kendi seg tryggan og glaðan, tá ið hann føldi, at pappír hansara vóru har sum vant.

So skuldi hann fram. Hann kendi ein lættan skjálvta fara ígjøgnum seg, tá ið hann stóð fyri Guds eygum. Ikki rættiliga so hevði hann hugsað sær Gud, so álvarsaman, so nær og so livandi. Løgið var tað, men júst í somu løtu rann fram fyri hann mangt og hvat, hann hevði latið vera harvið í lívi sínum, og sum hann aldri áður hevði hugsað um. Ja, satt at siga, so hevði hann aldri rættiliga hugsað um Gud, hevði heldur aldri tosað við børn síni um hesa álvarsomu dómsløtu, hevði aldri ...

Hann hvakk við, tá ið hann kendi Guds eygu hvíla á sær, stakk hondina í lumman og tók eitt pappír fram. Tað var dópsseðil hansara. Við honum slapp hann ivaleyst ígjøgnum. Ein eingil tók seðilin frá honum, hugdi eina løtu tigandi at honum og legði hann frá sær.

Maðurin varð illa við. Her tyktist dópsseðilin einki sum helst at hjálpa honum, tvørturímóti, her var hann væl eitt minus, ein klaga ímóti honum, tí hevði dópur hansara ikki pliktað hann til í anda og sannleika at liva lív sítt við Gudi?

Aftur stakk hann hondina í lumman og tók eitt annað pappír upp. Tað var konfirmatiónsprógv hansara. Her høvdu teir tó svart upp á hvítt, at hann var ein góður, kristin maður. Nú mátti hann tá avgjørt fara at sleppa heilskapaður ígjøgnum.

Tá var tað honum, sum Harrans eygu litu so hvassliga at honum. Eingilin tók prógvið – og legði tað frá sær. Ræðslusligin mátti hann við eitt viðganga fyri sær sjálvum: ”Lovaði eg ikki Jesusi hjarta mítt tann dagin, eg varð konfirmeraður?” Hann mintist ta løtuna so væl. Mamman hevði grátið, og pápin hevði tikið hann í armar sínar, og sjálvur hevði hann hjartað fult av øllum góðum tankum og avgerðum. Og hvat spurdist burturúr hjá mær? ”Eg havi tænt øðrum gudum!”

 

Men, hugsaði hann, eg havi jú meira. Aftur fór hann í lumman og tók fram eina heila rúgvu av pappírslepum. ”Hygg her, og her!” Hetta vóru alt kvittanir fyri pengar, hann hevði latið til kirkjur, heidningamissión og onnur góð endamál. ”Her, og her ...!”

”Ja, - og her!” ljóðaði Guds rødd djúp og álvarsom. Hann peikaði í bókina, eingilin stóð við í hondini. Og eingilin las:

1. boð: Tú mást ikki hava aðrar gudar!”

Hesin maður hevur ikki ærað teg, Harri. Hann var sín egni gudur. Pengar hansara vóru gudur hansara. Girndirnar og lystirnar vóru gudur hansara. Hann er sekur!

2. boð: ”Tú mást ikki misbrúka navn Harrans, Guds tíns!”
Hesin maður brúkti aldri navn títt í bønum og lovsongum. Til eiðir og forbannilsi brúkti hann tað. Men hjarta hansara var deytt. Hann er sekur!

3. boð: ”Minst til at halda hvíludagin heilagan!”
Hesin maður hevði túsund møguleikar at hoyra orð títt. Hann er 40 ára gamal og allir sunnudagarnir, hann hevur livað, eru sostatt samanlagdir seks ár. Fyrrapart sunnudag las hann fyrst tíðindabløðini. So fór hann út at spáka. Síðan át hann nógv og væl og hevði vinir og kenningar vitjandi, ella fór sjálvur út at vitja fólk. Men orð títt hevði hann onga tíð til; tað vanvirdi hann. Hann er sekur!

Tá skar maðurin í eitt skríggj og vaknaði; sveittin dreiv av honum. Leingi lá hann, sum var hann vorðin lamin. Tá raktu eygu hansara við konfirmatiónsorðið, hann hevði hangandi á bróstinum. Tað hevði hann hongt upp hagar fyri mongum árum síðani, meðan konfirmatiónin enn var eitt ljóst, vakurt minni; men so lítið hevði hann hugsað um tað síðani tá, hóast hann hvønn dag hevði tað fyri eygum sínum, at hann satt at siga als ikki visti, hvat stóð á tí. Annars var einki sum helst í vegin við minni hansara. Alt annað mintist hann lættliga. Hann settist upp undir seg og las: ”Sanniliga sigi eg tær: Eingin skal síggja Guds ríki, um hann ikki verður føddur av nýggjum.”

Eina løtu sat hann í tonkum. So faldaði hann hendur sínar. Hann hevði livað ta svárastu, men eisini ta lukkuligastu náttina í lívi sínum.

Hetta var bert ein dreymur – ella var tað nakað meira?
J. Weihe týddi

 
 
 
 
 
1.februar 2024


Kærleikin

hann tolir alt, trýr øllum, vónar alt, ber alt.
1.Kor.13,7

Um tann einasta máttin, sum kann bræða tað, ið fryst er, og loysa tað, ið
bundið er, talar Paulus – hann talar um kærleikan.

Og at kærleikin er nakað annað, enn ein stuttur, grunnur rúsur – at hann er
ein viðkvom blóma, eitt listaverk av Guds fingri, plantað inn í ein harðan
heim, sæst greitt aftanfyri myndina, sum Paulus nýtir: kærleikanum tørvar
at tola, trúgva, vóna og bera.

Kærleikin hevur sín prís – men alt, sum er virðismikið, hevur sín prís.
Tess størri virðið er, tess hægri er prísurin. Og alt, sum ektað er, er altíð
vert sín prís.

Tí hevur Monrad, biskupur, rætt, tá ið hann sigur: Sorgin er gleðinnar
tvíburðasystir, tær hava sum móður: kærleikan ... Gleðin kemur aldri
einsamøll, hon heldur í hondina á sorgini. Alt, sum tú elskar, voldir tær
gleði og voldir tær sorg – slík eru nú einaferð menniskjunnar kor.”

Ein halgisøga er um eina menniskju, sum doyði og so stóð við himmalsins
dyr. Harrin spyr so viðkomandi, hvat hon nú ynskir sær. ”Sæluna!”
svaraði hon. ”Men er tað ikki okkurt úr mannalívinum, sum tú kundi ynskt
tær at funnið aftur her uppi, okkurt, sum bant hjarta títt við gleði og
fagnaði?” ”Nei, Harri,” svaraði hon, ”eg havi altíð gingið við andlitinum
vendum móti tí himmalska ... eg sakni onki av tí, sum eg upplivdi á
jørðini!” Og halgisøgan endar við, at Harrin sigur: ”Far so fyrst oman
aftur á jørðina og liva tað lívið umaftur, sum eg gav tær – tú hevur ikki
uppiborið tað lívið, sum eg gav tær – tú hevur ikki uppiborið tað lívið, tú
hevði!”

Av ótta fyri lívsins prísi tordu mong ikki at taka ímóti lívsins gávu. Men
alt, sum er ektað, er altíð vert sín prís.

Og tann, sum legði tøkk, trongdir og stúran í Guds hendur, sannaði, at
sjálvt pínan kann bera ríkidømi í sær. Gud er jú tann, sum ikki bert hevur
kærleika, men er kærleikin!

Tú best mær tørv og trongd,
o drottin kennir;
hartil øll lívsins gongd
frá tær upp rennur,
og hvat mær gagnar best í lut at fáa,
frá fyrndini tú sá;
mín sál, hvat bilar tá?
Lat Gud bert ráða!